อรสิณีเดินตามธีรเดชออกมาจากห้องรับแขก ชายร่างสูงคนเดิมที่เดินเข้ามาหาเธอเมื่อตอนแรกเดินนำหน้าพวกเขาไปยังห้องทำงานส่วนตัวของธีรเดช บรรยากาศภายในห้องทำงานนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน อีกด้านเป็นหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ธีรเดชเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ทำจากไม้มะฮอกกานี สั่งให้บอดี้การ์ดคนเดิมยกเก้าอี้ให้เธอ “นั่งก่อน” อรสิณีทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างเกร็งๆ เธอยังคงรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่อยู่ใกล้ธีรเดช เขาเป็นเหมือนพายุที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างไป แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นเหมือนแสงสว่างที่ทำให้เธอมีความหวัง “ไหนล่ะ ‘เงา’ ของคุณ?” ธีรเดชถามพลางยกแก้ววิสกี้ขึ้นมาจิบอีกครั้ง อรสิณีเหลือบมองไปที่ประตูห้องทำงาน “เขา... จะมาเมื่อถึงเวลาค่ะ” “เวลาไหน?” “อีกไม่นาน” เธอตอบ “ตอนนี้เขากำลังเตรียมตัว” ธีรเดชหัวเราะเบาๆ “เตรียมตัว? ดูเหมือนเธอจะรู้จัก ‘เงา’ ของเธอดีนะ” “ฉัน... เข้าใจเขาค่ะ” “แล้ว ‘เขา’ จะเริ่มงานจากไหน?” “จากคนที่คุณไว้ใจที่สุด” อรสิณีตอบ “จากคนที่... เป็นมือขวาของคุณ” ธีรเดชชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นขรึมขึ้น “คุณรู้ได้อย่างไร?” “ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันรู้จักเขา” “แล้ว ‘เขา’ จะสืบหาข้อมูลอะไร?” “ทุกอย่างเกี่ยวกับ ‘เขา’ ค่ะ” อรสิณีอธิบาย “ประวัติส่วนตัว ความเคลื่อนไหวทางการเงิน ความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ... แม้กระทั่ง... ความลับที่ดำมืดที่สุด” ดวงตาของธีรเดชหรี่ลง เขาจ้องมองอรสิณีอย่างพิจารณา “คุณแน่ใจนะว่า ‘เงา’ ของคุณจะทำได้?” “ฉันแน่ใจค่ะ” “ถ้าเธอทำไม่ได้... เธอรู้ใช่ไหมว่าต้องชดใช้อะไร?” “ฉันรู้ค่ะ” อรสิณีตอบเสียงหนักแน่น “ฉันพร้อมจะรับผิดชอบ” ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างเงาหนึ่งปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เขาตัวสูงพอๆ กับธีรเดช สวมเสื้อฮู้ดสีดำที่ปกปิดใบหน้าเกือบทั้งหมด เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่สะท้อนแสงไฟในห้อง ธีรเดชหันไปมอง “นั่นคือ ‘เงา’ ของเธอ?” อรสิณีพยักหน้า “ค่ะ” ชายในชุดฮู้ดเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขาเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วราวกับแมวป่า เขาเดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของธีรเดช ก่อนจะหยุดยืนนิ่ง “คุณคือ ‘เงา’?” ธีรเดชถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อเท่าไหร่นัก ชายในชุดฮู้ดไม่ตอบ เพียงแต่ยกมือขึ้นข้างหนึ่ง สวมถุงมือหนังสีดำ ก่อนจะค่อยๆ ดึงฮู้ดลงอย่างช้าๆ เมื่อใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นอย่างเต็มตา อรสิณีก็นิ่งอึ้งไปทันที เธอไม่คิดไม่ฝันว่าคนที่เธอจะขอให้มาช่วยจะเป็น... คนคนนี้ “คุณ...” เธออุทานออกมาเบาๆ ธีรเดชเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เขาจ้องมองใบหน้าของชายตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา “เป็นไปไม่ได้!” ใบหน้าหล่อคมที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นภายใต้ฮู้ดของชายคนนั้น คิ้วเข้ม ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายอันตราย ริมฝีปากหยักที่มักจะปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันเสมอ... “แทนไท?” ธีรเดชเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างยากลำบาก ชายที่ปรากฏตัวขึ้นคือแทนไท ชายหนุ่มที่เคยเข้ามาพัวพันกับชีวิตของอรสิณีในอดีต เขาเป็นคนที่เธอเคยแอบชอบ แต่ก็ต้องตัดใจ เพราะรู้ดีว่าเขาอันตรายเกินกว่าที่ผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอจะเข้าใกล้ได้ “สวัสดีครับ ท่านประธาน” แทนไทเอ่ยทักธีรเดชด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน “ไม่คิดว่าจะได้เจอกันในสถานการณ์แบบนี้นะครับ” ธีรเดชยังคงจ้องมองแทนไทด้วยความไม่เชื่อ “เธอ... มาทำอะไรที่นี่?” “ผมมาทำงานครับ” แทนไทตอบ “คุณอรสิณีเป็นคนขอให้ผมมา” ธีรเดชหันไปมองอรสิณีด้วยสายตาตำหนิ “เธอ... รู้เรื่องนี้?” อรสิณีก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา “ค่ะ” “ทำไมเธอไม่บอกฉัน?” “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าจะบอกคุณอย่างไร” เธอตอบเสียงแผ่วเบา ธีรเดชถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าแทนไทคือ ‘เงา’ ของเธอ?” “ฉัน... เคยรู้จักเขาค่ะ” “รู้จัก?” ธีรเดชย้ำคำ “รู้จักกันดีแค่ไหน?” “ก็... เคยสนิทกันค่ะ” อรสิณีตอบอย่างลำบากใจ ธีรเดชหัวเราะเยาะ “สนิท? น่าขันจริงๆ” เขาหันกลับไปมองแทนไท “ถ้าอย่างนั้น... ฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรมากแล้วสินะ” “ครับ” แทนไทตอบ “ผมรู้หน้าที่ของผมดี” “แล้ว... เธอจะเริ่มงานเมื่อไหร่?” ธีรเดชถาม “ตอนนี้เลยครับ” แทนไทตอบ “ผมจะเริ่มสืบจาก... มือขวาของคุณ” ธีรเดชพยักหน้ารับ “ดี” เขากล่าว “ฉันจะรอฟังผล” แทนไทพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองอรสิณี “คุณอรสิณี... ผมจะทำอย่างดีที่สุด” อรสิณียิ้มให้เขา “ฉันเชื่อใจคุณ” แทนไทหันหลังกลับ เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความสงสัยให้กับธีรเดช ธีรเดชหันมามองอรสิณี “เธอ... ยังมีเรื่องปิดบังฉันอีกไหม?” อรสิณีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ไม่มีแล้วค่ะ” “ดี” ธีรเดชกล่าว “ถ้าอย่างนั้น... คืนนี้คงจะมีความเคลื่อนไหวบางอย่างเกิดขึ้น” “หมายความว่าไงคะ?” “หมายความว่า... คนที่ฉันไว้ใจที่สุด อาจจะกำลังจะถูกเปิดโปง” ธีรเดชยิ้มอย่างมีเลศนัย “ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่า... เขาจะทำอย่างไรเมื่อความจริงถูกเปิดเผย” อรสิณีนั่งนิ่ง ปล่อยให้ความคิดของเธอไหลล่องไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่เธอรู้เพียงว่า เธอได้จุดชนวนบางอย่างขึ้นมาแล้ว และมันกำลังจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า