เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้ง ทำลายความตึงเครียดที่ปกคลุมห้อง วิษณุ, อรุณรัศมี, และนลิน ต่างหันไปมองประตูพร้อมกันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย อรุณรัศมีที่กำลังสะอื้นไห้หยุดชะงัก นลินที่กำลังช็อคกับคำพูดของวิษณุ ก็หันไปมองด้วยความระแวง ส่วนวิษณุเองก็รู้สึกประหลาดใจ ว่าใครกันที่จะมาเคาะประตูในสถานการณ์แบบนี้ “ใครมา?” อรุณรัศมีถามเสียงแหบพร่า วิษณุลังเล เขาไม่แน่ใจว่าจะเปิดประตูรับใครดี แต่ก่อนที่เขาจะได้ตัดสินใจ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ผู้ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้ม ยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาของเขาฉายแววสงสัยปนโกรธ เมื่อเห็นภาพภายในห้อง “วิษณุ! นี่มันอะไรกัน!” เสียงของผู้มาเยือนดังขึ้น เขาคือ ‘คุณธนา’ พ่อของอรุณรัศมี คุณธนาเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เขามองอรุณรัศมีที่กำลังยืนสั่นอยู่ข้างๆ วิษณุ และมองนลินที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป “อรุณ...ทำไมลูกถึงร้องไห้? เกิดอะไรขึ้น?” อรุณรัศมีได้แต่มองหน้าพ่อของเธอ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “พ่อคะ...ลูก...ลูกไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” “ไม่รู้จะทำยังไง? ใครทำลูกของพ่อเสียใจถึงเพียงนี้!” คุณธนาหันไปมองวิษณุ “วิษณุ! บอกพ่อมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น!” วิษณุอึ้งไป เขาไม่เคยคิดเลยว่าคุณธนาจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “คุณธนาครับ...ผม...” “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!” คุณธนาตวาด “เห็นแบบนี้แล้ว พ่อก็พอจะเดาได้! วิษณุ! ลูกมีอะไรจะแก้ตัวไหม?” นลินยืนนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินในสถานการณ์นี้ เธอมองวิษณุด้วยสายตาตัดพ้อ แต่ก็รู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไร อรุณรัศมีรวบรวมความกล้า เธอเดินเข้าไปหาพ่อ “พ่อคะ...วิษณุ...เขา...เขามีนลิน” คำว่า ‘นลิน’ ทำคุณธนาหันไปมองนลินด้วยความแปลกใจ “นลิน? นลินคนไหน?” “นลิน...เพื่อนของวิษณุไงคะพ่อ” อรุณรัศมีตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “แต่...ดูเหมือนว่า...เธอจะมากกว่าเพื่อน” คุณธนาหันไปมองวิษณุอีกครั้ง ดวงตาฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด “วิษณุ! พ่อเคยเตือนแล้วนะ! พ่อเคยบอกแล้วว่าให้เลือกให้ดี! ผู้หญิงอย่างอรุณ...เธอคู่ควรกับลูกแค่ไหน! แต่ลูกกลับทำแบบนี้!” วิษณุรู้สึกเหมือนถูกบีบคอ เขาไม่สามารถอธิบายอะไรได้อีกต่อไป เขาทำผิด และเขาต้องยอมรับมัน “ผม...ผมขอโทษครับคุณธนา” เขาพูดเสียงเบา “ผมผิดไปแล้วจริงๆ” “ขอโทษ? คำขอโทษของลูก...มันมีค่าอะไรกับความรู้สึกของอรุณ!” คุณธนาตวาด “แล้วผู้หญิงคนนี้...นลิน...เธอรู้เรื่องอรุณไหม? เธอรู้ไหมว่าวิษณุจะแต่งงานกับลูกสาวของพ่อ?” นลินที่ยืนนิ่งมาตลอด ได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าวิษณุจะแต่งงานกับอรุณรัศมี เธอคิดมาตลอดว่าเธอคือตัวเลือกของวิษณุ “คุณธนาครับ...” นลินเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉัน...ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลยค่ะ” คุณธนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ฟังนะวิษณุ! ลูกต้องเลือก! ลูกจะให้ผู้หญิงสองคนต้องเจ็บปวดแบบนี้ไม่ได้!” อรุณรัศมีมองวิษณุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ เธอรู้ว่าเธออาจจะเสียเขาไปจริงๆ แต่เธอก็ไม่สามารถทนอยู่กับคนที่ไม่ซื่อสัตย์ได้ “วิษณุ...” เธอพูดเสียงแผ่ว “ถ้าคุณยังรักนลิน...ก็ไปอยู่กับเขาเถอะ” คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในใจของวิษณุ เขาหันไปมองอรุณรัศมี ดวงตาเต็มไปด้วยความขอโทษ “อรุณ...พี่...” “ไม่! ฉันฟังมามากพอแล้ว!” อรุณรัศมีตะโกน “ฉันไม่ต้องการคำอธิบายอีกต่อไป! ฉันต้องการเพียงแค่...ความจริง! คุณรักใครกันแน่วิษณุ?” วิษณุเงียบไป เขาหันมองหน้านลินที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่รอคอยคำตอบ เขาเห็นความหวังในแววตาของเธอ และเขาก็เห็นความเจ็บปวดในแววตาของอรุณรัศมี “พี่...พี่...” วิษณุพยายามจะพูด แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ ทันใดนั้นเอง นลินก็ก้าวเข้ามา เธอคว้ามือของวิษณุไว้แน่น “วิษณุ...คุณไม่ต้องตอบเธอหรอก” ทุกคนในห้องมองนลินด้วยความประหลาดใจ “คุณจะตอบหรือไม่ตอบ...มันก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่เกิดขึ้น” นลินพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “และ...ฉันก็ไม่คิดว่า...ฉันจะทนเห็นคุณทำร้ายใครไปมากกว่านี้อีกแล้ว” เธอหันไปมองอรุณรัศมี “ฉันขอโทษค่ะอรุณรัศมี...ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณกับวิษณุ...คุณกำลังจะแต่งงานกัน” จากนั้น นลินก็หันกลับมามองวิษณุ “ส่วนคุณ...วิษณุ...ฉันคิดว่า...ถึงเวลาแล้วที่เราจะต้องจากกันจริงๆ” พูดจบ นลินก็ปล่อยมือของวิษณุ และหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัด อรุณรัศมีมองตามแผ่นหลังของนลินไป น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันคือน้ำตาแห่งความเสียใจที่ต้องเห็นคนอื่นเจ็บปวด วิษณุยืนนิ่ง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปจริงๆ แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว คุณธนาได้แต่มองลูกสาวด้วยความสงสาร “อรุณ...ลูกไม่เป็นไรนะ?” อรุณรัศมียิ้มบางๆ ทั้งน้ำตา “ไม่เป็นไรค่ะพ่อ” แต่ในใจของเธอ...มันไม่เคยมีคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ เลย ขณะที่ทุกคนกำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความเศร้า ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของอรุณรัศมีก็ดังขึ้น เป็นสายที่ไม่ได้รับหลายสายจาก ‘คุณแม่’ ของเธอ...แต่คราวนี้ เป็นเบอร์ของน้องชายเธอ...