แสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาเมื่อประตูเหล็กบานใหญ่ค่อยๆ เปิดกว้างออก คิน ภพ และมินตรา ไม่รอช้า พวกเขาวิ่งทะลุออกไปจากห้องลับนั้นอย่างรวดเร็ว เสียงลั่นไกปืนดังตามมาติดๆ แต่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งพวกเขาได้ทัน เมื่อออกมาสู่ทางเดินใต้ดินที่กว้างขึ้น เสียงอึกทึกของภายนอกก็ค่อยๆ ดังขึ้นมาแทนที่ ความโกลาหลที่เคยปกคลุมยังคงมีอยู่ แต่ก็เริ่มเบาบางลงกว่าเดิม "เรา... รอดมาได้แล้ว" ภพพึมพำ หายใจหอบถี่ เขาหันไปมองมินตราที่ยืนตัวสั่นเล็กน้อย "ขอบคุณนะ" มินตราพูดเสียงแผ่วเบา "ถ้าไม่ได้พวกคุณ..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" คินขัดขึ้น "ตอนนี้เราต้องรีบไปจากที่นี่ก่อนที่พวกเขาจะตามมาทัน" เอกสารสำคัญยังคงอยู่ในมือของคิน มันเป็นเครื่องพิสูจน์ความผิดของเหล่าวายร้ายที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง คินมองเอกสารพวกนั้นด้วยแววตาที่แน่วแน่ เขาจะไม่ยอมให้ความพยายามของเขาและภพต้องสูญเปล่า "เราจะไปไหนกันต่อ?" ภพถาม "ไปที่ปลอดภัยก่อน" คินตอบ "แล้วค่อยมาดูว่าจะทำยังไงกับเอกสารพวกนี้" ขณะที่ทั้งสามกำลังจะเดินจากไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน "พวกแกหนีไปไหนไม่ได้หรอก!" เป็นเสียงของ "ชง" หนึ่งในลูกน้องคนสนิทของ "เสี่ยทรง" ชายผู้นั้นยืนอยู่พร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคน พวกเขามีสีหน้าเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ชง! แกมาทำอะไรที่นี่!" คินถามด้วยความประหลาดใจ "มาจัดการพวกแกไง!" ชงตะคอกกลับ "แกคิดว่าแกจะทำลายแผนของเราได้ง่ายๆ งั้นเหรอ!" "แผนของแกมันจบสิ้นแล้ว!" คินตอบอย่างไม่เกรงกลัว "แกพูดมากเกินไปแล้ว!" ชงร้องสั่งลูกน้อง "จัดการมัน!" การปะทะกันเกิดขึ้นอีกครั้ง! คินและภพตั้งปืนเล็งเป้าหมาย ลูกน้องของชงพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่คับขัน แต่คินก็ยังคงสังเกตเห็นท่าทีของมินตรา เธอแอบมองไปทางชงด้วยสายตาที่ซับซ้อน ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ "มินตรา... เธอ..." คินพึมพำกับตัวเอง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ภพแสดงฝีมือการต่อสู้อย่างยอดเยี่ยม เขาสามารถจัดการกับลูกน้องของชงไปได้ทีละคน "แกมันก็แค่หมาที่คอยรับคำสั่ง!" ภพตะโกนใส่ชงขณะที่กำลังซัดหมัดเข้าใส่ "แก... แกจะเสียใจ!" ชงพูดอย่างเจ็บปวด เขากระชากปืนออกมาจากซอง "ระวัง!" คินตะโกนเตือน ทันใดนั้น! เสียงปืนดังขึ้น! แต่ไม่ใช่เสียงปืนของชง! มินตรา! เธอเป็นคนลั่นไก! กระสุนพุ่งเข้าใส่ร่างของชง! ชงทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความตกใจระคนเจ็บปวด "เป็นไปได้ไง... เธอมัน..." "ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายพวกเขาอีก" มินตราพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ คินและภพมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมมินตราถึงทำเช่นนั้น "ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!" คินถามเสียงเข้ม "เพราะ... เพราะฉันรักเธอ" มินตราตอบ สายตาของเธอจับจ้องไปที่คิน "และฉันก็รู้ว่าคนพวกนี้มันอันตรายเกินไป" "แต่... ชงก็เคยช่วยเธอไม่ใช่เหรอ" ภพถามด้วยความสงสัย มินตรานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เขาเคย... แต่เขาทำไปด้วยเหตุผลที่เห็นแก่ตัว" คินมองเข้าไปในดวงตาของมินตรา เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใน แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความไม่ไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นในใจ "เธอแน่ใจนะว่าพูดความจริงทั้งหมด?" คินถาม เสียงของเขาเย็นชาลงเล็กน้อย "คิน..." มินตรามองเขาด้วยสายตาที่เจ็บปวด "เราต้องไปแล้ว" ภพพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว" คินพยักหน้าเห็นด้วย เขายังคงมองมินตราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะหาคำตอบ ทั้งสามคนรีบเดินทางออกจากทางเดินใต้ดินนั้น ปล่อยให้ชงนอนจมกองเลือดอยู่เพียงลำพัง เมื่อออกมาสู่โลกภายนอก ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างไสว แสงแดดแรกของวันสาดส่องลงมา เป็นสัญญาณของวันใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่สำหรับคิน ความรู้สึกสับสนและความไม่ไว้วางใจที่มีต่อมินตรา ยังคงค้างคาอยู่ในใจของเขา ราวกับรอยร้าวเล็กๆ ที่พร้อมจะปริแตกออกได้ทุกเมื่อ การเดินทางของความรักที่เต็มไปด้วยอุปสรรค เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง