เสียงยางรถบดพื้นดินที่เต็มไปด้วยกรวดและใบไม้แห้งดังขึ้นขณะที่รถของคินพุ่งทะยานออกจากกระท่อมหลังเล็กอย่างรวดเร็ว ความมืดมิดของป่ายามค่ำคืนโอบล้อมพวกเขาไว้ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่ง "เราจะไปไหนกันคะคิน" มินตราถามเสียงสั่น เธอยังคงตกใจกับเสียงของแม่คินที่โทรเข้ามา "เราจะไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด" คินตอบเสียงเครียด "ที่ที่พวกมันตามหาเราไม่เจอ" "แล้วแม่ของคุณล่ะคะ" มินตราถามด้วยความเป็นห่วง "แม่ของฉัน...แม่ของฉันวางแผนมาดีแล้ว" คินตอบ พลางนึกถึงคำพูดของแม่ที่ว่า "แม่มีวิธีของฉัน" "แม่บอกให้เราไปก่อน" เขาขับรถไปตามทางที่ค่อนข้างขรุขระ โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่คฤหาสน์ของตระกูลมหาชัย ซึ่งเป็นที่ที่มินตราเคยมาอาศัยอยู่ก่อนที่จะเกิดเรื่องราวต่างๆ ขึ้น "เราจะไปที่บ้านมินตราเหรอคะ" คินถาม "แต่ที่นั่นอาจจะไม่ปลอดภัย" "ที่นั่นคือที่เดียวที่ฉันคิดว่าเราจะหาความช่วยเหลือได้" มินตราตอบ "พ่อของฉัน...เขาอาจจะยังพอมีอำนาจที่จะช่วยเราได้" คินพยักหน้าเห็นด้วย เขาจำได้ว่าตระกูลมหาชัยเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลในวงการธุรกิจพอสมควร หากพวกเขาร่วมมือกัน อาจจะมีโอกาสที่จะต่อกรกับลุงของเขาได้ "ถ้าพ่อฉันอยู่ที่นั่นจริงๆ เขาจะช่วยเราไหมคะ" มินตราถามด้วยความไม่แน่ใจ "ฉันหวังว่าจะเป็นแบบนั้น" คินตอบ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมไว้เสมอ" ระหว่างทาง มินตราก็ค่อยๆ เล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เธอจำได้เกี่ยวกับพ่อของเธอ พ่อของเธอเป็นคนรักครอบครัวมาก แต่หลังจากที่แม่ของเธอหายตัวไป พ่อของเธอก็ดูเหมือนจะหมดอาลัยตายอยาก และหันไปพึ่งพาเหล้า "ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะยังเป็นคนเดิมอยู่หรือเปล่า" มินตรากล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "ไม่เป็นไร" คินปลอบ "เราจะไปด้วยกัน" ทั้งสองเดินทางไปถึงคฤหาสน์มหาชัยในช่วงเช้ามืด บรรยากาศรอบข้างยังคงเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากบางส่วนของบ้านที่บ่งบอกว่ามีคนอาศัยอยู่ "เราจะเข้าไปยังไงคะ" มินตราถาม "เดี๋ยวฉันจัดการเอง" คินตอบ พลางเดินลงจากรถ เขาเดินตรงไปยังประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ และกดออดเรียก หลังจากรอสักครู่ ประตูรั้วก็ค่อยๆ เปิดออก ชายร่างท้วมในชุดเครื่องแบบเดินออกมา "ใครมาแต่เช้าตรู่!" ชายคนนั้นเอ่ยถามเสียงดัง "ผมคินครับ" คินตอบ "และนี่คือคุณมินตรา" ชายคนนั้นมองทั้งสองอย่างพิจารณา "คุณคิน...คุณหนูมินตรา...ท่านประธานรอท่านคุณหนูอยู่ครับ" ทั้งสองเดินตามชายคนนั้นเข้าไปในคฤหาสน์ ทันทีที่ก้าวเข้ามาในตัวบ้าน มินตราชะงักไปเมื่อเห็นร่างของชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก "พ่อ!" มินตราอุทาน พลางวิ่งเข้าไปหา ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมามอง เขาคือบิดาของมินตรา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะโทรมลงกว่าเดิมมาก ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "มินตรา..." เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า "ลูกกลับมาแล้ว" "พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นกับพ่อคะ" มินตราถามอย่างร้อนรน "อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลยลูก" บิดาของมินตราตอบ "ตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นที่ต้องทำ" คินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของพ่อมินตรา และเข้าใจดีว่าการสูญเสียคนที่รักนั้นยากลำบากเพียงใด "คุณพ่อครับ" คินกล่าว "ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ" เขาเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เรื่องราวของลุงของเขา การทรยศหักหลัง และแผนการอันชั่วร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น บิดาของมินตราตั้งใจฟังอย่างสงบ เมื่อคินเล่าจบ เขาก็ถอนหายใจยาว "ฉันรู้เรื่องราวบางส่วน" เขาเอ่ย "แต่ฉันก็ทำอะไรไม่ได้" "ทำไมล่ะคะพ่อ" มินตราถาม "พ่อมีอำนาจมากพอที่จะช่วยเราได้นะ" "ฉันถูกคุกคาม" บิดาของมินตราตอบ "พวกเขาขู่ว่าจะทำร้ายเธอ ถ้าฉันไม่ให้ความร่วมมือ" "ใครคือพวกเขาคะพ่อ" มินตราถาม "ก็พวกเดียวกับที่คุกคามลูกไง" บิดาของมินตราตอบ "พวกของลุงคิน" คินกำหมัดแน่น "ผมไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด" "แล้วเราจะทำยังไงคะ" มินตราถาม "เราจะเปิดโปงพวกเขาได้ยังไง" บิดาของมินตรามองไปที่คิน "คิน...ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์กับลูก" เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนไว้ใต้วงแขนออกมา "นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่ฉันรวบรวมได้เกี่ยวกับธุรกิจที่ผิดกฎหมายของลุงของลูก" "จริงเหรอครับ!" คินอุทาน "ใช่" บิดาของมินตราตอบ "ฉันแอบเก็บมันไว้มาตลอด" "แต่...พ่อจะบอกเรื่องนี้กับพวกนั้นยังไง" มินตราถาม "ฉันจะทำให้พวกเขาเชื่อว่าฉันยังคงอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขา" บิดาของมินตรากล่าว "แต่จริงๆ แล้ว ฉันกำลังรอเวลาที่จะส่งมอบหลักฐานเหล่านี้ให้กับคิน" "แล้วคุณแม่ของผมล่ะครับ" คินถาม "คุณพ่อรู้บ้างไหมว่าท่านอยู่ที่ไหน" บิดาของมินตราส่ายหน้า "ฉันไม่รู้เลยจริงๆ คิน พวกนั้นเก่งในการซ่อนตัว" "แต่ผมคิดว่าผมพอจะรู้แล้วครับ" คินพูด พลางนึกถึงเบาะแสที่แม่ของเขาเคยทิ้งไว้ "ผมคิดว่าแม่ของผมอาจจะถูกจับตัวไปอยู่ที่โกดังเก่าของตระกูลที่ชายฝั่งทะเล" "โกดังเก่า..." บิดาของมินตราทวนคำ "ที่นั่นมันอันตรายมากนะคิน" "ผมต้องไปครับ" คินตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "ผมไม่สามารถปล่อยให้แม่ของผมต้องตกอยู่ในอันตรายได้อีกต่อไป" มินตรามองคินด้วยความชื่นชม "ฉันจะไปด้วยค่ะคิน" "ไม่" คินปฏิเสธ "ที่นั่นอันตรายเกินไปสำหรับเธอ" "แต่ฉันเป็นห่วงพ่อของฉันนะคะ" มินตราอ้อนวอน "ถ้าพ่อของฉันอยู่ที่นั่นจริงๆ ฉันก็ต้องไปด้วย" บิดาของมินตรามองดูลูกสาวด้วยความรัก "ลูกไปเถอะมินตรา พ่อจะคอยอยู่ที่นี่ และจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยเหลือคิน" คินมองไปที่มินตรา เขารู้ว่าเขาไม่อาจห้ามเธอได้ "ก็ได้" เขาถอนหายใจ "แต่เธอต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่าง" "ตกลงค่ะ" มินตราตอบอย่างกระตือรือร้น ทั้งสามคนเริ่มวางแผนการครั้งสุดท้าย การเดินทางสู่ชายฝั่งทะเลเพื่อช่วยเหลือแม่ของคิน และเพื่อนำหลักฐานสำคัญไปเปิดโปงความชั่วร้ายของลุงคิน เส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยอันตราย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อความยุติธรรมและเพื่อคนที่พวกเขารัก