ภาคินเดินอย่างมั่นคงไปยังกุฏิของท่านเจ้าสำนัก หัวใจของเขาเต้นระรัวเล็กน้อย แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับความจริง เขาเคาะประตูเบาๆ "เข้ามาได้" เสียงทุ้มอบอุ่นของท่านเจ้าสำนักดังขึ้น ภาคินผลักประตูเข้าไป พบว่าท่านเจ้าสำนักกำลังนั่งสมาธิอยู่บนเบาะนุ่ม ท่านลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา "มาแล้วรึ ภาคิน" ท่านเจ้าสำนักทักทายด้วยรอยยิ้ม "มีเรื่องอะไรจะคุยกับอาตมาหรือ" ภาคินโค้งตัวลงกราบท่านเจ้าสำนักอย่างนอบน้อม "กระผมมีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ท่านเจ้าสำนักทราบครับ" "ว่ามาเถิด" ท่านเจ้าสำนักผายมือเชิญให้ภาคินนั่งลง "ไม่ต้องเกรงใจ" ภาคินนั่งลงบนพื้นตรงหน้าท่านเจ้าสำนัก เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ "กระผม... กระผมมีปัญหาเรื่องเงินครับท่าน" "เรื่องเงินหรือ" ท่านเจ้าสำนักพยักหน้ารับ "อาตมาพอจะทราบอยู่บ้าง ว่าสำนักของเราก็กำลังประสบปัญหาเรื่องการเงินอยู่" "ไม่ใช่ปัญหาของสำนักครับท่าน" ภาคินรีบแก้ "แต่เป็นปัญหาของกระผมเองครับ" ท่านเจ้าสำนักมองภาคินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ "เล่ามาเถิด" ภาคินเล่าเรื่องของคุณสมชาย ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเข้ามาในสำนัก จนถึงการมาข่มขู่เมื่อสองวันก่อน รวมถึงข้อเสนอที่ยื่นเข้ามาให้เขา เขาเล่าทุกอย่างด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่ก็ยังคงความหนักแน่น เขาไม่ได้ปกปิดหรือบิดเบือนความจริงใดๆ เมื่อภาคินเล่าจบ ท่านเจ้าสำนักก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ท่านหลับตาลง ราวกับกำลังพิจารณาเรื่องราวทั้งหมดอย่างลึกซึ้ง ภาคินเฝ้ารอด้วยความกังวลใจ เขาไม่แน่ใจว่าท่านเจ้าสำนักจะเข้าใจ หรือจะตำหนิเขาหรือไม่ "เป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสทีเดียว" ท่านเจ้าสำนักกล่าวในที่สุด "อาตมาเข้าใจดีถึงความลำบากของภาคิน" "กระผมขออภัยที่นำเรื่องเดือดร้อนมาสู่ท่านครับ" ภาคินกล่าวอย่างสำนึกผิด "อย่ากล่าวเช่นนั้น" ท่านเจ้าสำนักส่ายหน้า "ทุกคนล้วนมีอดีต และทุกคนก็มีปัญหาเป็นธรรมดา สิ่งสำคัญคือเราจะเผชิญหน้ากับมันอย่างไร" "กระผม... กระผมไม่แน่ใจว่าจะเลือกทางไหนดีครับท่าน" ภาคินยอมรับ "ถ้าตอบตกลงคุณสมชาย กระผมก็ต้องทิ้งความฝันของกระผมไป แต่ถ้าไม่... กระผมก็ไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป" ท่านเจ้าสำนักลืมตาขึ้น ดวงตาของท่านฉายแววสงบและเปี่ยมด้วยปัญญา "ภาคินเอ๋ย สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต ไม่ใช่ชื่อเสียงเงินทอง หรือการยอมรับจากผู้อื่น" "แล้วคืออะไรครับท่าน" ภาคินถาม "คือความสงบภายในใจ" ท่านเจ้าสำนักตอบ "คือการได้ทำในสิ่งที่เราเชื่อ และเป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง" "แต่..." ภาคินกำลังจะเอ่ยแย้ง "อาตมาเข้าใจดีว่าเงินทองเป็นสิ่งจำเป็น" ท่านเจ้าสำนักขัดขึ้น "แต่การยอมจำนนต่ออำนาจ หรือการทิ้งความฝันของตนเอง เพียงเพื่อแลกกับเงินทองนั้น มันเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่กว่าการขาดแคลนเงินทองเสียอีก" "แล้วกระผมควรจะทำอย่างไรดีครับท่าน" ภาคินถามอย่างหมดหนทาง "อาตมาจะช่วยภาคินเอง" ท่านเจ้าสำนักกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เงินที่ภาคินติดค้างคุณสมชาย อาตมาจะช่วยจัดการให้" ภาคินตกตะลึง "ท่านครับ... แต่สำนักของเราก็... " "ไม่ต้องห่วงเรื่องสำนัก" ท่านเจ้าสำนักยิ้ม "สำนักของเรามีผู้มีจิตศรัทธามากมาย คอยเกื้อหนุนอยู่เสมอ ปัญหานี้เป็นปัญหาของภาคิน อาตมาในฐานะผู้ปกครอง ก็ต้องช่วยเหลือลูกศิษย์ของตน" "แต่..." ภาคินยังคงอึ้ง "กระผมไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี" "การได้เห็นภาคินเป็นอิสระ และได้ทำในสิ่งที่รัก นั่นแหละคือสิ่งตอบแทนที่อาตมาต้องการที่สุดแล้ว" ท่านเจ้าสำนักกล่าว "บางที... คุณสมชายอาจจะมีมุมมองที่ผิดเพี้ยนไปเกี่ยวกับคุณค่าของบางสิ่งบางอย่าง เราจะลองพูดคุยกับเขาอีกครั้ง" "ท่านจะ... จะไปคุยกับคุณสมชายเองหรือครับ" ภาคินถามอย่างไม่เชื่อหู "ใช่" ท่านเจ้าสำนักตอบ "อาตมาจะไปพบเขา เพื่ออธิบายให้เขาเข้าใจในมุมมองของเรา" ภาคินรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาคลอหน่วยตา เขารู้สึกขอบคุณท่านเจ้าสำนักจากหัวใจจริง เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีใครยอมช่วยเหลือเขาได้มากขนาดนี้ "ขอบคุณครับท่าน ผมไม่รู้จะกล่าวคำขอบคุณอย่างไรให้เพียงพอ" "ความศรัทธาในตนเอง และความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับปัญหา นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ภาคินมี" ท่านเจ้าสำนักกล่าว "จงอย่าได้สิ้นหวัง" หลังจากนั้น ภาคินก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก เขารู้สึกเหมือนมีคนแบกรับภาระอันหนักอึ้งของเขาไปบ้างแล้ว เขาเชื่อมั่นในคำพูดของท่านเจ้าสำนัก และพร้อมที่จะร่วมมือกับท่านในการเผชิญหน้ากับคุณสมชายอีกครั้ง