เสียงปืนยังคงดังสนั่นหวั่นไหวในโกดังร้าง ลลิลหมอบอยู่หลังลังไม้เก่าๆ หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอพยายามเพ่งสมาธิไปที่เสียงปืน พยายามประเมินสถานการณ์เท่าที่ทำได้ อันโตนิโอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เขาใช้ทุกซอกทุกมุมของโกดังให้เป็นประโยชน์ในการหลบหลีกและยิงตอบโต้ แต่จำนวนของมาร์ตินและเปโตรนั้นมีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด "แกหนีไม่พ้นหรอกอันโตนิโอ!" เสียงของมาร์ตินดังมาจากที่ไหนสักแห่ง "แกมันก็แค่นักฆ่าตกอับ!" "ปากดีนักนะ!" อันโตนิโอตะโกนตอบพลางยิงสกัดกั้นลูกกระสุนที่พุ่งเข้ามา เปโตรปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอันโตนิโออย่างกะทันหัน "แกมันโง่เองที่ไว้ใจฉัน" "แกจะเสียใจที่เลือกทางนี้" อันโตนิโอพูดขณะที่เขาพุ่งเข้าปะทะกับเปโตร ทั้งสองคนแลกหมัดกันอย่างดุเดือด ลลิลเห็นอันโตนิโอกำลังต่อสู้กับเปโตร เธอรู้สึกเป็นห่วงอย่างจับใจ แต่ก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่สามารถเข้าไปช่วยได้ "ปล่อยฉันไป!" เสียงของอันโตนิโอ ดังขึ้นเมื่อเปโตรพยายามจะบีบคอเขา "ไม่มีทาง!" เปโตรตอบ "แกต้องตายที่นี่!" ทันใดนั้นเอง ลูกน้องของมาร์ตินคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจะยิงอันโตนิโอจากด้านหลัง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เหนี่ยวไก ลลิลก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อนของเธอ เธอคว้าเอาท่อนเหล็กที่ตกอยู่ใกล้ๆ แล้วฟาดเข้าที่ศีรษะของลูกน้องมาร์ตินคนนั้นอย่างแรง "อ๊าก!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ลูกน้องมาร์ตินเซถอยหลังไป ล้มลงไปกองกับพื้น อันโตนิโอหันมามองด้วยความตกใจ "ลิล! แกทำอะไร!" "ฉันช่วยคุณไงคะ!" ลลิลตอบพลางหอบหายใจ เธอไม่รู้ว่าตัวเองมีแรงขนาดนี้ได้อย่างไร มาร์ตินที่กำลังมองดูอยู่หัวเราะออกมา "โอ้โห! ผู้หญิงธรรมดาๆ กลายเป็นนักรบไปซะแล้ว! น่าสนใจจริงๆ" "อย่ามายุ่งกับเธอ!" อันโตนิโอคำราม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาผลักเปโตรออกไป แล้วหันไปยิงสกัดกั้นลูกน้องมาร์ตินที่เหลือ "แกมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ คนหนึ่ง" เปโตรพูดพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก "อย่าคิดว่าจะเปลี่ยนอะไรได้" "ฉันอาจจะเปลี่ยนอะไรไม่ได้" ลลิลตอบเสียงสั่น "แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่ฉันรัก" อันโตนิโอใช้จังหวะที่เปโตรเสียสมาธิ ยิงปืนใส่เขาอย่างแม่นยำ เปโตรเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ "แกมันไม่ยอมแพ้จริงๆ นะอันโตนิโอ" มาร์ตินพูด พลางหยิบปืนขึ้นมาเล็ง "แต่สุดท้าย แกก็ต้องตาย" "ฉันไม่เคยกลัวตาย" อันโตนิโอตอบ "แต่ฉันจะไม่มีวันยอมให้พวกแกได้ครอบครองทุกอย่างไป" ลลิลเห็นโอกาส เธอรีบวิ่งเข้าไปคว้าปืนที่ตกอยู่บนพื้นของลูกน้องมาร์ตินที่เธอเพิ่งจัดการไป แล้วยิงสกัดกั้นมาร์ติน "แก!" มาร์ตินร้องด้วยความเจ็บปวด ลูกกระสุนเฉี่ยวแขนของเขาไป "ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าฉันจะไม่ยอม!" ลลิลพูด น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว อันโตนิโอใช้จังหวะนี้ พุ่งเข้าหาเปโตรอีกครั้ง เขาเตะปืนออกจากมือของเปโตร แล้วใช้หมัดซัดเข้าใส่ใบหน้าของเปโตรอย่างต่อเนื่อง "แกมันทรยศ! แกมันไอ้คนสารเลว!" อันโตนิโอตะโกน เปโตรพยายามสวนกลับ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานแรงของอันโตนิโอได้ "พอได้แล้วอันโตนิโอ!" มาร์ตินร้องสั่ง "พวกแก! จัดการมันซะ!" ลูกน้องมาร์ตินที่เหลือบุกเข้ามาพร้อมกัน อันโตนิโอและลลิลต้องถอยร่น "เราต้องไปจากที่นี่!" อันโตนิโอพูดพลางดึงลลิลไปหลบหลังลังไม้ "แล้วคนอื่นๆ ล่ะคะ?" ลลิลถาม "พวกเขาอาจจะหนีไปได้แล้ว" อันโตนิโอตอบ "ตอนนี้เราต้องเอาตัวรอดไปก่อน" "แล้วพวกเราจะไปไหน?" ลลิลถาม "ไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด" อันโตนิโอตอบ "ไปที่ที่มาร์ตินกับเปโตรไม่มีวันหาเจอ" อันโตนิโอพามือออกไปคว้ากุญแจรถที่ตกอยู่ใกล้ๆ แล้วรีบดึงลลิลไปที่รถบรรทุกคันหนึ่งที่จอดอยู่ด้านนอก "ขึ้นรถ!" เขาตะโกน ลลิลรีบขึ้นไปนั่งในรถบรรทุก อันโตนิโอสตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วขับรถพุ่งออกไปจากโกดังอย่างรวดเร็ว ทิ้งเสียงปืนที่ยังคงดังตามมาอยู่เบื้องหลัง "เราหนีมาได้แล้ว" ลลิลพูดพลางหอบหายใจ "ยัง" อันโตนิโอตอบเสียงเครียด "นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น" เขาขับรถไปตามถนนที่มืดมิด ดวงตาของเขายังคงมองไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง เขารู้ดีว่ามาร์ตินและเปโตรจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ "คุณแน่ใจเหรอคะว่าเราจะหนีพ้น?" ลลิลถาม "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราปลอดภัย" อันโตนิโอตอบ "ฉันสัญญา" คำพูดของอันโตนิโอทำให้ลลิลรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย เธอก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวเขา