หลังจากวันนั้น บรรยากาศระหว่างสองครอบครัวก็เริ่มมีความเปลี่ยนแปลง แม้จะยังไม่ถึงขั้นสนิทสนม แต่ก็มีความพยายามที่จะประคับประคองความสัมพันธ์ให้ดีขึ้น ท่านชายอดิศักดิ์และท่านวิวัฒน์เริ่มมีการพูดคุยกันทางโทรศัพท์บ่อยครั้งขึ้น ไม่ใช่เพียงเรื่องธุรกิจ แต่รวมถึงเรื่องความเป็นอยู่ของครอบครัว คุณหญิงภัทรินีและคุณหญิงวิมลเองก็เริ่มมีการติดต่อกันบ้างเช่นกัน โดยมี “ภัทร” บุตรสาวคนโตของตระกูลพิทักษ์พงศ์ เป็นประเด็นหลักในการพูดคุย “ภัทรเป็นเด็กดีนะคะ” คุณหญิงภัทรินีกล่าวกับคุณหญิงวิมลผ่านทางโทรศัพท์ “เธอฉลาด อ่อนหวาน และมีความสามารถรอบด้าน” “นนท์เองก็เช่นกันค่ะ” คุณหญิงวิมลตอบ “เขาเป็นเด็กที่จิตใจดี มีความรับผิดชอบ และมีความเป็นผู้นำ” “ดิฉันหวังว่าสักวันหนึ่ง ทั้งสองคนจะได้มีโอกาสรู้จักกันอย่างแท้จริง” คุณหญิงภัทรินีเอ่ยด้วยความหวัง “ดิฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ” คุณหญิงวิมลตอบรับ การสนทนาเหล่านี้ สะท้อนถึงการเริ่มต้นของการใช้ “กรุณา” ซึ่งเป็นพรหมวิหารข้อที่สอง กรุณา คือ ความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นจากทุกข์ภัย หรือความเดือดร้อน ในขณะเดียวกัน ปกรณ์ ลูกชายของท่านชายอดิศักดิ์ ก็ได้รับรู้ถึงความพยายามของพ่อแม่ เขาเริ่มทบทวนพฤติกรรมของตนเอง และเริ่มเข้าใจว่า การกระทำที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ อาจนำพาความเดือดร้อนมาสู่ตนเองและผู้อื่นได้ “พ่อครับ” ปกรณ์เข้าไปหาท่านชายอดิศักดิ์ที่ห้องทำงาน “ผมอยากจะขอโทษเรื่องที่ผมไปมีเรื่องกับนนท์” ท่านชายอดิศักดิ์เงยหน้าขึ้นมองลูกชาย “พ่อรู้ว่าลูกสำนึกผิด” “ผมแค่อยากจะบอกว่า ผมเข้าใจแล้วครับว่าการกระทำของผมมันไม่ถูกต้อง” ปกรณ์กล่าว “ผมไม่ควรจะใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา” “ดีแล้วลูก” ท่านชายกล่าว “พ่อภูมิใจในตัวลูกที่ยอมรับผิด” “ผมอยากจะขอโอกาสให้ผมได้ปรับความเข้าใจกับนนท์ครับ” ปกรณ์เอ่ย “ผมอยากจะขอโทษเขาด้วยตัวเอง” “พ่อจะช่วย” ท่านชายกล่าว “แต่เราต้องทำอย่างถูกวิธี” ด้านของนนท์เอง หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเริ่มมีการพูดคุยกับครอบครัวพิทักษ์พงศ์ เขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป เขาไม่ได้รู้สึกว่าต้องต่อต้าน หรือต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป “พ่อครับ” นนท์เอ่ยกับท่านวิวัฒน์ “ผมอยากจะขอโอกาสให้ผมได้คุยกับปกรณ์” ท่านวิวัฒน์มองหน้าลูกชาย “ทำไมจู่ๆ ลูกถึงอยากคุยกับเขา” “ผม... ผมรู้สึกไม่ดีเลยครับที่ต้องเป็นศัตรูกับใครสักคน” นนท์กล่าว “โดยเฉพาะเมื่อผมไม่เคยรู้จักเขาเป็นการส่วนตัว” “พ่อก็ไม่แน่ใจว่ามันจะดีหรือเปล่า” ท่านวิวัฒน์กล่าว “แต่ถ้าลูกอยากจะลอง พ่อก็ไม่ห้าม” “ผมจะลองพูดคุยกับพี่ภัทรดูก่อนครับ” นนท์กล่าว “เผื่อว่าพี่ภัทรจะช่วยเป็นคนกลางให้” เมื่อนนท์ได้มีโอกาสพูดคุยกับภัทร