พิมพ์พิกานั่งนิ่งอยู่กลางลานวัด แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบไล้ร่างของเธอ เธอรู้สึกถึงความสงบที่กลับคืนมาสู่จิตใจอีกครั้ง หลังจากที่ผ่านพ้นพายุแห่งความทรงจำอันเจ็บปวดมาได้ การตัดสินใจที่จะเซ็นเอกสารในอดีตชาติ แม้จะเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายในภพนั้น แต่ในภพปัจจุบัน กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ไขไปสู่ความเข้าใจและการปลดปล่อย “ท่านพระอาจารย์เจ้าคะ” พิมพ์พิกาเดินเข้าไปหาพระอาจารย์ที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ “ลูก…ลูกได้เผชิญหน้ากับอดีตของลูกแล้ว” พระอาจารย์ละจากหนังสือเงยหน้าขึ้นมองพิมพ์พิกา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ข้าเห็นแสงแห่งความเข้าใจสว่างไสวในดวงตาของเจ้า” “ลูก…ลูกได้ยอมรับการกระทำของลูกในอดีตชาติแล้วเจ้าค่ะ” พิมพ์พิกาเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ลูกได้เซ็นเอกสาร…แม้ว่ามันจะทำให้ลูกต้องรับโทษก็ตาม” “การยอมรับผลแห่งกรรม คือการก้าวแรกสู่การหลุดพ้น” พระอาจารย์กล่าว “แล้วเจ้า…รู้สึกอย่างไร” “ลูก…ลูกรู้สึกโล่งใจเจ้าค่ะ” พิมพ์พิกาตอบ “ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจมานาน ได้จางหายไปแล้ว ลูกเข้าใจแล้วว่า…ทุกสิ่งที่เราทำ ย่อมส่งผลตามมาเสมอ” “ถูกต้อง” พระอาจารย์พยักหน้า “ในภพชาตินั้น เจ้าอาจได้รับโทษทางกฎหมาย แต่ในภพชาตินี้ เจ้าได้รับโอกาสในการเรียนรู้ และแก้ไขความผิดพลาดนั้น การที่เจ้าตัดสินใจไม่หลีกเลี่ยงความจริง แม้จะเป็นความจริงที่เจ็บปวด ก็เป็นการกระทำที่น่ายกย่อง” “แต่…ลูกยังคงมีความกังวลเจ้าค่ะ” พิมพ์พิกากล่าว “ลูกยังเห็นภาพของเขา…คนที่ลูกรักในอดีตชาติ ลูกยังกังวลว่าเขาจะเป็นอย่างไร” “การที่เรายังมีความผูกพันกับบุคคลในอดีตชาติ เป็นเรื่องธรรมดา” พระอาจารย์อธิบาย “แต่ขอให้เจ้าจำไว้ว่า ทุกชีวิตล้วนดำเนินไปตามกรรมของตนเอง สิ่งที่เจ้าทำได้คือการอุทิศบุญกุศลให้กับเขา และตั้งมั่นในการเจริญภาวนาต่อไป” “ลูกจะทำอย่างนั้นเจ้าค่ะ” พิมพ์พิกาตอบด้วยความตั้งใจ “ลูกจะอุทิศบุญกุศลทั้งหมดที่ลูกได้รับจากการปฏิบัติธรรมในครั้งนี้ ให้แก่เขา…และให้แก่ทุกคน” “ดีแล้ว” พระอาจารย์ยิ้ม “เมื่อเจ้าได้เผชิญหน้ากับความจริงในอดีตชาติแล้ว จิตของเจ้าก็จะเบาบางลง และพร้อมที่จะก้าวต่อไปบนหนทางแห่งการหลุดพ้น” พิมพ์พิกาขอบคุณพระอาจารย์ด้วยความซาบซึ้งใจ เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้งที่แบกมานานหลายภพชาติ เธอเดินกลับไปที่กุฏิของตนเอง ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิม ตลอดทั้งวัน พิมพ์พิกาได้อุทิศส่วนบุญกุศลให้กับผู้ที่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์อดีตชาติของเธอ เธอทำวัตร สวดมนต์ และเจริญวิปัสสนาอย่างต่อเนื่อง จิตใจของเธอสงบและเบิกบานขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงช่วงเย็น พิมพ์พิกากลับมานั่งสมาธิในห้องของเธอ เธอหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มเพ่งจิต ทันใดนั้น ภาพของลานวัดที่เธอเคยเห็นในสมาธิครั้งแรกๆ ก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ ภาพนั้นดูมีความสดใสและมีชีวิตชีวามากขึ้น เธอเห็นดอกบัวสีชมพูสดใสกำลังเบ่งบานอยู่กลางสระน้ำ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ “นี่คือ…ดอกบัวแห่งการหลุดพ้นใช่ไหมเจ้าคะ” พิมพ์พิกาเอ่ยถาม ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ แต่พิมพ์พารู้สึกได้ถึงคำตอบที่ส่งผ่านมาทางจิตใจ ดอกบัวที่เบ่งบานนี้ คือสัญลักษณ์แห่งความสงบสุขที่เธอได้ค้นพบภายในจิตใจ คือผลลัพธ์ของการยอมรับความจริงและการปล่อยวาง พิมพ์พิกาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ เธอรู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นออกมาจากภายใน มันเป็นความสุขที่แท้จริง ไม่ได้เกิดจากสิ่งภายนอกใดๆ “ฉัน…ฉันพบแล้ว” เธอพึมพำ “ฉันพบดอกบัวบานในสมาธิของฉันแล้ว” เธอรู้ว่า การเดินทางของเธอยังไม่สิ้นสุด แต่เธอได้พบกับทิศทางที่ถูกต้องแล้ว หนทางแห่งการหลุดพ้นอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว และเธอพร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป ด้วยจิตใจที่สงบ เบิกบาน และเปี่ยมด้วยปัญญา.