บรรยากาศภายในคฤหาสน์ยังคงตึงเครียดหลังจากเหตุการณ์ปะทะกับกลุ่มของมาร์ติน แม้ว่าอันโตนิโอและลูกน้องจะสามารถขับไล่ผู้บุกรุกออกไปได้ แต่ร่องรอยความเสียหายยังคงปรากฏให้เห็นอยู่ทั่วไป เศษกระจกแตกกระจายตามพื้น โต๊ะบางตัวล้มคว่ำ และรอยกระสุนตามผนังบ่งบอกถึงความรุนแรงของการต่อสู้ ลลิลนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น ดวงตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามปัดเป่าภาพใบหน้าของมาเรียที่ถูกลากออกไปเมื่อคืนก่อน แต่ภาพเหล่านั้นกลับวนเวียนหลอกหลอนเธอไม่หยุดหย่อน เสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองของหญิงรับใช้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ อันโตนิโอเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาฉายประกายความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ เขาเดินตรงมานั่งลงข้างๆ ลลิล ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวของเธอไว้แน่น "เป็นยังไงบ้าง ลิล" เสียงของเขาอ่อนโยนกว่าที่เคย เป็นความอ่อนโยนที่ลลิลไม่เคยได้ยินมาก่อน ลลิลสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงไออุ่นจากมือของเขา เธอพยายามรวบรวมสติ ก่อนจะหันไปมองเขา "ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา "แต่มาเรีย... เธอเป็นอะไรไปคะคุณอันโตนิโอ" คำถามนั้นหลุดออกจากปากของเธอไปโดยไม่ตั้งใจ แววตาของอันโตนิโอฉายประกายบางอย่างที่ลลิลอ่านไม่ออก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเศร้าสลด "มาเรีย... เธอไม่รอด" เขาพูดเสียงเบา "มาร์ตินมันอำมหิตเกินกว่าที่เราจะคาดคิด" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของลลิล น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาอีกครั้ง "ไม่จริง... ไม่จริงใช่ไหมคะ" เธอพึมพำ พยายามปฏิเสธความจริงอันโหดร้าย "ต้องมีทางอื่นสิคะ" อันโตนิโอสวมกอดเธอเบาๆ ลลิลซบหน้าลงกับอกของเขา พยายามหาไออุ่นและความมั่นคงจากอ้อมกอดของเขา "ฉันเสียใจ ลิล" เขาพูดพร้อมกับลูบผมเธอเบาๆ "ฉันควรจะระวังให้มากกว่านี้" "ไม่ใช่ความผิดของคุณอันโตนิโอค่ะ" ลลิลเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าเปื้อนน้ำตา "คุณก็พยายามปกป้องฉันแล้ว" "แต่มันก็ยังไม่พอ" อันโตนิโอพูดเสียงเครียด "มาร์ตินรู้ความลับของเราแล้ว มันรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" "คุณหมายถึงใครคะ" ลลิลเอ่ยถามอย่างสงสัย อันโตนิโอถอนหายใจยาว "คนที่ฉันเคยไว้ใจที่สุด... คนที่ทรยศฉัน" เขาพูดเสียงเข้ม "คนที่ปล่อยข่าวเรื่องครอบครัวของเธอให้กับมาร์ติน" ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ใครคะ" เธอคาดหวังคำตอบจากปากของเขา "คริสโตเฟอร์" อันโตนิโอเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยความเจ็บปวด "น้องชายของฉันเอง" โลกทั้งใบของลลิลเหมือนจะถล่มลงมา เธอไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ คนที่ดูภายนอกเหมือนจะใจดี มีน้ำใจ กลับเป็นคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง "คริสโตเฟอร์... เป็นไปไม่ได้" "มันเป็นไปได้ ลิล" อันโตนิโอพูดเสียงหนักแน่น "ฉันได้ข้อมูลมาจากแหล่งที่เชื่อถือได้ เขาเห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเอง เขาพร้อมที่จะหักหลังทุกคนเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ" "แล้ว... แล้วแผนการที่เขาบอกว่าจะพาฉันไปหาครอบครัวล่ะคะ" ลลิลถามอย่างมีความหวัง อันโตนิโอส่ายหน้า "มันเป็นเพียงแผนลวง เพื่อจับตัวเธอและใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองกับฉัน" ความหวังของลลิลดับวูบลงไปอีกครั้ง เธอรู้สึกราวกับถูกทอดทิ้งให้อยู่ท่ามกลางพายุแห่งการหักหลังและความอันตราย "แล้วทีนี้เราจะทำยังไงคะ" "เราต้องระวังตัวให้มากขึ้น" อันโตนิโอพูด "มาร์ตินคงไม่หยุดแค่นี้ เขารู้ว่าเรามีข้อมูลบางอย่างที่เขาต้องการ" "ข้อมูลอะไรคะ" "ข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งฟอกเงินของเขา" อันโตนิโอตอบ "ฉันมีหลักฐานที่จะทำให้เขาติดคุกได้ตลอดชีวิต" ลลิลอ้าปากค้าง เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าอันโตนิโอจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ "แล้วทำไมคุณอันโตนิโอถึงไม่เอาหลักฐานพวกนั้นไปให้ตำรวจล่ะคะ" "เพราะคริสโตเฟอร์อยู่เบื้องหลังมาร์ติน" อันโตนิโออธิบาย "ถ้าฉันเปิดโปงมาร์ติน คริสโตเฟอร์ก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย และเขาอาจจะหาทางทำร้ายเธอได้ง่ายขึ้น" "ฉันไม่อยากให้คุณอันโตนิโอต้องลำบากค่ะ" ลลิลพูดอย่างเป็นห่วง "เธอไม่เคยทำให้ฉันลำบาก ลิล" อันโตนิโอจับมือเธออีกครั้ง "เธอคือคนที่ทำให้ชีวิตฉันมีความหมาย" คำพูดนั้นทำให้ลลิลใจสั่น เธอหันไปมองอันโตนิโอ ดวงตาของทั้งสองประสานกัน ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจของเธอ มันไม่ใช่แค่ความเห็นใจ หรือความขอบคุณ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น "เราต้องหาทางจัดการกับคริสโตเฟอร์ก่อน" อันโตนิโอพูดตัดบท "เขาคืออันตรายที่ใกล้ตัวที่สุด" "ฉันจะช่วยค่ะ" ลลิลกล่าวอย่างแน่วแน่ "เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่อยู่ในที่ปลอดภัย" อันโตนิโอพูดเสียงอ่อนโยน "แต่ฉันก็อยากมีส่วนร่วมในการแก้ปัญหานี้ค่ะ" ลลิลยืนกราน "ฉันไม่อยากเป็นแค่ภาระ" อันโตนิโอพิจารณาใบหน้าของเธออยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้ ถ้าเธอแน่ใจ" "ฉันแน่ใจค่ะ" ลลิลตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ในขณะเดียวกัน ที่อีกมุมหนึ่งของเมือง คริสโตเฟอร์กำลังนั่งจิบไวน์แดงอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มแห่งชัยชนะ "มาร์ติน เจ้าทำได้ดีมาก" เขาพูดกับภาพสะท้อนในแก้วไวน์ "การกำจัดมาเรียไปซะ เป็นการส่งสารที่ดี" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น "เข้ามา" คริสโตเฟอร์กล่าวโดยไม่ละสายตาจากแก้วไวน์ ผู้ชายร่างท้วมในชุดสูทสีดำเดินเข้ามา "นายท่าน มีข่าวจากมาร์ตินมาครับ" คริสโตเฟอร์หันไปมอง "ว่ามา" "มาร์ตินบอกว่า เขาได้ตัวผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว และเขากำลังจะใช้เธอเป็นเครื่องมือในการต่อรองกับอันโตนิโอ" คริสโตเฟอร์หัวเราะเบาๆ "ดีมาก... ดีมาก" เขากล่าว "อันโตนิโอจะต้องหัวเสียแน่ๆ เมื่อรู้ว่าคนที่เขารักถูกล่อลวงไป" "แต่ท่านครับ... มาร์ตินดูเหมือนจะเริ่มมีแผนการของตัวเองแล้วนะครับ" ชายร่างท้วมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล "เขาพูดถึงการครอบครองทุกอย่าง... ไม่ใช่แค่การต่อรอง" คริสโตเฟอร์ขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง" "เขากล่าวว่า เขาจะกำจัดทั้งอันโตนิโอและตัวท่านเอง เพื่อขึ้นเป็นใหญ่แต่เพียงผู้เดียวครับ" ใบหน้าของคริสโตเฟอร์เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด "ไอ้สารเลว! มันกล้าดียังไง!" เขากำหมัดแน่น "ฉันจะฆ่ามัน!" "ใจเย็นก่อนครับท่าน" ชายร่างท้วมกล่าว "ตอนนี้เรายังไม่สามารถทำอะไรได้ เราต้องรอให้มาร์ตินลงมือพลาดก่อน" "ฉันจะรอไม่ได้!" คริสโตเฟอร์ตะโกน "อันโตนิโอคือพี่ชายของฉัน เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน ฉันจะยอมให้ไอ้ทาสอย่างมาร์ตินมาทำร้ายเขาไม่ได้เด็ดขาด" "แต่ท่านครับ..." "ไม่ต้องพูดมาก" คริสโตเฟอร์ตัดบท "ไปบอกมาร์ตินให้ฉันรู้ว่า ฉันพร้อมที่จะช่วยเหลือเขา... แต่ถ้าเขาคิดจะหักหลังฉัน ฉันจะไม่มีวันให้อภัย" ชายร่างท้วมโค้งคำนับก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คริสโตเฟอร์นั่งอยู่เพียงลำพัง ความโกรธแค้นและความหวาดระแวงฉายชัดอยู่ในแววตาของเขา เขาไม่เคยคิดเลยว่า การวางแผนกำจัดอันโตนิโอจะนำพาหายนะมาสู่ตัวเองเช่นนี้