อรุณรัศมีมองหน้านายตำรวจทั้งสองด้วยความสงสัย เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของใครดี เสียงของสมชายที่เธอได้ยินนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่าสิ่งใด แต่การปรากฏตัวของตำรวจก็ทำให้เธอเริ่มตั้งคำถาม "แล้ว... คุณตำรวจทราบเรื่องราวเกี่ยวกับบ้านหลังนี้บ้างไหมคะ" อรุณรัศมีถาม พลางมองไปรอบๆ บริเวณหน้าบ้านที่เคยดูสงบร่มรื่น บัดนี้กลับดูน่าขนลุก นายตำรวจคนหนึ่งพยักหน้า "ครับ เราได้รับแจ้งเรื่องพฤติกรรมแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้มาสักพักแล้วครับ ทั้งเสียงดังผิดปกติ และมีคนเห็นเงาประหลาดเคลื่อนไหวอยู่ภายในบ้าน" "แต่... ที่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะคะ" อรุณรัศมีตอบอย่างตะกุกตะกัก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเล่าเรื่องผีสางที่เจอให้ตำรวจฟังหรือไม่ "คุณแน่ใจนะครับคุณผู้หญิง" นายตำรวจอีกนายมองเธออย่างพิจารณา "เราได้รับแจ้งว่ามีเหตุการณ์รุนแรงเกิดขึ้นที่นี่เมื่อหลายปีก่อน" อรุณรัศมีนิ่งไป เธอจำได้ถึงเรื่องราวที่แม่บ้านคนเก่าเคยเล่าให้ฟัง แต่เธอก็ไม่เคยเชื่อมันอย่างจริงจัง "เหตุการณ์... อะไรคะ" "มีคนถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมในบ้านหลังนี้ครับ" นายตำรวจคนแรกกล่าว "เหยื่อคือเจ้าของบ้านคนเก่า เธอถูกทำร้ายจนเสียชีวิตคาห้องนอน" อรุณรัศมีหน้าซีดเผือด เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงบางอย่าง "แล้ว... คนร้ายล่ะคะ" "ยังจับไม่ได้ครับคดีนี้เป็นคดีที่ยังคาราคาซังอยู่" นายตำรวจตอบ น้ำที่ยืนอยู่ข้างๆ แม่ เริ่มซบหน้ากับไหล่ของอรุณรัศมี "แม่คะ หนูว่าเรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ หนูรู้สึกไม่สบายใจเลย" "ได้จ้ะ" อรุณรัศมีตอบ เธอรีบเชิญตำรวจเข้ามาในบ้าน "เชิญค่ะ" ขณะที่นายตำรวจทั้งสองกำลังเดินสำรวจภายในบ้าน อรุณรัศมีก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่ชั้นบน เธอยังคงเห็นรอยเลือดจางๆ ที่เกาะอยู่บนกระจก ราวกับมันกำลังจะจางหายไป แต่ก็ยังคงทิ้งร่องรอยแห่งความสยดสยองเอาไว้ "บ้านหลังนี้ดูเก่าแก่มากนะครับ" นายตำรวจคนหนึ่งกล่าว "คุณได้ปรับปรุงอะไรไปบ้างรึเปล่าครับ" "ก็... มีบ้างค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่ส่วนใหญ่เราก็ปล่อยไว้อย่างนั้น" "มีส่วนไหนของบ้านที่คุณไม่ค่อยได้เข้าไปบ้างไหมครับ" นายตำรวจถามต่อ อรุณรัศมีนึกถึงห้องใต้หลังคา "ก็... ห้องใต้หลังคาค่ะ เราไม่ค่อยได้ขึ้นไปที่นั่น" "งั้นเราขออนุญาตเข้าไปตรวจสอบหน่อยได้ไหมครับ" นายตำรวจขอ อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ได้ค่ะ" เธอเดินนำนายตำรวจทั้งสองขึ้นไปยังชั้นสอง และเปิดประตูห้องใต้หลังคาขึ้น ทันทีที่ประตูเปิดออก ลมเย็นยะเยือกก็พัดโชยออกมาพร้อมกับกลิ่นอับชื้น "ตรงนี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ" นายตำรวจคนหนึ่งถาม "ก็... ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่เมื่อคืน... ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ มาจากที่นี่" นายตำรวจทั้งสองเริ่มสำรวจไปทั่วห้องใต้หลังคา พวกเขาใช้ไฟฉายส่องไปตามมุมต่างๆ และตรวจสอบข้าวของที่วางระเกะระกะอยู่ "นี่มันอะไรครับ" นายตำรวจคนหนึ่งชี้ไปที่มุมห้อง ที่นั่นมีกล่องกระดาษเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่ อรุณรัศมีเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เธอสังเกตเห็นว่ากล่องใบนั้นมีลักษณะแตกต่างจากข้าวของอื่นๆ ที่วางอยู่ มันดูใหม่กว่า และถูกวางไว้ในลักษณะที่ตั้งใจ "ฉันไม่เคยเห็นกล่องใบนี้มาก่อนเลยค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว นายตำรวจคนหนึ่งค่อยๆ เปิดกล่องใบนั้นออก ข้างในเต็มไปด้วยเอกสารเก่าๆ และรูปถ่ายหลายใบ "นี่มัน... ไดอารี่ของคุณผู้หญิงคนเก่าครับ" นายตำรวจคนหนึ่งกล่าว พลางหยิบไดอารี่เล่มหนึ่งขึ้นมา อรุณรัศมีรับไดอารี่มาเปิดดู หน้ากระดาษเหลืองกรอบ เธออ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ "วันนี้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย... ฉันรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจับตามองฉันอยู่ตลอดเวลา... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันกำลังคิดไปเองหรือเปล่า... แต่ฉันรู้สึกว่าสามีของฉันกำลังเปลี่ยนไป..." อรุณรัศมีอ่านไปเรื่อยๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า ข้อความในไดอารี่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่สบายใจของเจ้าของบ้านคนก่อน "เขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว... เขามักจะทำร้ายฉัน... เขาบอกว่าฉันเป็นคนทำให้เขาไม่มีความสุข... ฉันกลัวเขาเหลือเกิน..." "นี่มัน... ช่างน่าเศร้าเสียจริง" นายตำรวจคนหนึ่งกล่าว ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของอรุณรัศมีก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของสมชาย "สมชาย!" อรุณรัศมีรับสายทันที "อรุณรัศมี! เธออยู่ที่ไหน! ฉันกำลังจะกลับบ้านแล้วนะ" เสียงสมชายดังเข้ามา "ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "คุณตำรวจมาที่นี่ พวกเขาบอกว่ามีคนแจ้งว่าเราหายตัวไป" "อะไรนะ! ฉันไม่ได้แจ้งใครทั้งนั้น!" เสียงสมชายดังขึ้นอย่างตกใจ "เกิดอะไรขึ้น" "เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง" อรุณรัศมีกล่าว "แต่คุณ... คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้แจ้งใคร" "แน่นอน! ฉันอยู่ข้างนอกทั้งวันนะ! ฉันจะไปแจ้งใครได้!" สมชายยืนยัน "แล้ว... เธอเห็นอะไรบ้างที่บ้าน" อรุณรัศมีลังเล "ก็... มีรอยเลือดบนหน้าต่าง... แล้วก็... ฉันได้ยินเสียงประหลาดๆ" "รอยเลือด! เสียงประหลาด!" สมชายตะโกน "อรุณรัศมี! รีบพาเด็กออกมาจากบ้านเดี๋ยวนี้! อย่าอยู่ที่นั่น!" อรุณรัศมีรู้สึกใจหายวาบ เธอหันไปมองหน้านายตำรวจทั้งสอง "สามีของฉันบอกให้รีบออกจากที่นี่ค่ะ" นายตำรวจทั้งสองมองหน้ากัน "คุณแน่ใจนะครับว่าได้ยินเสียงสามีของคุณจริงๆ" "แน่ใจค่ะ!" อรุณรัศมีตอบเสียงดัง "งั้นเราควรจะไปกันเถอะครับ" นายตำรวจคนหนึ่งกล่าว อรุณรัศมีรีบเก็บไดอารี่และเอกสารต่างๆ ใส่กล่องเหมือนเดิม เธอจูงมือของน้ำ และเดินออกจากห้องใต้หลังคาไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกไม่ปลอดภัยถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ราวกับว่าบ้านหลังนี้กำลังพยายามที่จะกักขังพวกเธอเอาไว้