เขาได้อธิบายความรู้สึกของตนเองให้ภัทรฟัง ภัทรรับฟังด้วยความเข้าใจ และเห็นใจ “นนท์คะ” ภัทรกล่าว “พี่เข้าใจความรู้สึกของน้องนะ” “ผมแค่อยากจะขอโทษปกรณ์ครับ” นนท์กล่าว “ผมไม่อยากให้เรื่องของเรามันเลวร้ายไปกว่านี้” “พี่จะช่วยคุยกับปกรณ์ให้นะ” ภัทรกล่าว “เราจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน” ไม่นานนัก ภัทรก็ได้มีโอกาสพูดคุยกับปกรณ์ เธออธิบายถึงความรู้สึกของนนท์ และความตั้งใจที่จะขอโทษ “ปกรณ์คะ” ภัทรกล่าว “นนท์เขาอยากจะขอโทษคุณ” ปกรณ์อึ้งไปเล็กน้อย “เขา... เขาอยากจะขอโทษผมจริงๆ หรือครับ” “จริงๆ ค่ะ” ภัทรยืนยัน “เขาไม่ได้มีเจตนาที่จะให้เรื่องมันบานปลาย” “ผมก็อยากจะขอโทษนนท์เหมือนกันครับ” ปกรณ์กล่าว “ผมเองก็ใช้อารมณ์มากเกินไป” “งั้นเรามาหาทางที่จะทำให้ทุกคนสบายใจกันนะคะ” ภัทรเสนอ “เราจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นมา เพื่อให้ทุกคนได้มีโอกาสพบปะพูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง” “เป็นความคิดที่ดีครับ” ปกรณ์ตอบรับ ในที่สุด งานเลี้ยงเล็กๆ ก็ถูกจัดขึ้นที่บ้านของตระกูลพิทักษ์พงศ์ เชิญเฉพาะสมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิด และภัทรก็ได้รับเชิญให้มาร่วมงานด้วย เมื่อปกรณ์และนนท์ได้พบหน้ากันครั้งแรก ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความประหม่าเล็กน้อย แต่ก็มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “นนท์” ปกรณ์เอ่ยทักทาย “ผมอยากจะขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้น” “ผมเองก็เช่นกันครับ” นนท์ตอบ “ผมเข้าใจผิดไปเอง” บทสนทนาของทั้งสองค่อยๆ ดำเนินไปอย่างราบรื่น จากการขอโทษ ก็เริ่มมีการพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และค่อยๆ สลายอคติที่เคยมี ท่านชายอดิศักดิ์และท่านวิวัฒน์มองดูภาพลูกๆ ของตนเองที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ “ผมเห็นแล้วดีใจจริงๆ ครับ” ท่านชายอดิศักดิ์กล่าวกับท่านวิวัฒน์ “ผมก็เช่นกันครับ” ท่านวิวัฒน์ตอบ “ผมคิดว่าเราได้ใช้ ‘กรุณา’ ได้อย่างถูกต้องแล้ว” “การที่เราปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นจากทุกข์” คุณหญิงภัทรินีกล่าวเสริม “ก็คือการที่เรายอมลดทิฐิ และเปิดใจรับฟัง” “และเมื่อเราเห็นว่าเขาพ้นจากความทุกข์ หรือปัญหาต่างๆ ได้” คุณหญิงวิมลกล่าว “เราก็จะมีความสุขไปด้วย” บรรยากาศภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงหัวเราะ และรอยยิ้ม ความบาดหมางในอดีตค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจ และความปรารถนาดีที่มีต่อกัน แม้ว่าการเดินทางจะยังอีกยาวไกล แต่การเริ่มต้นด้วยหลักพรหมวิหาร 4 ก็ได้แสดงให้เห็นถึงพลังแห่งการเยียวยา และการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นได้อย่างแท้จริง