เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้แก้วตาและชายที่ยืนข้างเธอต้องหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ! หญิงสาวปริศนา… ที่เคยคิดว่าได้รับโทษไปแล้ว… กลับกำลังถูกใครบางคน… ผลักตกลงไปในเหวเบื้องล่าง…! “ไม่นะ!” แก้วตาร้องอุทาน “ใคร… ใครทำแบบนั้น!” ชายคนนั้นตะโกน เงาของใครบางคน… กำลังยืนอยู่ห่างออกไป… และกำลังยิ้มเยาะ… “นั่นมัน… ‘เขา’!” แก้วตาชี้ไปที่เงา ‘เขา’ คนนั้น… ชายผู้ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร… ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง… พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ… “แก… แกยังไม่ตายอีกเหรอ!” หญิงสาวปริศนาตะโกนก่อนจะตกลงไป “ใครจะยอมตายง่ายๆ… เมื่อยังมีสิ่งที่ต้องได้…?” ‘เขา’ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แก้วตาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ‘เขา’ คือผู้อยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง… เขาเป็นคนฆ่าพ่อของเธอ… และตอนนี้เขาก็ลงมือฆ่าหญิงสาวปริศนาอีกคน! “คุณ… คุณมันฆาตกร!” แก้วตาตะโกน ‘เขา’ หัวเราะ “ฆาตกร? ฉันแค่… กำจัด… สิ่งที่ขวางทาง… เพื่อให้ได้… ในสิ่งที่ฉันต้องการ…” “สิ่งที่ต้องการ? คืออะไร?” แก้วตาถาม “แก้วตา… ของฉัน…” ‘เขา’ กล่าว “ฉันจะครอบครองเธอ… ตลอดไป…” “ไม่มีวัน!” แก้วตาตอบ “ฉันเกลียดคุณ!” ‘เขา’ ก้าวเข้ามาใกล้… “เกลียดเหรอ… แต่มันก็คือความผูกพัน… ความผูกพันที่ฉันสร้างขึ้น…” ชายที่ยืนข้างแก้วตา รีบก้าวเข้ามาขวาง “อย่าเข้ามานะ! แกต้องรับผิดชอบในสิ่งที่แกทำ!” ‘เขา’ หันไปมองชายคนนั้นด้วยแววตาดูถูก “แก… แกมันก็แค่… หมาล่าเนื้อ… ที่ไม่เคยได้อะไร…” “ฉันได้… ‘แก้วตา’… มาแล้ว…!” ชายคนนั้นประกาศเสียงดัง ‘เขา’ ชะงักไป… “แก… แกพูดเรื่องอะไร?” “ฉันรักแก้วตา… และแก้วตาก็รักฉัน!” ชายคนนั้นกล่าว แก้วตามองชายที่ยืนข้างเธอ… หัวใจของเธอเต้นแรง… นี่คือคำตอบ… ที่เธอรอคอย… “จริงเหรอคะ?” แก้วตาถาม ชายคนนั้นยิ้ม “จริงสิ” ‘เขา’ หน้าซีดเผือด “ไม่… เป็นไปไม่ได้…” “เป็นไปได้” ชายคนนั้นตอบ “เพราะฉัน… ไม่เคยหลอกเธอ… เหมือนที่แกเคยหลอก… แก้วตา… และ… พ่อของเธอ…” ‘เขา’ หันไปมองแก้วตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและสิ้นหวัง “แก้วตา… ทำไม…?” “ฉัน… ฉันเลือกคนที่รักฉันจริงๆ ค่ะ” แก้วตากล่าว “และคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างฉัน… ไม่ใช่คนที่ใช้ความแค้น… เป็นเครื่องมือ…” ‘เขา’ ทรุดตัวลงไปกับพื้น… รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป… เหลือเพียงความว่างเปล่า… ทันใดนั้น… เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง! แต่คราวนี้… มันมาจาก… หญิงสาวปริศนา… ที่ตกลงไปในเหว… แต่กลับปรากฏตัวขึ้นมา…! “แก… แกคิดว่าจะหนีฉันไปได้หรือ?” เธอตะโกน ‘เขา’ เงยหน้าขึ้นมอง… “เธอ…?” “ใช่… ฉัน… ฉันยังไม่ตาย!” หญิงสาวกล่าว “และฉัน… จะไม่ยอมให้แก… ได้ในสิ่งที่แกต้องการ!” หญิงสาวใช้ปืนเล็งไปที่ ‘เขา’…! แก้วตาและชายที่ยืนข้างเธอ… มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตกใจ… “ไม่นะ…!” แก้วตากรีดร้อง “ทุกคน… ถอยไป!” ชายคนนั้นตะโกน แต่ก็สายเกินไป…! เสียงปืนดังขึ้น…! … เวลาผ่านไป… แก้วตายืนอยู่บนเนินเขา มองไปยังผืนดินเบื้องล่าง… สวนบุปผาที่เคยสวยงาม… บัดนี้… เป็นเพียงความทรงจำ… “คุณ… คุณมาส่งฉันถึงที่นี่เลยเหรอคะ?” แก้วตาถามชายที่ยืนอยู่ข้างเธอ “แน่นอน” เขาตอบ “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” แก้วตาหันไปยิ้มให้เขา… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง… และความเข้มแข็ง “ขอบคุณนะคะ” แก้วตากล่าว “สำหรับทุกสิ่ง… สำหรับ… พรหมวิหาร 4…” “เราจะก้าวต่อไปด้วยกันนะครับ” ชายคนนั้นกระซิบ แก้วตามองไปยังขอบฟ้า… ที่กำลังจะสาดส่องด้วยแสงตะวันใหม่… ความแค้น… ความสูญเสีย… ทั้งหมดนั้น… ได้กลายเป็นบทเรียน… ที่ทำให้เธอ… เติบโต… และเข้าใจ… ความหมายของ… ความรักที่แท้จริง… และความรักที่แท้จริง… นั้น… มันอยู่เหนือกาลเวลา… และ… เหนือทุกสิ่ง… **นี่คือ… จุดเริ่มต้น… ของรักนิรันดร์…**