เสียงตะโกนของมาร์ตินยังคงก้องกังวานอยู่ในอากาศ ชวนให้บรรยากาศที่เคยเงียบสงบของป่าลึกแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ ลลิลยืนอยู่ข้างกายริคาร์โด หัวใจของเธอเต้นระรัวประหนึ่งจะทะลุออกมานอกอก ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ แม้จะพยายามเก็บอาการมากเพียงใด แต่ความหวาดกลัวก็กัดกินจิตใจของเธอจนแทบไม่เหลือที่ให้ความกล้าหาญ "คุณจะออกไปเจอเขาจริงๆ เหรอคะ?" เสียงของลลิลสั่นเครือ เต็มไปด้วยความกังวล เธอจ้องมองใบหน้าของริคาร์โด ใบหน้าคมคายที่มักจะฉายแววเย็นชาและเด็ดเดี่ยว บัดนี้กลับมีแววบางอย่างที่ยากจะอธิบายซ่อนอยู่ "แน่นอน" ริคาร์โดตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่แฝงไว้ด้วยความหนักอึ้งบางอย่าง "ผมคือเจ้าของบ้าน ผมต้องออกไปต้อนรับแขก" "แต่มันอันตรายนะคะ!" ลลิลแย้งอย่างร้อนรน "พวกเขามีอาวุธครบมือ คุณจะออกไปคนเดียวได้อย่างไร?" "ผมไม่ได้ออกไปคนเดียว" ริคาร์โดหันมาสบตาเธอ ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่สวยของเธออย่างมั่นคง "อันโตนิโอและลูกน้องของผมอยู่ที่คฤหาสน์หลักแล้ว พวกเขาพร้อมจะรับมือ" "แต่ถ้าพวกมันบุกเข้ามาที่นี่ล่ะคะ?" ความคิดที่ว่าภาพอันน่าสยดสยองอาจจะเกิดขึ้นตรงหน้า ทำให้ลลิลขนลุกซู่ "คุณจะให้ฉันกับคนอื่นๆ อยู่ที่นี่อย่างไร?" "ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้น" ริคาร์โดกุมมือของลลิลไว้แน่น การสัมผัสของเขาทั้งอบอุ่นและแข็งแกร่ง "ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้จบโดยเร็วที่สุด" "คุณสัญญาได้ไหมคะ?" น้ำเสียงของลลิลอ่อนลง แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความไม่มั่นใจ ริคาร์โดเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสื่อสารด้วยภาษากายมากกว่าคำพูด "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ ลลิล" คำพูดนั้นราวกับมนต์สะกด ทำให้ความตึงเครียดในใจของลลิลคลายลงไปบ้าง แม้จะยังคงกังวล แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวริคาร์โด "ไปเถอะ" ริคาร์โดผละมือออกจากเธอ ใบหน้าของเขากลับมาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "รออยู่ที่นี่ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" ว่าแล้ว ริคาร์โดก็หันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ตรงไปยังทิศทางที่เสียงของมาร์ตินดังมาจาก เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองลลิลอีกเลย ทิ้งให้เธออยู่กับความกังวลและความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ลลิลยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาจับจ้องไปยังเส้นทางที่ริคาร์โดจากไป พลางยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเองที่ยังคงเต้นแรงไม่หยุด เธอพยายามฟังเสียงต่างๆ รอบตัว เสียงใบไม้ไหว เสียงสัตว์ป่าที่อาจจะส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ หรือเสียงอันตรายที่กำลังจะคืบคลานเข้ามา เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ในที่สุด เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาหลายนัด ตามมาด้วยเสียงตะโกน เสียงต่อสู้ และเสียงอันโกลาหล ลลิลสะดุ้งเฮือก ร่างกายเกร็งตัวด้วยความหวาดกลัว เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมสติ "คุณหนู เป็นอะไรรึเปล่าคะ?" เสียงของมาเรียดังขึ้นมา ทำให้ลลิลหันไปมอง หญิงรับใช้คนสนิทของเธอปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับสีหน้ากังวลไม่แพ้กัน "ไม่เป็นไรค่ะ" ลลิลตอบเสียงแหบพร่า "แค่... เป็นห่วงคุณริคาร์โด" "ท่านต้องปลอดภัยแน่ค่ะ" มาเรียพยายามปลอบโยน "ท่านแข็งแกร่งจะตาย" "ฉันหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" ลลิลพึมพำ "แต่สถานการณ์มันดูไม่ค่อยดีเลย" เสียงปืนและเสียงต่อสู้ยังคงดังต่อเนื่องเป็นระยะ ราวกับจะบอกให้รู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้รุนแรงเพียงใด ลลิลหลับตาลง พยายามนึกถึงคำพูดของริคาร์โด "ผมจะปกป้องเธอ" "เราควรจะทำยังไงกันดีคะ มาเรีย?" ลลิลถามขึ้นมาอีกครั้ง "ถ้าพวกมันบุกเข้ามาจริงๆ เราจะหนีไปทางไหนได้?" "ฉันคิดว่าเราควรจะอยู่ที่นี่ก่อนค่ะคุณหนู" มาเรียตอบ "อย่างน้อยที่นี่ก็แข็งแรงพอจะกันพวกมันได้สักพัก" "แต่ถ้าพวกมันพังประตูเข้ามาล่ะ?" ลลิลไม่วายที่จะคิดถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด "เราจะหาทางสู้ค่ะ" มาเรียพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น "เราจะปกป้องคุณหนูให้ถึงที่สุด" ลลิลมองมาเรียด้วยความซาบซึ้ง เธอรู้ว่าหญิงรับใช้คนนี้ภักดีต่อเธอมากเพียงใด แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่มาเรียเองก็คงจะสู้กับพวกคนร้ายที่มาพร้อมอาวุธได้อย่างไร ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากทางด้านนอกของคฤหาสน์ ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของทหาร แต่เป็นเสียงของคนจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว "มีคนกำลังจะเข้ามา!" มาเรียร้องเสียงหลง "คุณหนูคะ รีบไปหลบที่ห้องใต้ดินเถอะค่ะ!" ลลิลพยักหน้าให้มาเรียโดยไม่ลังเล เธอรีบจูงมือหญิงรับใช้คนสนิทวิ่งไปยังประตูทางเข้าห้องใต้ดินที่ซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือในห้องนั่งเล่น "รีบไปก่อนเลยค่ะ ฉันจะคอยดู" มาเรียผลักลลิลเข้าไปในห้องใต้ดิน "ไม่! มาเรีย มาด้วยกัน!" ลลิลพยายามดึงมาเรีย "ฉันทิ้งท่านไม่ได้ค่ะ" มาเรียตอบด้วยสีหน้าแน่วแน่ "ฉันจะคอยดูพวกมันเอง" "แต่..." "ไปเถอะค่ะคุณหนู!" มาเรียย้ำเสียงดัง "รอให้ทุกอย่างปลอดภัยก่อน แล้วค่อยออกมา" ลลิลจำใจต้องเชื่อฟัง เธอรีบก้าวลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ปิดประตูห้องใต้ดินลงอย่างกระทันหัน ทิ้งมาเรียไว้เพียงลำพังด้านบน เสียงทุบประตูคฤหาสน์ดังสนั่นหวั่นไหว ลลิลได้ยินเสียงกระจกแตก เสียงข้าวของถูกทำลาย และเสียงตะโกนของผู้หญิงที่เธอรู้จักดีที่สุด "มาเรีย!" ลลิลตะโกนสุดเสียง พยายามจะเปิดประตูออกไป แต่ประตูก็ถูกล็อคจากด้านบน "คุณหนูคะ อย่าออกมานะคะ!" เสียงของมาเรียดังมาจากด้านบน แต่ฟังดูอ่อนแรงลง "หนูจะไม่เป็นไรค่ะ... คุณหนูต้องรอดนะคะ" น้ำตาไหลอาบแก้มของลลิล เธอทรุดตัวลงนั่งที่บันไดห้องใต้ดิน สองมือปิดหูปิดตา พยายามไม่ฟังเสียงอันน่าสะพรึงกลัวที่ดังมาจากด้านบน เธอกำลังถูกทิ้งไว้เพียงลำพังอีกครั้งหรือ?