เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้องคำรามแหวกความเงียบยามค่ำคืน แสงไฟจากกระบอกปืนวูบวาบสะท้อนกับผนังโรงงานร้างที่ผุพัง คินออกหมัดสวนกลับอย่างรวดเร็ว เตะตัดขาชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวจนเสียหลักล้มกลิ้งไปกับพื้น ขณะเดียวกัน มินตราก็ใช้จังหวะที่คินเข้าจัดการศัตรูอีกคน เธอสาดกระสุนอย่างแม่นยำเข้าใส่กลุ่มคนที่พยายามจะโอบล้อมพวกเขาจากทางด้านหลัง เสียงตะโกนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงความรุนแรงของการต่อสู้ที่กำลังดำเนินไป "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" คินตะโกนบอกมินตรา พลางมองไปรอบตัวที่เริ่มมีเงาของศัตรูปรากฏขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง "พวกเขาตามเรามาติดๆ" "แต่ภพ..." มินตราลังเล แววตาเต็มไปด้วยความกังวล "เราจะทิ้งเขาไว้ที่นี่จริงๆ หรือคะ?" "เราไม่มีทางเลือก!" คินกระชากแขนเธอเบาๆ "ถ้าเราไม่ไปตอนนี้ เราจะติดอยู่ที่นี่พร้อมกับภพ แล้วเราจะช่วยใครไม่ได้เลยแม้แต่คนเดียว จำที่ฉันบอกได้ไหม? ความปลอดภัยของเธอสำคัญที่สุด" "แต่ถ้าเขา..." "อย่าเพิ่งคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น!" คินพูดแทรก เสียงของเขากร้าวขึ้นเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่พยายามจะปลอบประโลม "เราจะหาทางกลับมาช่วยเขาแน่นอน ฉันสัญญา" คำสัญญาของคินเหมือนมีมนต์สะกด มินตรามองเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความมุ่งมั่นและความห่วงใยที่ฉายชัดอยู่ภายใน เธอพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ค่ะ ฉันเชื่อใจคุณ" ทั้งสองคนเริ่มเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปยังทางออกที่คินได้วางแผนไว้ก่อนหน้า พวกเขาต้องผ่านโถงทางเดินที่มืดมิดและคับแคบ อากาศที่อบอ้าวและกลิ่นอับชื้นของโรงงานเก่าทำให้รู้สึกอึดอัดยิ่งขึ้น เสียงฝีเท้าของศัตรูก็ดังตามมาติดๆ ราวกับจะไล่ล่าเข้ามาทุกขณะ "พวกมันเยอะกว่าที่ฉันคิดไว้" คินพึมพำ พลางหันไปปัดป้องการโจมตีจากด้านหลัง "เราต้องหาทางแยกพวกมันให้ออก" "ทางนั้นค่ะ!" มินตราชี้ไปยังประตูเหล็กบานหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล "ดูเหมือนจะเป็นทางหนีอีกทาง" คินพยักหน้าเห็นด้วย เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใช้ไหล่กระแทกประตูอย่างแรง แต่ประตูเหล็กหนาทึบนั้นไม่ขยับ "เปิดไม่ได้!" "ให้ฉันลองค่ะ" มินตราเข้ามาเสริม เธอดึงปืนพกออกมา จ่อไปที่แม่กุญแจเก่าคร่ำคร่า แล้วลั่นไกเพียงนัดเดียว เสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วโรงงาน สะเก็ดโลหะกระเด็นออกมา แม่กุญแจที่ขึ้นสนิมค่อยๆ หลุดออกจากที่ "เก่งมาก!" คินเอ่ยชมอย่างไม่รอช้า เขาผลักประตูออกอย่างแรง เผยให้เห็นลานกว้างด้านนอกที่เต็มไปด้วยกองเศษวัสดุและเครื่องจักรเก่าๆ ที่ขึ้นสนิม "เตรียมตัวให้พร้อม" คินบอก "พวกมันกำลังจะแห่กันมาแล้ว" ทันทีที่ทั้งสองก้าวเท้าออกจากประตู เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนก็ดังมาจากทางด้านหลัง คินใช้จังหวะที่ศัตรูยังรวมตัวกันอยู่ ยิงระเบิดควันลูกหนึ่งออกไป ท่ามกลางหมอกควันสีเข้มที่ฟุ้งกระจาย พวกเขาก็เริ่มวิ่งอย่างสุดกำลังไปยังรถที่จอดซุ่มรออยู่ "รถอยู่ตรงนั้น!" มินตราชี้ไปยังรถยนต์คันสีดำที่จอดอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อมีรถกระบะคันหนึ่งพุ่งออกมาจากมุมมืด ขวางเส้นทางหลบหนีของพวกเขาเอาไว้ บนรถกระบะคันนั้นมีชายฉกรรจ์หลายคนกำลังเล็งปืนมาที่พวกเขา "แย่แล้ว!" คินอุทาน "เราโดนดัก!" "ไม่ต้องห่วงค่ะ!" มินตราตะโกนกลับ "ฉันจัดการเอง!" ก่อนที่คินจะได้พูดอะไร มินตราก็ดึงปืนกลมือออกมาจากซอง เธอไม่รอช้า ลั่นไกเข้าใส่ยางรถกระบะอย่างแม่นยำ เสียงยางแตกดังลั่น รถกระบะเสียหลัก พุ่งไปชนเข้ากับกองเศษเหล็กข้างทางอย่างรุนแรง "ไป!" คินคว้ามือมินตรา ดึงเธอวิ่งไปยังรถของพวกเขาที่จอดอยู่อีกด้านหนึ่ง พวกเขาเปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว รีบกระโดดเข้าไปนั่งประจำที่ "ขับเลยค่ะ!" มินตราเร่งเร้า คินสตาร์ทเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว รถพุ่งทะยานออกไป ทิ้งกลุ่มศัตรูที่กำลังตะโกนด่าทอและระดมยิงใส่รถของเขาอย่างไม่ยั้ง "พวกเขาจะตามเราไปอีกนานแค่ไหนคะ?" มินตราถาม พลางก้มตัวหลบกระสุนที่เฉี่ยวเข้ามา "ไม่รู้สิ" คินตอบเสียงเครียด "แต่เราต้องขับไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้" รถของคินพุ่งทะยานไปบนถนนที่มืดมิด เสียงปืนยังคงดังตามมาเป็นระยะๆ คินต้องหักหลบสิ่งกีดขวางและหลบหลีกการยิงอย่างชำนาญ มินตราเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เธอใช้ปืนพกคู่ใจคอยยิงตอบโต้เมื่อมีโอกาส "ฉันไม่คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้" มินตรากล่าวเสียงหอบ "ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้?" "ฉันก็กำลังสงสัยอยู่เหมือนกัน" คินตอบ "มันต้องมีคนในของเราที่ทรยศแน่ๆ ไม่งั้นพวกเขาไม่มีทางรู้แผนการของเราละเอียดขนาดนี้" "คุณหมายถึงใครคะ?" "ยังไม่แน่ใจ" คินส่ายหน้า "แต่คนที่เรารู้จักดีที่สุด อาจจะเป็นคนที่ใกล้ตัวเราที่สุดก็ได้" คำพูดของคินทำให้มินตราใจหายวาบ เธอคิดถึงใบหน้าของคนใกล้ชิดที่เธอเคยไว้ใจ ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัว เธออดคิดถึงภพไม่ได้ "คุณคินคะ... ภพเขาจะเป็นยังไงบ้าง?" "เราจะกลับไปหาเขา" คินย้ำคำสัญญาเดิม "ฉันจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลังเด็ดขาด" คินหักเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนลูกรังที่ขรุขระกว่าเดิม เขาตั้งใจจะพาพวกเขามุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ที่อยู่ห่างไกลผู้คน ที่นั่นคือที่เดียวที่เขามั่นใจว่าจะปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ "เราจะไปที่ไหนกันคะ?" มินตราถาม "คฤหาสน์ของฉัน" คินตอบ "ที่นั่นมีทางลับหลายทาง เราน่าจะตั้งหลักที่นั่นได้สักพัก" "แล้วเราจะติดต่อใครได้บ้างคะ?" "ยากหน่อย" คินถอนหายใจ "ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่แน่นอนไปหมด เราต้องระวังตัวให้มากที่สุด" รถของคินยังคงพุ่งทะยานไปท่ามกลางความมืด เสียงเครื่องยนต์ดังกลบเสียงลมที่พัดหวีดหวิว ดวงตาของคินสอดส่ายไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยแน่น อีกข้างหนึ่งวางอยู่บนปืนที่เตรียมพร้อมเสมอ มินตราเองก็นั่งนิ่ง พยายามรวบรวมสติและเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้น "เราจะรอดใช่ไหมคะ?" มินตราเอ่ยถามเสียงเบา คินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองเส้นทางเบื้องหน้า "ฉันจะทำให้เราปลอดภัย สัญญา"