ภาคินเริ่มปรับเปลี่ยนมุมมองในการใช้ชีวิตประจำวันของเขาอย่างเห็นได้ชัด การภาวนาและการทำงานที่สำนักฯ ไม่ใช่เพียงแค่ภาระหน้าที่ที่ต้องทำให้สำเร็จ แต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝนจิตใจ การได้เห็นดอกไม้เบ่งบาน การได้ยินเสียงนกขับขาน หรือแม้แต่การได้ชิมรสชาติของผลไม้ที่เก็บเกี่ยวมาสดๆ ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกถึงคุณค่าของสิ่งเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ภาคินกำลังช่วยแม่ชีคนหนึ่งรดน้ำต้นไม้ในสวนสมุนไพร แม่ชีจันทร์เพ็ญซึ่งเป็นผู้ดูแลสวนนี้มานาน มีรอยยิ้มอบอุ่นอยู่บนใบหน้าเสมอ "วันนี้อากาศดี ต้นไม้ดูจะมีความสุขเป็นพิเศษนะคะ คุณภาคิน" แม่ชีจันทร์เพ็ญกล่าวพลางยื่นบัวรดน้ำให้ภาคิน "ครับแม่ชี ผมเองก็รู้สึกดีเหมือนกันครับ" ภาคินตอบ "ไม่รู้ทำไม แค่ได้เห็นต้นไม้เขียวๆ แบบนี้ ผมก็รู้สึกสบายใจแล้ว" "ธรรมชาติมีพลังบำบัดที่ยิ่งใหญ่เสมอค่ะ" แม่ชีจันทร์เพ็ญกล่าว "เมื่อเราได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ เราจะรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน ได้พักผ่อนอย่างแท้จริง" "ผมเคยคิดว่า การจะมีความสุขได้ ต้องประสบความสำเร็จในชีวิตก่อน มีชื่อเสียง มีเงินทองมากมาย" ภาคินสารภาพ "แต่ตอนนี้ ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความสุขมันอยู่รอบตัวเรานี่เอง แค่เราเปิดใจรับมัน" แม่ชีจันทร์เพ็ญหัวเราะเบาๆ "นั่นแหละค่ะ คือปัญญาที่แท้จริง การไขว่คว้าหาสิ่งที่อยู่ไกลตัว บางครั้งก็ทำให้เรามองข้ามสิ่งที่มีค่าอยู่ใกล้ๆ ไป" เธอหยุดรดน้ำต้นไม้ แล้วหันมามองภาคินอย่างพิจารณา "คุณภาคินเป็นศิลปินใช่ไหมคะ" "ครับ" ภาคินตอบอย่างนอบน้อม "งานศิลปะของคุณน่าจะมีค่ามากนะคะ" แม่ชีจันทร์เพ็ญกล่าว "เพราะมันมาจากจิตใจที่สร้างสรรค์ มาจากความรู้สึกนึกคิดของคุณ" "ผมเคยคิดว่างานของผมจะมีค่าก็ต่อเมื่อมันขายได้ราคาดี มีคนยอมรับเยอะๆ ครับ" ภาคินยอมรับ "แต่ตอนนี้ ผมเริ่มเห็นคุณค่าในกระบวนการสร้างสรรค์ของตัวเองมากขึ้น" "ถูกต้องแล้วค่ะ" แม่ชีจันทร์เพ็ญพยักหน้า "คุณค่าที่แท้จริงของงานศิลปะ ไม่ได้อยู่ที่ราคาหรือคำชื่นชมจากผู้อื่น แต่อยู่ที่เจตนาในการสร้างสรรค์ และความสุขที่คุณได้รับจากการได้สร้างมันขึ้นมา" "ผมเคยคิดว่า ผมต้องวาดภาพที่คนอื่นชอบ เพื่อให้มันขายได้" ภาคินเล่าต่อไป "แต่พอมาอยู่ที่นี่ ผมกลับได้ค้นพบว่า การวาดภาพในสิ่งที่ใจเราต้องการจริงๆ มันมีความสุขมากกว่า" "เพราะนั่นคือการเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง" แม่ชีจันทร์เพ็ญกล่าวเสริม "เมื่อเราเป็นตัวของตัวเอง เราจะเปล่งประกายในแบบของเรา โดยไม่ต้องพยายามเป็นเหมือนใคร" "ผมเคยมีความกลัวอยู่มากครับ กลัวว่าจะไม่มีใครเข้าใจงานของผม กลัวว่าจะไม่สามารถเลี้ยงชีพตัวเองได้ด้วยอาชีพศิลปิน" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวลเจืออยู่เล็กน้อย "ความกลัวเป็นธรรมชาติของจิตใจค่ะ" แม่ชีจันทร์เพ็ญกล่าวอย่างอ่อนโยน "แต่เราไม่จำเป็นต้องให้ความกลัวนั้นมาครอบงำเรา" "แล้วผมจะจัดการกับความกลัวนี้ได้อย่างไรครับ" "ด้วยการเผชิญหน้ากับมันอย่างมีสติ" แม่ชีจันทร์เพ็ญตอบ "เมื่อคุณรู้สึกกลัว ให้ลองสังเกตความรู้สึกนั้นดูว่า มันเกิดขึ้นที่ไหนในร่างกายของคุณ มันมีลักษณะอย่างไร เมื่อเราไม่ไปต่อต้านหรือปรุงแต่งมัน ความกลัวนั้นก็จะค่อยๆ จางหายไปเอง" "เหมือนตอนที่ผมภาวนา แล้วรู้สึกถึงความฟุ้งซ่าน แล้วก็พยายามดึงสติกลับมาที่ลมหายใจใช่ไหมครับ" ภาคินถาม "ใช่แล้วค่ะ" แม่ชีจันทร์เพ็ญยิ้ม "หลักการเดียวกันเลยค่ะ การมีสติรู้ตัว คือกุญแจสำคัญในการจัดการกับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต" ภาคินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างเปิดออกในใจ เขาเริ่มมองเห็นว่า การทำงานศิลปะของเขา ไม่จำเป็นต้องถูกวัดด้วยมาตรฐานภายนอกอีกต่อไป คุณค่าที่แท้จริงนั้นอยู่ที่การได้ลงมือทำ การได้ถ่ายทอดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาอย่างซื่อสัตย์ต่อตนเอง "ผมอยากลองกลับไปวาดภาพอีกครั้งครับ" ภาคินกล่าวด้วยความมุ่งมั่น "แต่คราวนี้ ผมจะวาดในสิ่งที่ผมรู้สึกจริงๆ โดยไม่ต้องกังวลว่าใครจะชอบหรือไม่ชอบ" "นั่นคือสิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดค่ะ" แม่ชีจันทร์เพ็ญให้กำลังใจ "ขอให้คุณมีความสุขกับการสร้างสรรค์ผลงานในแบบของคุณนะคะ" ภาคินกลับมาที่ห้องพักของเขา หยิบกระดาษและสีขึ้นมา เขาไม่ได้คิดถึงแกลเลอรี่ หรือผู้ซื้อรายใดๆ อีกต่อไป เขาเพียงแต่นึกถึงความสงบสุขที่เขาได้รับจากการได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ นึกถึงบทสนทนากับแม่ชีจันทร์เพ็ญ เขาเริ่มลงสีอย่างตั้งใจ ภาพที่ปรากฏขึ้นไม่ใช่ภาพที่หวือหวา หรือดึงดูดสายตาในแบบที่เขาเคยพยายามสร้างสรรค์มาก่อน แต่มันเป็นภาพที่เรียบง่าย อบอุ่น และสะท้อนถึงความรู้สึกสงบภายในของเขา สีเขียวของต้นไม้ สีฟ้าของท้องฟ้า สีน้ำตาลของผืนดิน และสีขาวของก้อนเมฆ ค่อยๆ ก่อร่างขึ้นบนผืนกระดาษ มันไม่ใช่ภาพที่สมบูรณ์แบบในเชิงเทคนิค แต่เป็นภาพที่มาจากใจอย่างแท้จริง ภาคินรู้สึกถึงความปีติที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก เขาได้ค้นพบคุณค่าที่แท้จริงของการเป็นศิลปินแล้ว ไม่ใช่การเป็นที่ยอมรับของสังคม แต่คือการได้เป็นตัวของตัวเอง และได้สร้างสรรค์สิ่งดีๆ จากภายใน วันเวลาที่สำนักปฏิบัติธรรมแห่งนี้ กำลังหล่อหลอมจิตใจของภาคินให้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เขาได้เรียนรู้ที่จะปล่อยวางความคาดหวังจากภายนอก กลับมาค้นพบคุณค่าที่แท้จริงในตัวเอง และในสิ่งรอบกาย การเดินทางของเขากำลังดำเนินไปอย่างงดงาม ท่ามกลางธารใสแห่งการปล่อยวาง