"ฉันไม่คิดเลยว่า... ผู้หญิงอย่างเธอ จะมีความสัมพันธ์กับคนอย่างแทนไท" ธีรเดชพูดขึ้นโดยไม่หันมามองอรสิณี น้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา อรสิณีเงยหน้าขึ้นมองเขาจากโซฟาตัวยาวที่นั่งอยู่ ดวงตาฉายแววตัดพ้อระคนสงสัย "คุณธีรเดชหมายความว่ายังไงคะ" เธอเอ่ยถาม เสียงสั่นเล็กน้อย พยายามประคองน้ำเสียงไม่ให้สั่นคลอนไปมากกว่านี้ การที่ธีรเดชเอ่ยชื่อแทนไทขึ้นมาเช่นนี้มันช่างน่าอึดอัดเหลือเกิน ยิ่งเมื่อเขามองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะหยั่งรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ธีรเดชหันกลับมา เผชิญหน้ากับเธอเต็มตา เขาก้าวเข้ามาใกล้จนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าคมคายที่ปกติจะเรียบเฉย ตอนนี้มีรอยยิ้มมุมปากบางๆ ที่ดูราวกับเย้ยหยัน "ก็คงหมายถึง... เธอเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนโยน เรียบง่าย ไม่น่าจะข้องเกี่ยวอะไรกับพวกนักเลงหัวไม้ ผู้มีอิทธิพลอย่างแทนไท" "คุณธีรเดช... อย่าตัดสินคนจากภายนอกได้ไหมคะ" อรสิณียันตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าเขา แม้จะรู้สึกหวั่นเกรงในอำนาจของธีรเดช แต่เธอเองก็มีศักดิ์ศรีที่ไม่อาจยอมให้ใครมาดูถูกได้ "ฉันกับคุณแทนไท... เราเป็นเพื่อนกันค่ะ" "เพื่อน?" ธีรเดชเลิกคิ้วขึ้นสูงราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด "เพื่อนกัน... ที่ไหนเขาถึงได้เข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของฉัน แล้วทำท่าทางสนิทสนมขนาดนั้น" สายตาของเขาคมกริบราวกับมีดกรีดแทงเข้ามาที่หัวใจของเธอ อรสิณีหน้าซีดลงไปอีก เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เรื่องของเธอกับแทนไทมันซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายให้ใครฟังได้ง่ายๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับธีรเดช ชายหนุ่มที่เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ดึงดูดเธอเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "เรื่องของฉันกับคุณแทนไท... เป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามรวบรวมสติ "และฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเกี่ยวข้องอะไรกับคุณธีรเดช" ธีรเดชหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนอรสิณีขนลุก "ไม่เกี่ยว? เธอกำลังจะบอกฉันว่าเรื่องที่ผู้หญิงที่ฉันกำลังให้ความสนใจ... มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคู่แข่งทางธุรกิจของฉัน มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันอย่างนั้นหรือ?" "คู่แข่งทางธุรกิจ?" อรสิณีเอ่ยทวนคำด้วยความประหลาดใจ "คุณธีรเดชกำลังพูดเรื่องอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ" "อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อรสิณี" ธีรเดชก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนลมหายใจของเขาสัมผัสกับใบหน้าของเธอ "เธอรู้ดีว่าแทนไทเป็นใคร และเขาก็มีความหมายอะไรกับวงการนี้ ฉันเองก็เช่นกัน การที่เธอไปพัวพันกับเขา มันไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าสู่ขุมนรก" "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" อรสิณีพยายามอธิบาย "คุณแทนไทเขาเข้ามาหาฉันเอง เขาบอกว่าเขาอยากจะช่วยฉัน..." "ช่วย?" ธีรเดชเลิกคิ้วอีกครั้ง "เขาอยากจะช่วยเธอ... หรือเขาอยากจะใช้เธอเป็นเครื่องมือในการเข้ามาใกล้ฉัน?" คำพูดของธีรเดชทำเอาอรสิณีอึ้งไป เธอไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อน แต่เมื่อลองพิจารณาดูแล้ว มันก็มีความเป็นไปได้ แววตาของธีรเดชเต็มไปด้วยความกังวลที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง อรสิณีสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่หลากหลายในตัวเขา ทั้งความโกรธ ความหึงหวง และความหวังดี "คุณธีรเดช... คุณกำลังคิดอะไรอยู่คะ" เธอเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา พยายามมองเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อหาคำตอบ ธีรเดชถอนหายใจยาว เขาดูเหมือนจะเหนื่อยหน่ายกับสถานการณ์นี้ "ฉันกำลังคิดว่า... ฉันไม่อยากให้เธอต้องมาติดร่างแหกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แทนไทเป็นคนอันตราย อรสิณี เขาไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล และที่สำคัญ... เขาไม่เคยเสียอะไรไปฟรีๆ" "แต่คุณแทนไท... เขาดูไม่ใช่คนแบบนั้นนะคะ" อรสิณีเอ่ยแย้งอย่างไม่แน่ใจ ในใจของเธอยังคงสับสนกับภาพลักษณ์ของแทนไทที่เธอรู้จัก กับสิ่งที่ธีรเดชกำลังบอก "ภายนอกของคนเรา มันหลอกลวงได้เสมอ" ธีรเดชพูดเน้นคำ "และแทนไทก็เก่งเรื่องการหลอกลวงที่สุด" เขาหยุดมองหน้าเธอ "เธอแน่ใจแล้วจริงๆ หรือว่าแค่ 'เพื่อน' กัน?" คำถามนั้นทำให้หัวใจของอรสิณีเต้นแรง เธอไม่กล้าสบตาธีรเดชตรงๆ เธอรู้ดีว่าความรู้สึกที่เธอมีให้แทนไทมันมากกว่าคำว่าเพื่อนไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะยอมรับมันอย่างเต็มปากเต็มคำ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อธีรเดชเช่นกัน "คุณธีรเดช... ฉัน... ฉันขอกลับก่อนนะคะ" เธอพยายามเบี่ยงประเด็น ไม่อยากเผชิญหน้ากับคำถามที่จี้ใจดำเช่นนี้ ธีรเดชพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้" เขาเดินนำเธอไปส่งที่ประตูห้องทำงาน "แต่ฉันอยากให้เธอจำคำพูดของฉันเอาไว้ อรสิณี... ระวังตัวให้ดี" อรสิณีพยักหน้ารับ เธอหันกลับมามองธีรเดชอีกครั้ง ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องทำงานนั้น ทิ้งไว้เพียงความสับสนและความอึดอัดที่ยังคงค้างอยู่ในใจ