กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยปะปนกับกลิ่นขนมอบที่อบใหม่ๆ จากเตาอบอบอวลไปทั่วร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ ถึงแม้ว่าภายนอกท้องฟ้าจะยังคงคร่ำครึด้วยเมฆฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ แต่ภายในร้านกลับอบอุ่นและเป็นกันเองอย่างน่าประหลาด แสงไฟสีส้มนวลที่ส่องลงมาจากโคมไฟวินเทจ ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย มีผู้คนไม่มากนักที่แวะเข้ามาหลบลี้ภัยจากสายฝน บางคนนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ บางคนพูดคุยกันเบาๆ ราวกับไม่อยากจะรบกวนบรรยากาศอันสงบสุข "คุณน้าครับ ขอลาเต้ร้อนแก้วหนึ่งนะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ดูราวกับเพิ่งเดินฝ่าสายฝนมาหมาดๆ แต่กลับดูไม่เปียกปอนจนเกินไป ก้าวเข้ามาในร้าน พร้อมกับหญิงชราที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม แม้จะอยู่ในวัยที่มากขึ้น แต่แววตาของเธอยังคงฉายประกายแห่งความเฉลียวฉลาด "ได้เลยค่ะคุณภพ" หญิงชราเจ้าของร้านกาแฟ ผัดหน้ายิ้มแย้มตอบรับอย่างเป็นมิตร เธอเป็นหญิงวัยกลางคน รูปร่างท้วม ผิวพรรณผ่องใส แสดงถึงการดูแลตัวเองเป็นอย่างดี "วันนี้ฝนตกหนักเชียวค่ะ คุณภพคงมาธุระแถวนี้สินะคะ" "ครับคุณน้า พอดีต้องแวะมาคุยกับหุ้นส่วนนิดหน่อยครับ" ภพตอบพลางจัดเนคไทให้เข้าที่ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ร้านอย่างสำรวจ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่มุมร้าน เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ผมยาวสลวยสีดำขลับรวบขึ้นเป็นหางม้า เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับสมุดบันทึกเล่มหนา แสงไฟกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้เห็นโครงหน้าที่สวยงามราวกับภาพวาด "อ๋อค่ะ งั้นเดี๋ยวรอสักครู่นะคะ ลาเต้ของคุณภพกับชาร้อนสำหรับคุณป้า" เธอกล่าว ก่อนจะหันไปเตรียมเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว ภพพยักหน้ารับ มองดูหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างที่ดึงดูดสายตาของเขาอย่างประหลาด "คุณน้าครับ คุณผู้หญิงคนนั้นเขามาที่นี่บ่อยไหมครับ" ภพถามขณะที่รอเครื่องดื่ม สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่หญิงสาวคนนั้นโดยไม่รู้ตัว "อ๋อ น้องน้ำค่ะ เขาเป็นนักเขียน เป็นลูกค้าประจำของร้านเราเลยค่ะ มานั่งทำงานที่นี่เกือบทุกวันช่วงบ่ายๆ ถ้าวันไหนอากาศไม่ดีแบบนี้" หญิงชราตอบพลางหยิบถ้วยกาแฟออกมา "น้องน้ำเป็นคนน่ารักนะคะ เงียบๆ ไม่ค่อยพูด แต่เป็นคนมีน้ำใจมากค่ะ" ภพพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ เขาไม่เคยสนใจเรื่องราวของใครในร้านกาแฟแห่งนี้มาก่อน แต่หญิงสาวคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกแปลกไป ราวกับมีพลังบางอย่างที่ดึงดูดใจเขาอย่างบอกไม่ถูก "เขาดูตั้งใจทำงานดีนะครับ" "ใช่ค่ะ เขาเป็นคนมุ่งมั่นตั้งใจมากเลยล่ะค่ะ" หญิงชราหัวเราะเบาๆ "ของคุณภพ ลาเต้ร้อนครับ ส่วนของคุณป้า ชาร้อนหอมๆ ครับ" ภพรับถ้วยกาแฟมาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเดินตรงไปยังโต๊ะที่หญิงชราเจ้าของร้านกำลังนั่งพักอยู่ เมื่อวางถ้วยกาแฟและชาเสร็จ เขาก็หันไปมองหญิงสาวคนเดิมอีกครั้ง คราวนี้เธอเงยหน้าขึ้นมาพอดี ดวงตาใสกระจ่างของเธอสบเข้ากับแววตาคมเข้มของภพ ทำให้เธอชะงักเล็กน้อย ก่อนจะรีบหลบสายตาไป จดจ่อกับสมุดบันทึกของตนเองอีกครั้ง "ขอโทษนะคะ พอดีฉันกำลังจดอะไรบางอย่างอยู่ค่ะ" หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา ราวกับกลัวจะรบกวน "ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากจะขอบคุณที่คุณช่วยดูคุณแม่ของผม" ภพกล่าวเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ ราวกับพยายามลดทอนความแข็งกร้าวที่มักจะติดตัวเขามาเสมอ "คุณน้าบอกว่าคุณเป็นคนแรกที่เข้าไปช่วยท่าน" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองภพอีกครั้ง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณแม่ของคุณเหรอคะ ฉัน... ฉันไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอกค่ะ แค่เห็นท่านล้มก็เข้าไปประคองตามสัญชาตญาณเท่านั้นเอง" "แต่สำหรับผม มันมีความหมายมากครับ" ภพเอ่ย ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างมีความหมาย "ถ้าไม่ได้คุณ ป่านนี้คุณแม่ผมคงจะแย่กว่านี้" "ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ คุณภพ" หญิงสาวพยายามยิ้ม "ฉันดีใจที่คุณแม่ปลอดภัย" "ผมชื่อภพครับ" ภพแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ "แล้วคุณล่ะครับ ชื่ออะไร" "น้ำค่ะ ฉันชื่อน้ำ" เธอตอบ พลางยิ้มบางๆ "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณภพ" "ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ คุณน้ำ" ภพเอ่ย พลางมองไปยังสมุดบันทึกเล่มหนา "คุณน้ำเป็นนักเขียนใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" น้ำตอบ "กำลังพยายามเขียนเรื่องให้เสร็จค่ะ" "ถ้าผมจะขอรบกวนเวลาของคุณน้ำสักครู่ เพื่อจะขอบคุณอย่างเป็นทางการอีกครั้ง จะเป็นการรบกวนเกินไปไหมครับ" ภพถามอย่างสุภาพ "ผมอยากจะพาคุณไปเลี้ยงกาแฟสักแก้ว เพื่อเป็นการขอบคุณจริงๆ" น้ำมองภพอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าชายหนุ่มผู้มีบุคลิกแข็งกร้าวราวกับหินผา จะเอ่ยปากชวนเธอไปดื่มกาแฟอย่างจริงจังเช่นนี้ "เอ่อ... ไม่ดีกว่าค่ะ คุณภพ ฉันยังต้องรีบปั่นต้นฉบับให้เสร็จ" "ผมเข้าใจครับ" ภพกล่าว "แต่ผมอยากจะให้โอกาสตัวเองได้ขอบคุณคุณจริงๆ" "แต่ว่า..." น้ำกำลังจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือของภพ ทำให้บทสนทนาต้องหยุดชะงัก "ขอโทษครับ" ภพกล่าวพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขามีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที "ผมต้องไปแล้วครับ" "มีอะไรรึเปล่าคะ" น้ำถามอย่างเป็นห่วง "ไม่มีอะไรครับ แค่เรื่องงานนิดหน่อย" ภพตอบ พลางเก็บโทรศัพท์ลง "ผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วผมจะติดต่อคุณน้ำอีกครั้ง" พูดจบ ภพก็รีบก้าวออกจากร้านไป ทิ้งให้น้ำยืนงงอยู่กับที่ สายตาของเธอจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของเขาที่ค่อยๆ หายลับไปกับประตูร้าน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธออย่างไม่รู้ตัว