อรสินีและลินดาพยายามวิ่งไปตามทางสวนอย่างสุดกำลัง เสียงปืนและเสียงต่อสู้จากด้านหลังยังคงดังตามมาเป็นระยะๆ แต่ยิ่งวิ่งไป พวกเธอก็ยิ่งได้ยินเสียงเหล่านั้นเบาลงเรื่อยๆ แสดงว่าแทนไทกำลังต่อสู้เพื่อยื้อเวลาให้กับพวกเธออย่างเต็มที่ "เราจะไปทางประตูใหญ่เหรอคะ? มันอันตรายเกินไป" อรสินีถามอย่างกังวล "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ลินดาตอบ เสียงหอบ "ถ้าเราไม่ไปทางนั้น เราก็ต้องติดอยู่ในคฤหาสน์นี้" เมื่อใกล้ถึงประตูใหญ่ อรสินีก็เห็นภาพที่ทำให้ใจหล่นวูบ กลุ่มลูกน้องของสมชายประมาณสิบกว่าคน กำลังยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู ราวกับจะรอต้อนรับพวกเธอ "แย่แล้ว... พวกเขาเยอะเกินไป" อรสินีอุทาน "อย่าเพิ่งยอมแพ้" ลินดาพูด พลางชักปืนออกมา "ฉันจะยิงสกัด พวกเธอรีบวิ่งไป!" "แต่คุณลินดา..." "ไม่ต้องห่วงฉัน" ลินดาพูด พลางยิ้มบางๆ "ฉันเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดมาเยอะกว่าที่เธอคิด" ลินดาไม่รอช้า เธอออกนำอรสินีวิ่งตรงไปยังกลุ่มลูกน้องสมชายทันที เธอเริ่มยิงสกัดอย่างดุเดือด ทำเอาพวกที่คุมเชิงอยู่ตกใจและต้องยิงตอบโต้กลับมา "ไปเถอะ!" ลินดาร้องบอก อรสินีลังเล แต่เมื่อเห็นลินดากำลังต่อสู้อย่างกล้าหาญ เธอก็ตัดสินใจวิ่งต่อไป เธอวิ่งผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย่างหวุดหวิด เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เบื้องหลัง ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบประตูอย่างรวดเร็ว กระจกด้านหน้าถูกลดลง เผยให้เห็นใบหน้าของแทนไทที่เปื้อนเลือด แต่ดวงตายังคงฉายแววแน่วแน่ "อรสินี! ขึ้นมาเร็ว!" เขาตะโกน อรสินีไม่รอช้า เธอรีบคว้ามือของลินดาที่กำลังต่อสู้กับลูกน้องสมชายอยู่ แล้วดึงให้วิ่งมาที่รถ "คุณลินดา! มานี่เร็ว!" ลินดาเห็นดังนั้น จึงรีบยิงสกัดอีกครั้ง ก่อนจะรีบวิ่งมาที่รถยนต์ และกระโดดเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนอรสินีรีบขึ้นไปนั่งเบาะหลัง "ไป! ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" แทนไทออกคำสั่งเสียงดัง เขาเหยียบคันเร่งเต็มที่ รถยนต์หรูทะยานออกไปราวกับลูกธนู ทิ้งกลุ่มคนของสมชายที่กำลังตะโกนด่าทออยู่ด้านหลัง "คุณแทนไท! คุณไม่เป็นไรแน่นะคะ?" อรสินีถามอย่างร้อนรน เมื่อเห็นเลือดที่ไหลซึมออกมาจากแขนของเขา "นิดหน่อยน่า" แทนไทตอบ พลางมองกระจกหลังอย่างระแวดระวัง "เราต้องหาที่ปลอดภัยก่อน" "แล้วคุณลินดาล่ะคะ?" อรสินีหันไปถาม "ฉัน...ฉันขอบคุณเธอมากนะ" ลินดาพูด น้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคงต้องติดอยู่ในนั้นแน่" "เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่คะ" อรสินีตอบ ยิ้มให้ลินดาอย่างอ่อนโยน แทนไทขับรถมุ่งหน้าออกจากคฤหาสน์สมชายไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดของค่ำคืน ในที่สุดพวกเขาก็หลุดพ้นจากวงล้อมอันตรายนั้นมาได้ แต่สงครามยังไม่จบสิ้น สมชายยังคงมีอำนาจ และเขาคงไม่ปล่อยให้พวกเขาลอยนวลไปได้ง่ายๆ "เราจะไปไหนกันต่อคะ?" อรสินีถาม "ไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด" แทนไทตอบ "แล้วเราค่อยมาวางแผนกันอีกที" เขาหันไปมองลินดา "คุณลินดา คุณจะไปกับเราไหม? หลังจากนี้คุณไม่น่าจะกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์นั้นได้อีกแล้ว" ลินดาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ฉันขอไปด้วยค่ะ ฉันไม่มีที่ไปแล้ว" แทนไทพยักหน้ารับ เขาเข้าใจสถานการณ์ของลินดาดี เธอได้เห็นและรู้ความลับหลายอย่างเกี่ยวกับสมชายไปแล้ว การกลับไปอยู่ที่นั่นคงไม่ปลอดภัยสำหรับเธอ รถยนต์หรูแล่นฝ่าความมืดมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ไม่แน่นอน ความหวังริบหรี่ในตอนแรกเริ่มถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะผ่านพ้นวิกฤตการณ์มาได้ แต่การต่อสู้เพื่อทวงคืนอำนาจและเพื่อความปลอดภัยของทุกคนที่เขารัก เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง