หลังจากชลธีจากไป บรรยากาศในห้องก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด เสือเดินไปมาในห้องด้วยท่าทีครุ่นคิดอย่างหนัก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีคนใกล้ตัวหักหลังเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป้าหมายคือการทำร้ายคนที่เขารัก "ใครกันแน่?" เสือพึมพำกับตัวเอง "ใครที่เอกภพสามารถใช้เป็นเครื่องมือได้?" "คุณคิดว่าเขาเป็นใครคะ?" อรุณถาม เสียงสั่นเครือ "ฉันกำลังพยายามนึกอยู่" เสือตอบ "มีคนไม่กี่คนที่สนิทกับฉันจริงๆ และถ้าเอกภพเลือกที่จะเล่นงานผ่านคนคนนั้น แสดงว่าคนคนนั้นต้องมีความสำคัญกับฉันมาก" "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครคือคนคนนั้น?" "เราต้องสังเกต" เสือกล่าว "เราต้องดูว่าใครมีพฤติกรรมที่น่าสงสัยในช่วงนี้ ใครที่ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่" เสือเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา และเริ่มตรวจสอบข้อมูลต่างๆ เขาไล่ดูบันทึกการเข้าออก การสื่อสาร และธุรกรรมทางการเงินของคนในองค์กรอย่างละเอียด "คุณกำลังทำอะไรคะ?" อรุณถาม "กำลังหา 'หนอนบ่อนไส้'" เสือตอบ "เอกภพไม่น่าจะโง่พอที่จะเลือกคนที่ไม่สำคัญมาเป็นเครื่องมือ" อรุณนั่งลงบนโซฟา มองดูเสือทำงานด้วยความกังวล เธอพยายามคิดตามไปด้วย แต่ก็ไม่สามารถนึกออกว่าใครจะเป็นคนที่หักหลังเสือได้ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เสือยังคงหมกมุ่นอยู่กับการตรวจสอบข้อมูล เขาเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติที่ชัดเจน "มันต้องมีอะไรสักอย่าง" เสือพูดเสียงหงุดหงิด "เอกภพไม่น่าจะทำเรื่องนี้โดยไม่มีหลักฐานอะไรทิ้งไว้เลย" ทันใดนั้น สายตาของเสือก็หยุดอยู่ที่ไฟล์ข้อมูลหนึ่ง มันเป็นบันทึกการส่งของที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่เมื่อเขาไล่ดูรายละเอียด เขาพบว่ามีการสั่งซื้ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากที่ไม่ได้อยู่ในรายการของบริษัท "นี่มันอะไรกัน?" เสือขมวดคิ้ว "อุปกรณ์พวกนี้... มันไม่ใช่ของที่เราใช้" เขาคลิกเข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติม และพบว่าผู้สั่งซื้อคือ 'ธีรภัทร' รองผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อของเขา "ธีรภัทร...!" เสืออุทานชื่อนั้น ดวงตาของเขาลุกวาวด้วยความโกรธ "ไอ้สารเลว!" "คุณพบแล้วเหรอคะ?" อรุณถามด้วยความหวัง "ใช่" เสือตอบเสียงแข็ง "เป็นธีรภัทร มันแอบสั่งซื้ออุปกรณ์ดักฟังและกล้องวงจรปิดจำนวนมาก" "แล้ว... เขาจะเอาไปทำอะไรคะ?" "คงเอาไปให้เอกภพใช้สอดแนมเรา" เสือตอบ "และที่สำคัญกว่านั้น มันอาจจะเป็นช่องทางที่เอกภพใช้ในการเข้ามาในองค์กรของเรา" "แต่... ธีรภัทรเป็นคนสนิทของคุณไม่ใช่เหรอคะ?" อรุณถามอย่างไม่เข้าใจ "มันเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก!" เสือตวาด "มันทำงานกับฉันมาหลายปี แต่สุดท้ายมันก็เลือกที่จะขายความภักดีของมันให้กับเงิน!" เสือรีบลุกขึ้นยืน "ฉันจะไปจัดการกับมันเดี๋ยวนี้!" "เดี๋ยวก่อนค่ะ!" อรุณรีบคว้าแขนเสื้อของเสือไว้ "คุณจะทำอะไรคะ? อย่าเพิ่งหุนหันพลันแล่นนะคะ" "ฉันจะปล่อยให้มันลอยนวลไม่ได้!" เสือตอบ "แต่ถ้าคุณไปตอนนี้ เอกภพอาจจะรู้ตัวก็ได้นะคะ" อรุณกล่าว "แผนการของเขากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ถ้าเราไปจัดการธีรภัทรตอนนี้ มันอาจจะทำให้เอกภพเปลี่ยนแผน หรือยิ่งเร่งให้เขาลงมือเร็วกว่าเดิม" เสือชะงัก เขาหยุดคิดตามที่อรุณพูด "คุณพูดถูก" เสือถอนหายใจ "เราต้องรอจังหวะที่เหมาะสม" "แล้วเราจะทำยังไงคะ?" "เราจะให้มันคิดว่าเรายังไม่รู้" เสือกล่าว "เราจะปล่อยให้มันทำหน้าที่เป็น 'หมาก' ของเอกภพไปก่อน จนกว่าเราจะจับมันได้คาหนังคาเขา" "แต่... ถ้ามันทำร้ายฉันล่ะคะ?" อรุณถามด้วยความเป็นห่วง "ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" เสือกล่าว "ฉันจะเพิ่มการรักษาความปลอดภัยรอบตัวเธอให้มากยิ่งขึ้น และฉันจะใช้ข้อมูลที่เรามีในการวางแผนรับมือกับเอกภพ" "คุณจะวางแผนยังไงคะ?" "ฉันจะใช้ 'ของสำคัญ' ที่เอกภพคิดว่ามันคือจุดอ่อนของเรา ให้กลายเป็นอาวุธที่จะจัดการกับมัน" เสือพูด ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น "เอกภพคิดว่าเขากำลังจะชนะ แต่เขาคิดผิดแล้ว" "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" อรุณกล่าว "ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณ" เสือยิ้มบางๆ เขากุมมือของอรุณไว้แน่น "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" หลังจากนั้น เสือก็เริ่มวางแผนการรับมือกับเอกภพอย่างละเอียด เขาใช้ข้อมูลจากชลธีและหลักฐานที่พบเกี่ยวกับธีรภัทรในการวางกลยุทธ์ เขาตัดสินใจที่จะปล่อยให้ธีรภัทรทำงานต่อไป เพื่อที่จะได้ข้อมูลที่แม่นยำที่สุดเกี่ยวกับแผนการของเอกภพ และในขณะเดียวกัน เขาก็ได้สั่งการให้ลูกน้องคนสนิทคอยจับตาดูธีรภัทรอย่างใกล้ชิด "เตรียมพร้อมรับมือได้เลย" เสือพูดกับลูกน้องคนสนิท "อีกไม่นาน เอกภพจะต้องเจอกับบทเรียนที่เขาจะไม่มีวันลืม"