เสียงทุบทำลาย เสียงตะโกน เสียงร้องโหยหวน ทุกอย่างผสมปนเปกันไปหมดจนน่ากลัว ลลิลยังคงนั่งคุดคู้อยู่ที่บันไดห้องใต้ดิน น้ำตาไหลไม่หยุดหย่อน เธอพยายามบังคับตัวเองให้มีสติ แต่มันช่างยากเหลือเกิน "มาเรีย! มาเรีย!" เธอเรียกชื่อหญิงรับใช้ด้วยเสียงสั่นเครือ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีเพียงเสียงโกลาหลที่ดังมาจากด้านบนเท่านั้น ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอควรจะอยู่ที่นี่กับมาเรีย ควรจะช่วยเธอสู้ หรืออย่างน้อยก็ควรจะอยู่ข้างๆ เธอ "ได้โปรด... ได้โปรดอย่าเป็นอะไรเลยนะมาเรีย" ลลิลพึมพำกับตัวเอง เวลาผ่านไปอีกครั้ง ความเงียบที่กลับมาเยือนนั้นน่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงดังก่อนหน้า ลลิลเงี่ยหูฟัง พยายามจับเสียงผิดปกติใดๆ แต่ก็ไม่มี "ฮึก... ฮือออ..." ลลิลปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้อีก เธอเสียใจ เสียใจที่ต้องหนี เสียใจที่มาเรียต้องตกอยู่ในอันตรายเพราะเธอ ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านบน ไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่ดังมาตอนแรก แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ลลิลตัวแข็งทื่อ เธอแอบมองผ่านช่องว่างเล็กๆ ของประตูห้องใต้ดิน หัวใจเต้นระส่ำ "ลลิล" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นมา ลลิลผงะไปเล็กน้อย "คุณริคาร์โด!" เธออุทานออกมาด้วยความดีใจ ประตูห้องใต้ดินถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ริคาร์โดก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยเปื้อนและเลือดเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว "เป็นยังไงบ้าง?" เขาถามเสียงอ่อนโยน "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ลลิลรีบลุกขึ้นยืน "แต่มาเรีย..." "ผมเห็นเธอแล้ว" ริคาร์โดตัดบท "เธอปลอดภัยดี แค่สลบไป" ลลิลถอนหายใจด้วยความโล่งอก "แล้ว... เกิดอะไรขึ้นข้างบนคะ?" ริคาร์โดถอนหายใจยาว "พวกมันบุกเข้ามา แต่ผมกับอันโตนิโอจัดการได้ทันเวลา" "แล้วมาร์ตินล่ะคะ?" ลลิลถามอย่างระแวง ริคาร์โดเงียบไปครู่หนึ่ง "เขา... หนีไปได้" "หนีไป?" ลลิลรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "เราปล่อยให้เขาหนีไปได้อย่างไรคะ?" "ผมตั้งใจปล่อยเขาไป" ริคาร์โดตอบ "ผมมีเรื่องที่ต้องจัดการกับเขามากกว่านี้" "หมายความว่ายังไงคะ?" ลลิลมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ริคาร์โดเดินเข้าไปหาลลิล มือของเขาจับมือของเธอไว้แน่น "ลลิล ผมมีเรื่องที่ต้องสารภาพกับเธอ" "เรื่องอะไรคะ?" ลลิลรู้สึกใจคอไม่ดี "เรื่องของผม... และเรื่องของมาร์ติน" ริคาร์โดสูดลมหายใจลึก "มาร์ตินไม่ใช่ศัตรูของผมอย่างที่เธอคิด" "ไม่เข้าใจค่ะ" ลลิลส่ายหน้า "มาร์ตินคือ... ลูกครึ่งพี่น้องของผม" ริคาร์โดพูดออกมาอย่างยากลำบาก "พ่อของผมมีภรรยาอีกคนหนึ่งที่อิตาลี และมาร์ตินก็คือลูกของเธอ" ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะคะ!?" "ใช่" ริคาร์โดพยักหน้า "ที่ผ่านมาผมโกหกเธอมาตลอด ผมไม่เคยบอกความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของผม" "แล้วทำไม... ทำไมเขาถึงมาทำร้ายคุณล่ะคะ?" ลลิลถามเสียงสั่น "เพราะเขาคิดว่าผมเป็นคนพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา" ริคาร์โดอธิบาย "เขามองว่าผมคือคนที่ทำให้แม่ของเขาต้องเจ็บปวด เขาแค้นผม" "แต่... คุณไม่ได้เป็นคนทำนะ" ลลิลพยายามปลอบใจ "ผมรู้" ริคาร์โดกล่าว "แต่เขาก็ยังแค้นผมอยู่ดี และเขาก็เชื่อว่าผมเป็นคนที่สั่งเก็บพ่อของเขา" "คุณพ่อของคุณเสียชีวิตแล้วเหรอคะ?" ลลิลถามอย่างตกใจ "ใช่" ริคาร์โดตอบ "เมื่อหลายปีก่อน" "แล้วใครสั่งเก็บท่านล่ะคะ?" ริคาร์โดเงียบไปนาน ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดดีหรือไม่ "คนที่สั่งเก็บพ่อของผม... ก็คือ... มาร์ติน" ลลิลแทบจะยืนไม่อยู่ "ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้!" "มันจริง" ริคาร์โดยืนยัน "มาร์ตินเป็นคนสั่งเก็บพ่อของผมเอง" "แล้วทำไม... ทำไมคุณถึงปล่อยให้เขาหนีไปได้คะ?" ลลิลถามด้วยความสับสน "เพราะผมไม่อยากให้เธอต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้" ริคาร์โดตอบ "ผมรู้ว่าเธอกลัว ผมไม่อยากให้เธอต้องเจอเรื่องเลวร้ายไปมากกว่านี้" "แต่คุณก็ยังโกหกฉันอยู่ดีนะคะ!" เสียงของลลิลเริ่มดังขึ้น "คุณบอกว่าคุณจะปกป้องฉัน แต่คุณกลับโกหกฉันมาตลอด!" "ผมขอโทษ" ริคาร์โดก้มหน้าลง "ผมไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ ผมกลัวว่าจะเสียเธอไป" "คุณกลัวเสียฉันไป แต่คุณก็ทำเหมือนฉันไม่มีความสำคัญเลย!" ลลิลตะโกนเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณคิดว่าฉันจะรับไม่ได้อย่างนั้นเหรอคะ? คุณคิดว่าฉันอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ?" "ไม่ใช่แบบนั้น ลลิล" ริคาร์โดเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ "ผมแค่... ผมแค่ไม่ต้องการให้เธอต้องเจ็บปวด" "ฉันกำลังเจ็บปวดอยู่แล้วค่ะ!" ลลิลพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เจ็บปวดที่รู้ว่าคุณโกหกฉัน เจ็บปวดที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้!" "ผมรู้ ผมผิดเอง" ริคาร์โดยอมรับ "แต่ตอนนี้เราต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยกัน" "เผชิญหน้ากับอะไรคะ?" ลลิลถาม "เผชิญหน้ากับความจริง" ริคาร์โดตอบ "ความจริงเกี่ยวกับผม... และความจริงเกี่ยวกับมาร์ติน" "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว" ลลิลทรุดตัวลงนั่งที่บันไดอีกครั้ง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ริคาร์โดคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ "ผมรู้ว่ามันยาก แต่ผมอยากให้เธอเชื่อใจผม" "เชื่อใจคุณได้อย่างไรคะ ในเมื่อคุณโกหกฉันมาตลอด?" "ผมจะพิสูจน์ให้เธอเห็น" ริคาร์โดบอก "ผมจะทำทุกอย่างให้เธอเชื่อใจผมอีกครั้ง" "แล้วมาร์ตินล่ะคะ?" ลลิลถาม "ผมจะจัดการกับเขา" ริคาร์โดตอบ "ผมจะจัดการกับมันให้เด็ดขาด" ลลิลมองเข้าไปในดวงตาของริคาร์โด เธอเห็นความเจ็บปวด ความเสียใจ และความตั้งใจจริงในแววตาของเขา "ฉัน... ฉันไม่รู้จะเชื่อใครได้อีกแล้ว" ลลิลกระซิบ "เชื่อผมสิ" ริคาร์โดกุมมือของเธอไว้แน่น "ผมจะไม่ปล่อยให้เธอผิดหวัง" ลลิลพยักหน้าช้าๆ แม้ใจจะยังเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่ใจ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อในตัวเขาอีกครั้ง