อรสินีเดินไปเปิดโทรทัศน์อย่างไร้จุดหมาย สายตาจับจ้องไปยังภาพเคลื่อนไหวที่ตัดสลับไปมาอย่างเลื่อนลอย ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับการเผชิญหน้าระหว่างธีรเดชและแทนไท ภาพของรอยยิ้มเย็นชาของธีรเดชที่ฉายออกมาขณะพูดถึงความอันตรายของแทนไท ยังคงติดตาเธอไม่หาย ในขณะเดียวกัน ภาพของแววตาที่จริงจังของแทนไทที่มองเธออย่างห่วงใย ก็ฉายซ้ำเข้ามาในความคิดไม่หยุดหย่อน เธอควรเชื่อใครดี? คำเตือนของธีรเดชมีน้ำหนักมาก เพราะเขาคือคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานาน เป็นผู้กุมอำนาจและข้อมูลต่างๆ แต่แทนไทก็แสดงออกถึงความปรารถนาดีที่มีต่อเธออย่างชัดเจน การช่วยเหลือของเขาในหลายๆ ครั้งก็ดูเหมือนจะมาจากใจจริง “สับสนเหลือเกิน” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันกำลังจะหลงไปในวังวนที่มองไม่เห็นทางออกแล้วหรือเปล่า” เธอเดินไปทรุดตัวลงบนโซฟาตัวนุ่ม ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ ร่างกายอ่อนเพลีย ดวงตาเริ่มปิดลงช้าๆ เมื่อความสงสัยและสับสนถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ภาพของใบหน้าของคนทั้งสองวนเวียนอยู่ในภวังค์ จนกระทั่งความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดวัน ทำให้เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง และเธอก็ผล็อยหลับไปในที่สุด แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านเข้ามาปลุกอรสินีให้ตื่นจากภวังค์ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายตัว ร่างกายยังคงปวดเมื่อยจากการนอนบนโซฟา ทั้งคืนที่ผ่านมาเธอไม่ได้ขยับไปไหนเลย ความรู้สึกหนักอึ้งในใจยังคงอยู่ไม่จางหายไปไหน การเผชิญหน้ากับความจริงที่ซับซ้อนเช่นนี้ ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่อยู่ เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาหวังจะเรียกสติให้กลับคืนมา ภาพสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาคล้ำเหมือนคนอดนอน เธอถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมสมาธิอีกครั้ง “ต้องตัดสินใจแล้วสินะ” เธอพูดกับตัวเอง “ไม่สามารถปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ต่อไปได้” หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ อรสินีตัดสินใจว่าเธอต้องหาคำตอบ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองหาชื่อของแทนไท เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นอย่างยาวนาน จนเธอเกือบจะถอดใจ “ฮัลโหล อรสินี” เสียงทุ้มคุ้นหูของแทนไทดังขึ้นมาอย่างอ่อนโยน “มีอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมถึงโทรมาแต่เช้า” “แทนไทคะ ฉัน… ฉันอยากจะคุยด้วยค่ะ” อรสินีกล่าวเสียงตะกุกตะกัก “เรื่องเมื่อคืนนี้” “เรื่องเมื่อคืนเหรอครับ” เสียงของแทนไทเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีแววของความกังวลเจือปน “คุณหมายถึงเรื่องที่ธีรเดชเข้ามาหาคุณใช่ไหม” “ใช่ค่ะ” อรสินีตอบรับ “ฉัน… ฉันสับสนมากเลยค่ะ แทนไท ฉันไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี” “ผมเข้าใจครับ” แทนไทกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้น “ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันซับซ้อน และการที่ธีรเดชเข้ามาพูดแบบนั้น ยิ่งทำให้คุณลำบากใจมากขึ้นไปอีก” “ธีรเดชเขาบอกว่าคุณอันตราย