รถของคินพุ่งทะยานไปตามถนนสายหลัก มุ่งหน้าสู่ทิศใต้ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในรถ ทำให้บรรยากาศภายในรถดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อคืนที่ผ่านมา มินตรายังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ คิน เธอเผลอหลับไปเมื่อคืนนี้จนกระทั่งเช้า แต่ภาพความหวาดกลัวเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ "คุณรู้สึกดีขึ้นไหม" คินถาม เขาเหล่มองมินตราที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง "ค่ะ" มินตราตอบ "ดีขึ้นมากแล้วค่ะ" "ดีแล้ว" คินยิ้ม "อีกไม่นานเราก็จะถึงที่หมายแล้ว" "คฤหาสน์ของคุณแม่ของคุณคงใหญ่มากเลยใช่ไหมคะ" มินตราถาม "ก็ใหญ่พอสมควร" คินตอบ "แต่ที่สำคัญที่สุดคือมันมีความปลอดภัยสูง" "คุณแน่ใจนะคะว่าแม่ของคุณจะยอมให้ฉันเข้าไป" มินตราเอ่ยถามด้วยความกังวล "แน่นอน" คินตอบอย่างมั่นใจ "แม่ของผมเป็นคนใจดี เขาจะเข้าใจสถานการณ์ของเรา" "แล้วเรื่องของคุณแม่ของคุณล่ะคะ" มินตราถาม "คุณแม่ของคุณปลอดภัยจริงหรือคะ" คินเงียบไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้น "ผมยังติดต่อกับคนของผมไม่ได้ ผมต้องรีบไปถึงที่นั่นเพื่อตรวจสอบเรื่องของคุณแม่" "ฉันเป็นห่วงคุณแม่ของคุณนะคะ" มินตราพูด "ขอบคุณนะ" คินจับมือมินตราไว้เบาๆ "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" เมื่อเข้าใกล้เขตเมือง บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไป ผู้คนเริ่มพลุกพล่าน รถยนต์วิ่งขวักไขว่ เสียงแตรดังระงม คินลดความเร็วลง เขามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง "เราจะไปที่คฤหาสน์เลยไหมคะ" มินตราถาม "ยัง" คินตอบ "ผมต้องแวะที่ที่หนึ่งก่อน" "ที่ไหนคะ" "ที่ๆ ผมจะติดต่อกับคนของผมได้" คินตอบ "ผมต้องให้แน่ใจว่าแม่ของผมปลอดภัย และผมต้องวางแผนการรับมือกับไอ้พวกหน้าโง่นั่น" คินขับรถเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นย่านธุรกิจที่ค่อนข้างเงียบสงบ เขานำรถเข้าไปจอดในโรงจอดรถใต้ดินของอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง "รอผมอยู่ที่นี่นะ" คินบอกมินตรา "ผมจะรีบกลับมา" "คุณจะไปไหนคะ" มินตราถามด้วยความไม่สบายใจ "ผมจะไปจัดการธุระของผม" คินตอบ "ผมจะกลับมาเร็วที่สุด" คินลงจากรถ เขาเดินเข้าไปในอาคารสำนักงาน โดยไม่หันกลับมามองมินตราอีกเลย มินตรามองตามแผ่นหลังของคินไปจนลับตา เธอรู้สึกใจหายวาบ ทำไมเขาถึงต้องไปคนเดียว และทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หลังจากที่คินเข้าไปในอาคารได้ไม่นาน เขาก็ตรงไปยังห้องทำงานลับที่เขาเตรียมไว้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดเครื่อง และโทรออกหาหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของเขา "มีอะไรรึเปล่าครับนาย" เสียงของลูกน้องดังขึ้นจากปลายสาย "แม่ของฉันอยู่ที่ไหน" คินถามเสียงเข้ม "คุณหญิงปลอดภัยดีครับนาย แต่ว่า..." "แต่ว่าอะไร" คินถามอย่างหัวเสีย "แต่ว่ามีกลุ่มคนแปลกหน้าเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์เมื่อไม่นานมานี้ครับ พวกเขาดูเหมือนจะมาเพื่อพบคุณหญิง" "ไอ้พวกสารเลว!" คินสบถ "พวกมันตามมาถึงที่นี่แล้ว" "พวกมันเข้ามาได้ยังไงครับนาย" "ฉันไม่รู้" คินตอบ "แต่แม่ของฉันต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด" "คุณหญิงปลอดภัยดีครับนาย พวกเราพยายามกันเต็มที่แล้ว" "ดีมาก" คินกล่าว "ตอนนี้ฉันต้องการให้คุณทำตามคำสั่งฉันอย่างเคร่งครัด" "ว่ามาเลยครับนาย" "ฉันจะพาผู้หญิงคนหนึ่งไปที่นั่น เธอชื่อมินตรา เธอเป็นคนที่ฉันรัก และฉันจะให้เธอเข้าไปในคฤหาสน์ก่อน" คินบอก "จากนั้น ให้คุณหาทางพาแม่ของฉันออกมาจากที่นั่นอย่างปลอดภัยที่สุด" "แต่ว่านาย..." "ไม่ต้องห่วงเรื่องฉัน" คินขัดขึ้น "ฉันมีแผนของฉันเอง" "รับทราบครับนาย" คินวางสายโทรศัพท์ เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมีความกังวลอย่างมาก เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถของมินตราจอดอยู่ที่เดิม "ถึงเวลาที่ต้องเริ่มแผนแล้ว" คินพึมพำกับตัวเอง เขาเดินออกจากห้องทำงานลับ และตรงกลับไปยังรถของมินตรา "เป็นไงบ้างคะ" มินตราถามเมื่อเห็นคินกลับมา "เรียบร้อยแล้ว" คินตอบ "เราไปกันได้" เขาขับรถออกจากโรงจอดรถ และมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของแม่เขา เมื่อรถของคินแล่นเข้าใกล้คฤหาสน์อันโอ่อ่าหลังใหญ่ มินตราก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไป ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนประจำการอยู่ทั่วบริเวณ "ที่นี่คือคฤหาสน์ของแม่คุณเหรอคะ" มินตราถามด้วยความประหลาดใจ "ใช่" คินตอบ "ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด" คินขับรถเข้าไปยังลานจอดรถส่วนตัว เขากับมินตราก้าวลงจากรถ "รอผมตรงนี้นะ" คินบอกมินตรา "ผมจะไปจัดการเรื่องแม่ของผมก่อน" "แต่..." มินตรากำลังจะแย้ง แต่คินก็รีบหันไปสั่งการเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ยืนรออยู่ "พาคุณผู้หญิงคนนี้เข้าไปข้างใน จัดหาห้องพักและอาหารให้เธอ" คินบอก "ดูแลเธอให้ดีที่สุด" "รับทราบครับนาย" เจ้าหน้าที่ตอบรับ คินหันกลับมาหามินตรา "ผมจะรีบกลับมา" พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มินตราอยู่กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มินตรามองตามแผ่นหลังของคินไปอีกครั้ง เธอรู้สึกไม่สบายใจที่เขาจากไปอีกแล้ว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องแยกเธอออกมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเดินเข้ามา "คุณผู้หญิงครับ เชิญทางนี้ครับ" มินตราพยักหน้า เธอเดินตามเจ้าหน้าที่เข้าไปในคฤหาสน์อันหรูหรา ตกแต่งอย่างงดงามราวกับวัง ขณะที่คินเดินเข้าไปในคฤหาสน์ เขาก็เห็นแม่ของเขากำลังนั่งอยู่กับชายฉกรรจ์หลายคนในห้องรับแขก "แม่!" คินร้องเรียกเสียงดัง คุณหญิงอรุณรัศมี หันมามองลูกชายด้วยความตกใจ "คิน! ลูกมาแล้ว" "แม่ครับ เป็นยังไงบ้างครับ" คินรีบเดินเข้าไปหาแม่ "แม่ไม่เป็นไรจ้ะ" คุณหญิงอรุณรัศมีตอบ "แต่ว่า..." "แต่ว่าอะไรครับแม่" "พวกเขานี่แหละ" คุณหญิงอรุณรัศมีกล่าว "พวกเขาอ้างว่ามาเพื่อเจรจากับลูก" คินมองไปยังชายฉกรรจ์เหล่านั้น สีหน้าของเขาแข็งกร้าวขึ้น "พวกแกคือใคร" คินถามเสียงเย็น หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ยิ้มมุมปาก "เรามาในนามของผู้มีอำนาจเหนือกว่าท่านครับ ท่านคิน" "ผู้มีอำนาจเหนือกว่าฉัน?" คินหัวเราะเยาะ "พวกแกคิดว่าจะข่มขู่ฉันได้งั้นหรือ" "เราไม่ได้มาเพื่อข่มขู่ครับ" ชายคนนั้นกล่าว "เรามาเพื่อเสนอทางออก" "ทางออกแบบไหน" คินถาม "คืนมินตรามาให้เรา แล้วทุกอย่างจะจบ" ชายคนนั้นพูด "คุณหญิงท่านนี้จะปลอดภัย และท่านก็จะปลอดภัยเช่นกัน" คินกำหมัดแน่น หัวใจของเขาเต้นระรัว ความโกรธเข้าครอบงำ "แกกล้ามากที่มาพูดกับฉันแบบนี้" คินกล่าว "แกคิดว่าฉันจะยอมยกมินตราให้พวกแกงั้นเหรอ" "ท่านอย่าเพิ่งตัดสินใจใจร้อนเลยครับ" ชายคนนั้นพูด "คิดถึงความปลอดภัยของท่านและคุณหญิงดูสิครับ" "ฉันไม่ต้องการคำแนะนำจากพวกแก" คินพูดเสียงกร้าว "พวกแกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็คงต้องใช้วิธีอื่น" ชายคนนั้นกล่าว พร้อมกับส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขา ทันใดนั้นเอง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ก็บุกเข้ามาในห้อง พวกเขาเข้าปะทะกับกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้น การต่อสู้ที่ดุเดือดก็เริ่มขึ้น