แทนไทขับรถกลับมาที่บ้านพักลับด้วยความเร็วสูง หัวใจของเขากระหน่ำเต้นไม่หยุด เขาต้องรีบกลับไปเตือนอรสินี และเตรียมการรับมือกับแผนการของจอมทัพ เมื่อมาถึง เขาลงจากรถอย่างรวดเร็ว วิ่งตรงไปยังห้องที่เขาทิ้งอรสินีไว้ จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อรสินี! อรสินี!” เขาตะโกนเรียกชื่อเธอขณะที่เปิดประตูเข้าไป ร่างของอรสินียังคงอยู่ที่เดิม เธอมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็แฝงด้วยความกังวล “คุณแทนไท… คุณกลับมาแล้ว” “อรสินี… เธอปลอดภัยนะ” แทนไทถามพลางเดินเข้าไปหา ตรวจสอบดูว่าเธอไม่มีร่องรอยของการถูกทำร้าย “ฉัน… ฉันปลอดภัยค่ะ” อรสินีตอบ “แต่คุณไปไหนมาคะ ทำไมดูรีบร้อนจัง” “มีเรื่องต้องจัดการ” แทนไทตอบเสียงเครียด “และตอนนี้… เรากำลังตกอยู่ในอันตราย” “อันตราย… คะ” อรสินีถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ใช่” แทนไทอธิบายอย่างรวดเร็ว “จอมทัพ… เขารู้ว่าเราอยู่ที่นี่ และเขากำลังจะส่งคนเข้ามาจับตัวเธอในคืนนี้” อรสินีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “จริงหรือคะ” “จริง” แทนไทยืนยัน “วิน… คนที่ฉันเคยไว้ใจ เขาเป็นสายลับของจอมทัพ เขาให้ข้อมูลทั้งหมดกับจอมทัพไป” “วิน…” อรสินีพึมพำชื่อนั้น “แต่… เขาดูเป็นคนดีนี่คะ” “ความดีของบางคน… มันเป็นเพียงหน้าฉาก” แทนไทกล่าว “แต่… เขาก็ยอมรับผิด และเขากำลังจะช่วยเรา” “ช่วย… อย่างไรคะ” อรสินีถามด้วยความสงสัย “เขากำลังจะช่วยเราในการรับมือกับแผนการของจอมทัพ” แทนไทอธิบาย “เขาจะบอกเราว่าจอมทัพจะเข้ามาทางไหน และมีคนมากเท่าไหร่” “แล้ว… แล้วเราจะทำอย่างไรคะ” อรสินีถาม “เราจะหนีไปได้ไหม” “เราจะหนีไปไม่ได้” แทนไทตอบ “เพราะจอมทัพรู้ทุกเส้นทางที่เราจะไป แต่เราจะสู้” “สู้… คะ” อรสินีมองไปที่ปืนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน “คุณจะสู้… หมายถึง… เราจะยิงต่อสู้กับพวกเขาอย่างนั้นหรือคะ” “ใช่” แทนไทตอบ “ฉันจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเธอ และที่นี่… จะเป็นสมรภูมิของเรา” ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงไซเรนดังลั่นไปทั่วบริเวณ “สัญญาณเตือนภัย” แทนไทอุทาน “พวกมันมาแล้ว!” เขาคว้าปืนที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างรวดเร็ว “อรสินี… จำที่ฉันบอกได้ไหม” อรสินีพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ค่ะ… ให้ฉันไปที่ห้องใต้ดิน และปิดประตูให้แน่น” “ดีมาก” แทนไทกล่าว “ฉันจะมาหาเธอเมื่อทุกอย่างสงบลง” เขาจูบหน้าผากเธออย่างรวดเร็ว “รอฉันอยู่นะ” ว่าแล้ว แทนไทก็หมุนตัววิ่งออกไปนอกห้อง ทิ้งให้อรสินีอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง เธอรีบวิ่งไปยังประตูอีกบานที่เขาบอกว่าเป็นทางลงไปยังห้องใต้ดิน หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกลัว เสียงปืนดังขึ้นมาจากด้านนอก เสียงตะโกนโหวกเหวกของผู้คน เสียงระเบิดดังสนั่นเป็นระยะๆ อรสินีปิดประตูห้องใต้ดินลงอย่างรวดเร็ว และใช้ที่ล็อคอย่างแน่นหนา เธอทรุดตัวลงนั่งพิงประตู หายใจหอบด้วยความหวาดกลัว ภายในห้องใต้ดินนั้นมืดสนิท มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินเพียงดวงเดียว อรสินีพยายามรวบรวมสติ เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง เพื่อแทนไท ขณะเดียวกัน ด้านนอก ห้องใต้ดิน อรสินีได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เสียงปืนดังขึ้นถี่ขึ้น ราวกับจะบอกว่าการต่อสู้กำลังดุเดือด แทนไทกำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เขาใช้ทุกทักษะและความสามารถที่มีเพื่อขับไล่กลุ่มผู้บุกรุก เขาเห็นวินยืนอยู่ข้างๆ คอยบอกทิศทางและจำนวนของศัตรู “ข้างหน้าสิบคนครับคุณแทนไท!” วินตะโกนบอก “รับทราบ!” แทนไทตอบพลางยิงปืนสวนกลับไป การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดหลายชั่วโมง ความมืดของค่ำคืนปกคลุมทุกสิ่ง มีเพียงแสงไฟจากการต่อสู้และเสียงปืนที่ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ในที่สุด เสียงปืนก็เริ่มเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหวีดหวิวที่ดังมาแทนที่ “หมดแล้วครับคุณแทนไท” วินกล่าวเสียงหอบ “พวกเขาถอยไปแล้ว” แทนไทปล่อยปืนลง เขาหายใจหอบ ใบหน้าเปื้อนไปด้วยเหงื่อและเขม่าดินปืน “อรสินี…” เขาเอ่ยชื่อเธอเบาๆ “ฉันต้องไปหาเธอ” เขาเดินไปยังห้องใต้ดิน และเคาะประตูอย่างแรง “อรสินี! ฉันเอง แทนไท” เสียงประตูถูกเปิดออก อรสินีปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ดวงตาของเธอดูเข้มแข็งขึ้น “คุณแทนไท!” เธอร้องออกมาอย่างดีใจ วิ่งเข้าไปกอดเขาไว้แน่น แทนไทกอดเธอตอบแน่น “ไม่เป็นไรนะอรสินี” “ฉัน… ฉันกลัวมากเลยค่ะ” อรสินีพึมพำ “ผมรู้” วินกล่าว “แต่คุณก็ผ่านมันมาได้แล้ว” อรสินีเงยหน้ามองวิน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกลัว ความสงสัย และความขอบคุณ “คุณ… คุณช่วยพวกเรา” “ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำครับ” วินตอบ “ผมได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว” แทนไทปล่อยมือจากอรสินี เขาหันไปมองวิน “นายทำได้ดีมากวิน” วินยิ้มรับ “ขอบคุณครับคุณแทนไท” “ทีนี้… เราต้องรีบออกจากที่นี่” แทนไทกล่าว “จอมทัพคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ” อรสินีมองไปรอบๆ บ้านพักที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ เธอรู้ว่าเรื่องราวต่างๆ ยังไม่จบลงง่ายๆ แต่เมื่อมีแทนไทอยู่เคียงข้าง เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง