เช้าวันอาทิตย์หลังงานเลี้ยงอาหารค่ำที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย สองครอบครัวต่างแยกย้ายกลับบ้านไปด้วยหัวใจที่เบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมมานานหลายปี บัดนี้ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวังและความเข้าใจที่เริ่มก่อตัวขึ้น ท่านวิวัฒน์นั่งจิบชาอุ่นๆ อยู่ริมระเบียงบ้าน สายตาทอดมองไปยังสวนสวยที่เพิ่งจะเริ่มมีแสงแดดรำไรส่องลงมา ความรู้สึกผิดต่อเรื่องราวในอดีตยังคงวนเวียนอยู่ในใจ แม้ว่าท่านชายอดิศักดิ์จะแสดงออกถึงการให้อภัยแล้วก็ตาม แต่มันก็เหมือนบาดแผลที่มองไม่เห็น รอวันที่จะได้รับการเยียวยาอย่างแท้จริง "คุณพ่อคะ ทานอะไรเพิ่มไหมคะ" เสียงหวานใสของแพรวา ดังขึ้นพร้อมกับถาดเล็กๆ ที่มีผลไม้สดและขนมปังปิ้งวางอยู่ เธอยิ้มให้บิดาอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องห่วงลูกพ่อ นั่งลงก่อนสิ" ท่านวิวัฒน์ผายมือเชิญแพรวาให้นั่งลงข้างๆ "เมื่อคืนเป็นอย่างไรบ้าง พ่อเห็นคุยกับคุณหญิงอรอนงค์นานทีเดียว" แพรวาหยิบสตรอว์เบอร์รี่สีแดงสดเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย "ก็ดีค่ะ คุณหญิงท่านใจดีมากเลย ท่านเล่าเรื่องสมัยสาวๆ ของท่านให้ฟังเยอะแยะไปหมด ฟังแล้วก็เพลินดีค่ะ" "ดีแล้วลูก ดีแล้ว" ท่านวิวัฒน์พยักหน้า "บางทีการได้พูดคุยกัน เปิดอกกันแบบนี้ ก็ช่วยให้เราเข้าใจกันมากขึ้นนะ" "แล้วคุณพ่อล่ะคะ คุยกับท่านชายอดิศักดิ์เป็นยังไงบ้าง" แพรวาลอบมองสีหน้าบิดาอย่างสังเกต ท่านวิวัฒน์ถอนหายใจเบาๆ "ก็... ดีขึ้นมาก พ่อเองก็มีเรื่องที่ต้องขอโทษท่านชายอยู่เหมือนกัน" "เรื่องในอดีตใช่ไหมคะ" แพรวาถามอย่างรู้ทัน "ใช่ลูก" ท่านวิวัฒน์ตอบเสียงแผ่ว "ความผิดพลาดของพ่อในวันนั้น มันส่งผลกระทบต่อหลายคนเหลือเกิน โดยเฉพาะกับครอบครัวของท่านชาย" "แต่ท่านชายก็เข้าใจคุณพ่อนะคะ" แพรวาย้ำ "เมื่อคืนท่านบอกว่า ไม่ว่าเรื่องราวในอดีตจะเป็นอย่างไร วันนี้เราก็ควรที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าด้วยกัน" "พ่อรู้" ท่านวิวัฒน์ยิ้มบางๆ "แต่การเข้าใจกับการให้อภัยจริงๆ มันก็เป็นคนละเรื่องกันนะลูก พ่อเองก็ยังต้องใช้เวลาในการปรับความเข้าใจ และปล่อยวางความรู้สึกผิดบางอย่างให้ได้" "แล้วเรื่องของแพรวา กับคุณภาคิน ล่ะคะ" แพรวาเอ่ยชื่อคนรักออกมาอย่างแผ่วเบา "คุณพ่อจะยังติดใจอะไรไหมคะ" ท่านวิวัฒน์มองหน้าลูกสาวที่กำลังมีความสุข "พ่อเห็นความสุขของลูกนะลูก พ่อไม่เคยอยากจะทำลายความสุขของลูกเลย" "แต่ถ้าคุณพ่อยังรู้สึกไม่สบายใจ พ่อก็บอกแพรวานะคะ แพรวาจะพยายามทำความเข้าใจ" "ไม่มีอะไรลูก" ท่านวิวัฒน์ส่ายหน้า "พ่อแค่คิดว่า เราทุกคนต่างก็มีบทเรียนจากอดีตที่ต้องจดจำ และนำมาปรับใช้ในปัจจุบัน เพื่อไม่ให้ความผิดพลาดเดิมๆ เกิดขึ้นอีก" "แล้วคุณภาคินล่ะคะ เมื่อคืนคุณพ่อได้คุยกับท่านบ้างไหม" แพรวาถามอย่างกระตือรือร้น "ได้คุยนิดหน่อย" ท่านวิวัฒน์ตอบ "เป็นคนหนุ่มที่น่าสนใจทีเดียว มีความคิดอ่านเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุ" "คุณภาคินเป็นคนดีค่ะคุณพ่อ" แพรวายิ้มแก้มปริ "เขาใส่ใจแพรวามากจริงๆ" "พ่อเห็น" ท่านวิวัฒน์มองรอยยิ้มของลูกสาวก็รู้สึกอุ่นใจ "พ่อก็หวังว่า ความสัมพันธ์ของพวกหนุ่มสาว จะเป็นสะพานเชื่อมความสัมพันธ์ของพวกเราให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นไปอีกนะ" "แพรวาเชื่ออย่างนั้นค่ะ" แพรวาลุกขึ้นไปกอดบิดา "ขอบคุณนะคะคุณพ่อ" อีกฝั่งหนึ่งของเมือง คุณภาคินกำลังนั่งคุยกับบิดาของเขา