เขาบอกว่าคุณเก่งเรื่องหลอกลวงที่สุด” อรสินีเอ่ยปากพูดสิ่งที่อยู่ในใจ เธอรู้สึกเหมือนกำลังโยนความสงสัยทั้งหมดไปให้แทนไท “เขาบอกว่าทุกอย่างที่คุณทำ มันมีเบื้องหลังเสมอ” มีเสียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แทนไทจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “ผมไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอกอรสินี แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ” “แต่ธีรเดชเขา… เขาดูเหมือนจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ” อรสินีพยายามจะสื่อสารความรู้สึกของเธอ “เขาบอกว่าเขาจะปกป้องฉันจากคุณ” “เขาอาจจะพูดแบบนั้น” แทนไทกล่าวเสียงเย็นลงเล็กน้อย “แต่คุณต้องถามตัวเองว่า ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ทำไมเขาถึงพยายามทำให้คุณเกลียดผม” “ฉันไม่เข้าใจค่ะ” อรสินีส่ายหน้าเบาๆ แม้ว่าแทนไทจะมองไม่เห็นก็ตาม “ฉัน… ฉันแค่อยากรู้ความจริง” “ความจริงมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดอรสินี” แทนไทกล่าว “และบางที… การที่คุณได้รับรู้ความจริงทั้งหมด อาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายมากกว่าเดิม” “อันตราย?” อรสินีทวนคำ “อันตรายจากใครคะ” “จากทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” แทนไทตอบเสียงเครียด “รวมถึงตัวผมเองด้วย” คำตอบของแทนไททำให้หัวใจของอรสินีเต้นแรงขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงความจริงจังในน้ำเสียงของเขา มันไม่ใช่คำพูดเล่นๆ หรือการพยายามหลอกลวงอย่างที่ธีรเดชกล่าวหา “แต่… ถ้าคุณไม่ได้ต้องการทำร้ายฉันจริงๆ ทำไมคุณถึงไม่บอกความจริงทั้งหมดไปเลยล่ะคะ” อรสินีถามด้วยความคาดหวัง “ผมบอกคุณได้บางส่วน” แทนไทกล่าว “แต่ผมไม่สามารถบอกทุกอย่างได้ เพราะมันจะนำมาซึ่งปัญหาที่ใหญ่กว่าเดิม และอาจจะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต” “ฉัน… ฉันไม่รู้จะเชื่อใครดี” อรสินีเอ่ยปากอย่างอ่อนแรง “ผมรู้ว่ามันยาก” แทนไทกล่าว “แต่ผมอยากให้คุณลองเชื่อผมสักครั้ง ลองเชื่อในสิ่งที่ตาคุณเห็นและหัวใจคุณรู้สึก” “แล้ว… แล้วเรื่องข้อเสนอของธีรเดชล่ะคะ” อรสินีถามถึงข้อเสนอที่ธีรเดชยื่นให้เธอ “ข้อเสนอของธีรเดช… คือทางที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับคุณในตอนนี้” แทนไทตอบอย่างอึ้งๆ “ผมอยากให้คุณรับข้อเสนอนั้น” คำพูดของแทนไททำให้อรสินีประหลาดใจอย่างมาก เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ “ทำไมคะ ทำไมคุณถึงอยากให้ฉันรับข้อเสนอของธีรเดช” “เพราะมันคือทางเดียวที่จะทำให้คุณปลอดภัย” แทนไทกล่าว “อย่างน้อยก็ในระยะเวลาหนึ่ง” “ระยะเวลาหนึ่ง?” อรสินีถามอย่างไม่เข้าใจ “ผมกำลังพยายามจัดการบางอย่างอยู่” แทนไทกล่าวเสียงหนักแน่น “ขอเวลาผมสักพัก ผมจะทำให้ทุกอย่างกระจ่างเอง” อรสินีเงียบไป เธอพยายามประมวลผลคำพูดของแทนไททั้งหมด เขาดูเหมือนจะยอมแพ้ต่อการต่อสู้กับธีรเดชเสียแล้ว หรือนี่อาจจะเป็นแผนการบางอย่างของเขาอีกอย่างหนึ่ง “ฉัน… ฉันจะลองคิดดูนะคะ” อรสินีกล่าวอย่างไม่แน่ใจ “ขอบคุณครับ” แทนไทตอบรับ “และจำไว้ว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมจะคอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” บทสนทนาจบลง ทิ้งให้อรสินีจมอยู่กับความสับสนอีกครั้ง การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