แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องลอดม่านโปร่งสีขาวบางเบาเข้ามาในห้องนั่งเล่น เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในลำแสง ราวกับกำลังฟ้อนรำเต้นระบำอย่างมีความสุข แต่สำหรับมานี หญิงวัยหกสิบปีเศษ ฝุ่นเหล่านั้นกลับสะท้อนความรู้สึกในใจของเธอที่กำลังขุ่นมัวและสับสน เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง สวนหลังบ้านที่เคยเขียวชอุ่มสดใส บัดนี้มีใบไม้บางส่วนเริ่มแห้งเหี่ยว เป็นสัญญาณเตือนถึงฤดูกาลที่กำลังจะเปลี่ยนผัน คล้ายกับชีวิตของเธอที่กำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ “แม่ครับ” เสียงของลูกชายคนเล็กดังขึ้นจากด้านหลัง เรียกสติของมานีให้กลับมาสู่ปัจจุบัน “ผมไปส่งคุณหมอมาแล้วครับ” มานีหันไปมองลูกชายที่เดินเข้ามาพร้อมกับถุงยาในมือ สีหน้าของลูกชายดูเหนื่อยล้า แต่ก็พยายามยิ้มให้เธอ “ผลเป็นไงบ้างลูก” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “ก็อย่างที่แม่ทราบครับ” ลูกชายถอนหายใจเบาๆ “คุณหมอบอกว่า…มันยังคงที่ครับ แต่ก็ยังต้องทานยาตามเดิม” คำตอบนั้นเหมือนมีค้อนหนักๆ ทุบลงมาที่กลางใจของมานี ความหวังที่เพียรประคับประคองมาตลอดหลายปี ยุบลงราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะลม ร่างกายของสามีที่เคยแข็งแรง บัดนี้อ่อนแอลงทุกวัน โรคร้ายที่พรากกำลังวังชาไปจากเขา ทำให้มานีรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนปากเหวของความสูญเสีย “แล้ว…ค่าใช้จ่ายล่ะลูก” มานีถามเสียงแผ่ว พลางมองไปที่กองเอกสารบนโต๊ะ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นใบเสร็จค่ารักษาพยาบาล “ไม่ต้องห่วงนะครับแม่ ผมจัดการเอง” ลูกชายรีบพูด “ผมกับพี่ก็ช่วยกันอยู่แล้ว ถึงแม้จะลำบากหน่อย แต่เราก็ต้องสู้ไปด้วยกัน” มานีรู้ดีว่าลูกชายทั้งสองคนพยายามอย่างเต็มที่เพื่อประคับประคองครอบครัว แต่เธอก็อดเป็นห่วงเรื่องภาระค่าใช้จ่ายไม่ได้ ไหนจะค่ารักษาพยาบาล ไหนจะค่าใช้จ่ายในบ้านที่นับวันยิ่งสูงขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น ธุรกิจส่วนตัวของเธอก็เริ่มประสบปัญหา ขาดทุนสะสมมาหลายเดือน จนต้องตัดสินใจลดขนาดกิจการลง พนักงานหลายคนต้องถูกเลิกจ้าง สิ่งเหล่านี้ยิ่งซ้ำเติมความรู้สึกเครียดและกดดันของเธอให้หนักหนายิ่งขึ้น “แม่…ไม่รู้จะทำยังไงแล้วลูก” มานีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความอ่อนล้า “ทุกอย่างมันถาโถมเข้ามาพร้อมกันไปหมด” ลูกชายเดินเข้ามาโอบไหล่ของเธอเบาๆ “ผมเข้าใจครับแม่ แต่มันก็เป็นเรื่องของชีวิต ที่เราต้องเจอ เราจะผ่านมันไปได้นะครับ” “แต่แม่เหนื่อยเหลือเกิน” มานีพึมพำ “แม่รู้สึกเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว” “แม่ไม่ต้องแบกไว้คนเดียวหรอกครับ” ลูกชายกล่าวอย่างอ่อนโยน “เราทุกคนอยู่ตรงนี้กับแม่เสมอ” มานีหลับตาลง พยายามนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขในอดีต ภาพครอบครัวที่เคยอบอุ่น เสียงหัวเราะของสามีและลูกๆ แต่ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเปรียบเทียบกับสถานการณ์ปัจจุบัน ความรู้สึกสูญเสีย ความกังวล ความกลัว และความไม่แน่นอน มันเหมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้าใส่จิตใจของเธออย่างไม่หยุดหย่อน “แล้ว…งานที่บริษัทของแม่ล่ะเป็นไงบ้าง” ลูกชายถาม พลางปล่อยมือออกจากไหล่ของเธอ แล้วไปนั่งลงข้างๆ “ก็…แย่ลงทุกวัน” มานีตอบเสียงหงอย “ยอดขายตกฮวบฮาบ ลูกค้าลดน้อยลง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอีกไม่นานก็คงต้องปิดตัวลงจริงๆ” “อย่าเพิ่งคิดมากนะครับแม่” “แม่จะให้แม่อายุเท่านี้แล้วไปเริ่มต้นใหม่ที่ไหนเล่าลูก” มานีตัดพ้อ “ทุกอย่างที่สร้างมามันกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา” “ผมรู้ว่ามันยากครับแม่ แต่ผมก็เชื่อในความสามารถของแม่นะครับ” “ความสามารถของแม่คงไม่พอที่จะสู้กับโชคชะตาแล้วล่ะ” มานีพูดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ “แม่รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันถูกกำหนดไว้แล้ว” ลูกชายเงียบไปสักครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “แม่ครับ…ผมมีเรื่องจะบอกแม่” มานีหันไปมองลูกชายด้วยความสงสัย “ว่ามาสิลูก” “คือ…ผมกับพี่คุยกันแล้วครับ เราคิดว่าแม่ควรจะหาอะไรทำเพื่อผ่อนคลายจิตใจบ้าง” “ผ่อนคลาย? ตอนนี้แม่ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยลูก” “ผมไม่ได้หมายถึงให้แม่เลิกกังวลนะครับ” ลูกชายอธิบาย “ผมหมายถึง…แม่ควรจะลองไปพักผ่อนที่ไหนสักแห่ง ที่ที่สงบๆ อาจจะ…ไปปฏิบัติธรรม” มานีมองลูกชายอย่างไม่เชื่อสายตา “ปฏิบัติธรรม? ลูกจะให้แม่ไปนั่งสมาธิเหรอ” “ใช่ครับแม่” ลูกชายยิ้มบางๆ “ผมเห็นเพจหนึ่งในเฟซบุ๊ก เขาจัดคอร์สปฏิบัติธรรมที่วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงราย เป็นวัดที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงามมากเลยครับ ผมดูแล้วน่าจะเหมาะกับแม่นะครับ” มานีเงียบไป เธอไม่เคยคิดเรื่องการปฏิบัติธรรมมาก่อน ชีวิตของเธอมีแต่เรื่องงาน เรื่องครอบครัว การดูแลสามีที่ป่วย สิ่งเหล่านี้กินเวลาและความคิดของเธอไปหมดสิ้น “แล้ว…ใครจะดูแลพ่อล่ะ” มานีถาม “พี่อยู่ดูแลพ่อได้ครับ แม่ไม่ต้องห่วง” ลูกชายตอบ “ผมอยากให้แม่ลองไปพักผ่อนดูสักครั้งนะครับแม่ แค่สักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็ได้ ผมเชื่อว่ามันจะช่วยให้แม่รู้สึกดีขึ้น” มานีครุ่นคิด สายตาของเธอกลับไปมองออกนอกหน้าต่างอีกครั้ง ใบไม้ที่แห้งเหี่ยวดูเหมือนจะเต้นระบำตามแรงลมอย่างไม่แยแส เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน จิตใจที่อ่อนล้าต้องการที่พักพิง ต้องการความสงบ “วัดที่ว่านั่น…อยู่ที่ไหนนะลูก” มานีถามเสียงแผ่ว “วัดป่า…อะไรสักอย่างนี่แหละครับ เดี๋ยวผมส่งรายละเอียดให้แม่ดูนะครับ” ลูกชายยิ้มกว้างขึ้น มานีพยักหน้าช้าๆ อาจจะเป็นไปได้ว่าการไปพักผ่อนที่วัดห่างไกลแห่งนั้น อาจจะเป็นทางออกเดียวที่เธอจะมีในตอนนี้ เพื่อหลีกหนีจากความวุ่นวายและปัญหาที่รุมเร้าจิตใจ เพื่อค้นหาความสงบที่เธอสูญเสียไปนานแสนนาน