ท่านชายอดิศักดิ์ดูผ่อนคลายกว่าเมื่อคืนมาก แววตาที่เคยฉายความขุ่นเคือง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเมตตาและความหวัง "เมื่อคืนนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีนะภาคิน" ท่านชายอดิศักดิ์เอ่ยขึ้น "ครับคุณพ่อ" คุณภาคินตอบรับ "พ่อดีใจที่ได้เห็นพ่อของแพรวาเปิดใจพูดคุยกับเรา" ท่านชายอดิศักดิ์กล่าวต่อ "มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ที่จะลบอดีตที่ขมขื่นออกไปได้" "ผมเองก็ประหลาดใจเหมือนกันครับ" คุณภาคินยอมรับ "ตอนแรกผมคิดว่า คุณพ่อของแพรวาคงจะยังโกรธอยู่มาก" "ความโกรธเป็นเรื่องธรรมดาภาคิน" ท่านชายอดิศักดิ์อธิบาย "แต่การให้อภัยต่างหาก คือสิ่งที่จะนำพาความสงบสุขมาสู่ทุกคน" "ผมคิดว่า การที่เราได้ใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิสัมพันธ์กัน มันช่วยได้มากเลยครับ" คุณภาคินกล่าวเสริม "ถูกต้อง" ท่านชายอดิศักดิ์พยักหน้า "เมตตา ปรารถนาให้ผู้อื่นมีความสุข กรุณา ปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ มุทิตา ยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี และอุเบกขา วางเฉยเมื่อเห็นความทุกข์ของผู้อื่นที่เกิดจากกรรมของเขา" "หลักการเหล่านี้ นำมาใช้กับความสัมพันธ์ของเราได้จริงๆ ครับ" คุณภาคินกล่าว "เมื่อคืน ผมรู้สึกได้ว่า คุณพ่อของแพรวา ท่านเองก็พยายามที่จะใช้หลักเหล่านี้เช่นกัน" "ใช่" ท่านชายอดิศักดิ์เห็นด้วย "และเราเองก็ต้องทำต่อไป" "แล้วเรื่องธุรกิจของคุณพ่อกับคุณวิวัฒน์ล่ะครับ" คุณภาคินถามอย่างลังเล ท่านชายอดิศักดิ์โบกมือเบาๆ "เรื่องนั้น พ่อคงต้องใช้เวลาในการพิจารณาอีกสักหน่อย" "คุณพ่อจะยังไม่ร่วมมือกับท่านวิวัฒน์ใช่ไหมครับ" "ไม่ใช่ว่าไม่ร่วมมือนะภาคิน" ท่านชายอดิศักดิ์อธิบาย "แต่พ่ออยากจะค่อยๆ ประเมินสถานการณ์ไปก่อน พ่อไม่อยากให้เรื่องในอดีต มันกลับมาทำร้ายความรู้สึกของเราอีก" "ผมเข้าใจครับคุณพ่อ" คุณภาคินพยักหน้า "ผมจะสนับสนุนการตัดสินใจของคุณพ่อเสมอ" "พ่อรู้" ท่านชายอดิศักดิ์ยิ้ม "แต่พ่อก็อยากให้ลูกได้เข้าใจนะว่า บางครั้ง การปล่อยวางก็เป็นสิ่งจำเป็น" "คุณพ่อหมายถึง การปล่อยวางความขัดแย้งในอดีตใช่ไหมครับ" "ใช่" ท่านชายอดิศักดิ์ตอบ "และบางที ก็อาจจะรวมถึงการปล่อยวางความหวังบางอย่างที่เคยมีด้วย" คุณภาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณพ่อหมายถึง..." "พ่อแค่คิดว่า เราไม่ควรคาดหวังอะไรมากเกินไป" ท่านชายอดิศักดิ์ตัดบท "ทำวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ" "ครับคุณพ่อ" คุณภาคินรับคำ "แล้วเรื่องของลูกกับแพรวา พ่อเห็นว่าสองคนมีความสุขดี" ท่านชายอดิศักดิ์มองลูกชายอย่างอ่อนโยน "พ่ออยากให้ลูกดูแลเธอให้ดีนะ" "ผมจะดูแลแพรวาให้ดีที่สุดครับคุณพ่อ" คุณภาคินเอ่ยด้วยความมั่นใจ "ดีมาก" ท่านชายอดิศักดิ์พยักหน้า "ความรักของคนรุ่นใหม่ มักจะบริสุทธิ์ และมีความหวังเสมอ" "ผมหวังว่า ความรักของเรา จะเป็นส่วนหนึ่งในการเชื่อมความสัมพันธ์ของครอบครัวเราได้จริงๆ ครับ" คุณภาคินกล่าว "พ่อก็หวังเช่นนั้น" ท่านชายอดิศักดิ์ตอบ "และพ่อก็เชื่อว่า ด้วยหลักพรหมวิหาร 4 เราจะสามารถก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปได้" บรรยากาศในบ้านคุณภาคินเริ่มผ่อนคลายลง แต่ในใจของท่านชายอดิศักดิ์ ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่สามารถสะสางได้อย่างสมบูรณ์ เขาตระหนักดีว่า การเยียวยาความบาดหมางที่ฝังรากลึกมานานนั้น ต้องอาศัยเวลา และความอดทนอย่างยิ่งยวด