เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนในคลังสินค้าตกใจ เสือรีบผลักอรุณให้หลบหลังกำแพงคอนกรีตขณะที่กระสุนเฉี่ยวผ่านไป ดารินชักปืนพกคู่กายออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับลูกน้องของเธอที่กระจายกำลังเข้าประจำที่ "พวกแกมาจากไหน!" เสือตะโกนถามอัสนี "พวกแกต่างหากที่เข้ามาในที่ของฉัน!" อัสนีสวนกลับ เสียงของเขากระด้างและเต็มไปด้วยความโกรธ "ใครสั่งให้พวกแกมาที่นี่?" "ไม่มีใครสั่ง!" เสือตอบ "ฉันมาเพื่อหยุดแก" "หยุดฉัน?" อัสนีหัวเราะ "แกจะหยุดฉันได้ยังไง ในเมื่อแกเองก็กำลังจะถูกเปิดโปงเหมือนกัน" "เปิดโปงอะไร?" เสือถามด้วยความสงสัย "เปิดโปงความจริงที่แกกำลังพยายามซ่อนไว้" อัสนีเลื่อนสายตาไปมองอรุณ "ความจริงที่ว่า... อรุณไม่ได้เป็นแค่เพื่อนแก" คำพูดของอัสนีทำเอาเสือสับสน เขาหันไปมองอรุณที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังกำแพง ใบหน้าของอรุณซีดเผือดราวกับกระดาษ "แกกำลังพูดถึงอะไรอัสนี?" เสือถามเสียงเบา "แกยังไม่รู้สินะ" อัสนีเย้ยหยัน "ไม่รู้ว่าเพื่อนรักของแก... แอบส่งข้อมูลทุกอย่างของแกให้กับฉัน" "อะไรนะ!" เสือตะลึง "อรุณ! นี่มันเรื่องจริงเหรอ?" อรุณหลับตาแน่น มือของเขากำแน่นจนข้อขาว ปฏิเสธที่จะสบตาเสือ "อรุณ..." เสือเรียกชื่อเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ตอบฉันสิ..." "ผม... ผมขอโทษเสือ" อรุณพึมพำเสียงแผ่วเบา "ผม... ผมไม่มีทางเลือก" "ไม่มีทางเลือก?" เสือสวนกลับด้วยความเจ็บปวด "แกบอกว่าแกไม่มีทางเลือก?" "เขาข่มขู่ผม เสือ" อัสนีแทรกขึ้น "เขาขู่ว่าจะทำร้ายผู้หญิงที่เขารัก ถ้าเขาไม่ทำตามคำสั่งของฉัน" "ผู้หญิงที่เขารัก?" เสือพยายามนึกย้อนกลับไป "หมายถึง... ผู้หญิงคนนั้น?" "ใช่" อัสนียิ้ม "ผู้หญิงที่แกแอบชอบมาตลอดไงล่ะเสือ" คำพูดของอัสนีทำให้เสืออึ้งไป เขาหันไปมองอรุณอีกครั้ง น้ำตาคลอเบ้า "นี่มัน... เป็นเรื่องจริงเหรออรุณ?" เสือถาม "แก... แอบชอบฉันเหรอ?" อรุณค่อยๆ ลืมตาขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาพยักหน้าอย่างช้าๆ "ฉัน... ฉันขอโทษเสือ" อรุณพูดเสียงสั่น "ฉันไม่เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้เลย" "แต่แกก็ทำ" เสือสวนกลับด้วยความผิดหวัง "แกทรยศฉัน" "ผม... ผมรักคุณเสือ" อรุณพูดทั้งน้ำตา "ผมรักคุณมาตลอด" เสือยืนนิ่ง สับสนกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าอรุณจะรู้สึกแบบนี้กับเขา ยิ่งไปกว่านั้น เขายังถูกอรุณหักหลังอีกด้วย "แกมันคนโกหก!" เสือตะคอก "เสือ! ใจเย็นก่อน!" ดารินรีบเข้ามาแทรก "ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทะเลาะกัน" "เธอพูดถูก" อัสนีเห็นช่องว่าง "เสือ... แกมาที่นี่เพื่อหยุดฉัน แต่แกไม่รู้เลยว่า... แกกำลังจะถูกเปิดโปง" "เปิดโปงอะไรอีก?" เสือถามอย่างเหนื่อยหน่าย "เปิดโปงว่า... แกก็ไม่ใช่คนดีอย่างที่ใครๆ เขาคิด" อัสนีพูด "แกก็มีเบื้องหลังที่สกปรกเหมือนกัน" "แกหมายถึงอะไร!" เสือคำราม "พ่อของแก... ไม่ได้เป็นแค่เหยื่อ" อัสนีพูด "พ่อของแกก็มีส่วนในการแย่งชิงทุกอย่างไปจากครอบครัวฉันเหมือนกัน" "ไม่จริง!" เสือปฏิเสธทันที "พ่อของฉันเป็นคนดี!" "คนดี... ที่ทำเรื่องเลวร้ายได้เหมือนกัน" อัสนีหัวเราะ "แกไม่รู้เหรอเสือ? พ่อของแก... เป็นคนฆ่าพ่อของฉันนะ!" คำพูดของอัสนีเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจเสือ เขายืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน "ไม่... ไม่จริง..." เสือพึมพำ "เป็นเรื่องจริง เสือ" ดารินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ฉันเอง... ก็เคยได้ยินเรื่องนี้จากพ่อของฉันมาก่อน" "พ่อของฉัน... ไม่ได้เป็นแบบนั้น!" เสือตะโกน "แกจะปฏิเสธความจริงไปได้อีกนานแค่ไหนเสือ?" อัสนีถาม "แกมันก็เหมือนพ่อแก... ซ่อนความจริงไว้ภายใต้หน้ากากคนดี!" เสือทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลพราก เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป ความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เขามีต่อพ่อ ถูกทำลายลงในพริบตาเดียว "เสือ!" อรุณรีบเข้ามาประคองเขา "ผมขอโทษ... ผมขอโทษที่ผมทำให้คุณต้องเจ็บปวด" เสือมองอรุณด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "แก... แกรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ?" อรุณพยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ ผมรู้... ผมถึงได้พยายามหาทางช่วยคุณ" "ช่วยฉัน?" เสือหัวเราะอย่างขมขื่น "แกทรยศฉัน แล้วยังจะมาพูดว่าช่วยฉันอีกเหรอ?" "ผม... ผมรักคุณเสือ" อรุณพูดซ้ำอีกครั้ง "ผมถึงไม่อยากให้คุณต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้" ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ดารินก็เดินเข้ามาใกล้เสือ "เสือ... ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของแก" เธอพูด "แต่ตอนนี้ เราต้องเผชิญหน้ากับอัสนี" เสือเงยหน้าขึ้นมองอัสนี ดวงตาของเขามีประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้จะเจ็บปวด แต่เขาก็รู้ว่าเขาต้องทำอะไรต่อไป "อัสนี" เสือพูดเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าเรื่องในอดีตจะเป็นยังไง ฉันจะไม่ยอมให้แกมาทำลายชีวิตใครอีก" "แกจะทำอะไร?" อัสนีถาม "แกจะสู้กับฉันเหรอ?" "ถ้าจำเป็น" เสือตอบ "ฉันจะสู้เพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก" เสือลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาหันไปมองอรุณด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย "อรุณ... ขอบคุณที่บอกความจริง" อรุณมองเสือด้วยความดีใจ "เสือ..." "แต่เรื่องที่แกทรยศฉัน... ฉันจะลืมมันไม่ได้" เสือกล่าว "เราต้องคุยกันเรื่องนี้ทีหลัง" "ครับเสือ" อรุณตอบรับ เขาเข้าใจดีว่าความไว้ใจที่เสียไปนั้น ยากที่จะเรียกคืนกลับมา เสือหันกลับไปเผชิญหน้ากับอัสนีอีกครั้ง "เอาล่ะ อัสนี มาจบเรื่องนี้กันที่นี่!"