"พวกมันกำลังจะบุกเข้ามา?" ลลิลถามเสียงสั่น ใบหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินข่าวจากอันโตนิโอ ริคาร์โดยื่นมือมาจับมือของเธอไว้แน่น "ใจเย็นนะลลิล ผมจะปกป้องเธอเอง" "แต่... เราจะทำอย่างไรคะ?" ลลิลถามด้วยความกังวล "เราจะสู้กับพวกมันได้ยังไง?" "อันโตนิโออยู่กับลูกน้องส่วนใหญ่ของผมที่คฤหาสน์หลัก" ริคาร์โดอธิบาย "ผมจะให้เขารับมือกับกลุ่มของมาร์ตินที่นั่น ส่วนเรา... ที่นี่เราต้องเตรียมพร้อมรับมือในอีกรูปแบบหนึ่ง" "หมายความว่ายังไงคะ?" "ผมจะให้โซเฟียย้ายไปอยู่ที่อื่นทันที" ริคาร์โดพูด "เธอต้องปลอดภัย ผมจะให้คนของผมพาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด" "แล้วเราล่ะคะ?" "เราจะอยู่ที่นี่" ริคาร์โดกล่าว "ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเรา เพราะเรามีสิ่งที่พวกมันต้องการ" "สิ่งที่พวกมันต้องการ?" ลลิลทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "ลลิลไม่เข้าใจค่ะ" "ข้อมูล" ริคาร์โดตอบ "ข้อมูลเกี่ยวกับแผนการของพวกมาร์ติน ข้อมูลที่ทำให้ผมต้องเก็บเธอไว้ที่นี่" ลลิลเบิกตากว้าง เธอเพิ่งจะเริ่มจะไว้ใจเขาอีกครั้ง แต่ตอนนี้เขากลับบอกว่าเธอคือเป้าหมายของอันตราย "คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า ลลิลคือสิ่งที่พวกมันต้องการ?" เสียงของเธอสั่นเครือ "ใช่" ริคาร์โดยอมรับ "แต่มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะลลิล มันเป็นความผิดของผมเอง ที่ไปพัวพันกับเรื่องพวกนี้" "แล้วทำไมคุณไม่บอกลลิลตั้งแต่แรกคะ?" "ผมอยากจะปกป้องเธอ" ริคาร์โดตอบ "ผมไม่อยากให้เธอต้องมาแบกรับภาระเรื่องพวกนี้ ผมหวังว่าเรื่องมันจะจบลงก่อนที่เธอจะต้องรู้" "แต่ตอนนี้... มันไม่ใช่แล้ว" ลลิลพูดเสียงแผ่ว "ใช่" ริคาร์โดถอนหายใจ "ตอนนี้เราต้องเตรียมพร้อม" เขาผละออกจากลลิลแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา กดโทรออก "อันโตนิโอ... ให้คนของนายพาโซเฟียไปที่เซฟเฮาส์ทันที... ใช่... พาเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด... ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของผม... ผมมีแผนของผม" ริคาร์โดวางสายแล้วหันกลับมามองลลิล "ผมจะให้คนของผมเข้ามาช่วยเตรียมการที่นี่... เธอก็เตรียมตัวให้พร้อมนะ" "เตรียมตัวสำหรับอะไรคะ?" "สำหรับแผนการของเรา" ริคาร์โดพูด รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "แผนการที่จะทำให้เราปลอดภัย... และทำให้มาร์ตินได้รู้ว่าใครคือเจ้าพ่อนักฆ่าที่แท้จริง" ไม่นานนัก ชายร่างใหญ่หลายคนก็เข้ามาในห้อง พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง พวกเขาคือลูกน้องที่ไว้ใจได้ของริคาร์โด "ไป... ช่วยกันขนย้ายของ" ริคาร์โดออกคำสั่ง "เราจะเปลี่ยนคฤหาสน์หลังนี้ให้กลายเป็นป้อมปราการ" ทุกคนพยักหน้ารับคำ แล้วเริ่มลงมือทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว พวกเขาช่วยกันเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์บางส่วน ปิดหน้าต่างด้วยแผ่นเหล็กหนา และวางกำลังเสริมตามจุดต่างๆ ลลิลยืนมองภาพที่เกิดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แต่เธอก็พยายามตั้งสติ "คุณริคาร์โดคะ" ลลิลเอ่ยขึ้น "แล้ว... ถ้าหากพวกมันบุกเข้ามาจริงๆ... ลลิลจะช่วยอะไรได้บ้างคะ?" ริคาร์โดหันมามองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน "เธอ... แค่อยู่ให้ปลอดภัยก็พอ" "แต่ลลิลไม่อยากเป็นภาระ" ลลิลยืนกราน "ลลิลอยากจะช่วยคุณ" ริคาร์โดหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ "ก็ได้... ถ้าเธออยากจะช่วยจริงๆ" "ลลิลจะทำอะไรคะ?" "เธอมีหน้าที่... เป็นคนคอยสังเกตการณ์" ริคาร์โดอธิบาย "อยู่ตรงนี้... ตรงจุดที่มองเห็นได้กว้างที่สุด... ถ้าเห็นอะไรผิดปกติ... บอกผมทันที" "ลลิลจะทำค่ะ" ลลิลรับคำอย่างกระตือรือร้น ริคาร์โดมองเธอด้วยความชื่นชม "ดีมาก... และจำไว้ว่า... ถ้าสถานการณ์เลวร้ายจริงๆ... ฉันจะมีปืนให้เธอ... แต่เธอต้องใช้มันก็ต่อเมื่อจำเป็นจริงๆ เท่านั้น" "ปืน?" ลลิลอุทานเบาๆ "ใช่... ผมไม่อยากให้เธอต้องเผชิญหน้ากับอะไรแบบนี้... แต่ผมก็ไม่อยากให้เธอตกอยู่ในอันตรายโดยไม่มีทางป้องกัน" หลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น คฤหาสน์หลังเล็กก็กลายเป็นเหมือนป้อมปราการขนาดย่อม "เอาล่ะ... ตอนนี้เราก็พร้อมแล้ว" ริคาร์โดกล่าว "โซเฟีย... คนของผมจะพาเธอออกไปแล้ว" ไม่นานนัก หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง เธอดูหวาดกลัวเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการ "คุณริคาร์โดคะ..." โซเฟียเอ่ยขึ้น "โซเฟีย... นี่คือลลิล" ริคาร์โดแนะนำ "และลลิล... นี่คือโซเฟีย" ลลิลมองโซเฟียด้วยสายตาที่ยังคงมีความสงสัยปนเปกับความไม่แน่ใจ โซเฟียยิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเหนื่อยล้า "คุณริคาร์โด... ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะ?" โซเฟียถาม "ใช่" ริคาร์โดตอบ "คนของผมจะพาเธอไปส่งที่จุดนัดพบ... ที่นั่นจะมีคนรอรับเธออยู่" "ขอบคุณมากนะคะ... สำหรับทุกอย่าง" โซเฟียกล่าว "ขอให้โชคดี" ริคาร์โดกล่าว เมื่อโซเฟียเดินจากไปพร้อมกับลูกน้องของริคาร์โด บรรยากาศในห้องก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง "ตอนนี้... เราก็เหลือกันแค่สองคนแล้ว" ริคาร์โดพูด พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ลลิล "ลลิล... เธอจะกลัวไหม?" "ก็... กลัวนิดหน่อยค่ะ" ลลิลตอบตามตรง "แต่ลลิลเชื่อใจคุณนะคะ" ริคาร์โดยิ้มอย่างอบอุ่น "ขอบคุณนะ... เธอคือคนที่ทำให้ผมมีกำลังใจ" เขากอดเธอไว้แน่น ลลิลซบหน้าลงกับอกของเขา สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและความปลอดภัยที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "ไม่ต้องห่วงนะลลิล... ผมจะปกป้องเธอเอง" ริคาร์โดกระซิบข้างหู แต่แล้ว... เสียงแตรจากรถยนต์ก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะปลุกให้ป่าทั้งป่าตื่นขึ้น "มาแล้ว!" ริคาร์โดอุทาน "เตรียมตัวให้พร้อม!" ลลิลรีบถอยออกมาจากอ้อมกอดของริคาร์โด เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟจากรถยนต์หลายคันกำลังสาดส่องเข้ามา "พวกมันมาแล้วจริงๆ ด้วย!" ลลิลอุทาน "จับตาดูให้ดี... บอกผมถ้าเห็นอะไรผิดปกติ" ริคาร์โดบอกพลางหยิบปืนพกออกมาตรวจเช็ค เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ ลลิลสะดุ้งเฮือก เธอแทบจะกลั้นหายใจ "มีอะไรผิดปกติไหม?" ริคาร์โดถาม "ยังค่ะ... แต่... เสียงปืนดังมาจากทางด้านหน้า" ลลิลรายงาน "แสดงว่าอันโตนิโอกำลังรับมืออยู่" ริคาร์โดพยักหน้า "เราต้องระวังทางด้านหลังด้วย" ขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมพร้อม เสียงตะโกนดังขึ้นจากข้างนอก "ริคาร์โด! ออกมาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหบห้าวของมาร์ตินดังมาแต่ไกล ริคาร์โดยิ้มมุมปาก "ดูเหมือนว่า... คุณหนูจะออกมาต้อนรับแขกเองซะแล้ว"