เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างแรง พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของอรุณ ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหลุดไปกองอยู่ที่ปลายเท้า ความตกใจและความหวาดระแวงถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอรีบซ่อนกล่องไม้ใบนั้นไว้ใต้กองผ้าห่มทันที <br><br> “อรุณ! เป็นอะไรไป? เปิดประตูหน่อยสิ!” เสียงของต้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความกังวล <br><br> อรุณพยายามรวบรวมสติ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดประตูให้ต้นดีหรือไม่ ต้นรู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่นี่? และทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวในเวลาแบบนี้? <br><br> เธอจำคำพูดของนวลได้ ‘จงอย่าไว้ใจใคร…’ คำเตือนที่ดังอยู่ในหัวของเธอ ทำให้เธอลังเล <br><br> “ต้น… คุณ… มาทำอะไรที่นี่?” อรุณถามออกไป น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ <br><br> “ฉัน… เป็นห่วงเธอน่ะสิ! เห็นเธอหายไปทั้งวัน ก็เลยตามหา…” ต้นตอบ <br><br> คำตอบของต้นฟังดูสมเหตุสมผล แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ อรุณก็ยังอดสงสัยไม่ได้ <br><br> “ฉัน… ยังไม่พร้อม… ที่จะเจอใคร…” อรุณพยายามปฏิเสธ <br><br> “ไม่เป็นไร… ฉันเข้าไปหาเองนะ… ฉันจะช่วยเธอเอง…” พูดจบ ประตูห้องใต้หลังคาที่ดูเหมือนจะปิดสนิท ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างง่ายดาย! <br><br> อรุณเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครสามารถเปิดประตูบานนี้ได้ง่ายๆ แม้แต่เธอเองก็ต้องออกแรงมากกว่าปกติ <br><br> ต้นเดินเข้ามาในห้อง เขาดูเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเป็นห่วงใยอย่างแท้จริง <br><br> “อรุณ… เป็นอะไรมากหรือเปล่า? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว?” ต้นถาม พร้อมกับเดินเข้ามาหาเธอ <br><br> อรุณมองหน้าต้น พยายามจับโกหก แต่สิ่งที่เห็นในดวงตาของเขา ดูเหมือนจะเป็นความห่วงใยจริงๆ <br><br> “ฉัน… แค่… กำลังคิดบางอย่างอยู่…” อรุณตอบเลี่ยงๆ <br><br> “เรื่องที่เกิดขึ้น… ที่หมู่บ้านนั่นใช่ไหม?” ต้นถาม <br><br> อรุณพยักหน้าอย่างช้าๆ <br><br> “ฉันรู้ว่าเธอกำลังพยายามค้นหาความจริง…” ต้นพูด พลางนั่งลงข้างๆ เธอ <br><br> “คุณรู้ได้ยังไง?” อรุณถามด้วยความสงสัย <br><br> “ฉัน… ติดตามข่าวสารของหมู่บ้านมาตลอด… ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวเธอ… ฉันเสียใจด้วยนะ…” ต้นพูดอย่างจริงใจ <br><br> ความจริงใจที่ต้นแสดงออกมา ทำให้อรุณเริ่มคลายความสงสัยลงไปบ้าง เธอเล่าเรื่องราวที่เธอได้ยินจากนวลให้ต้นฟังทั้งหมด รวมถึงเรื่องสร้อยคอที่มีอักษรย่อ ‘ก.น.’ <br><br> เมื่อต้นได้ยินเรื่อง ‘ก.น.’ เขาก็เงียบไปชั่วครู่ <br><br> “ก.น. อย่างนั้นเหรอ?” ต้นทวนคำ <br><br> “ใช่… ฉันเจอสร้อยคอเส้นหนึ่ง… และก็มีอักษรย่อนี้สลักอยู่…” อรุณตอบ <br><br> “ฉัน… อาจจะพอรู้… ว่า ก.น. คือใคร…” ต้นพูดอย่างลังเล <br><br> “ใครเหรอ?” อรุณถามอย่างกระตือรือร้น <br><br> “เขา… คือ ‘กันต์’… ลูกชายของเจ้าของโรงสีเก่า… สมัยก่อน… เขามีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับนวล…” ต้นอธิบาย <br><br> “ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน?” <br><br> “ใช่… มีข่าวลือว่า… นวลกับกันต์… แอบคบหากัน… แต่กันต์… กลัวว่าพ่อของเขาจะรู้… และอาจจะทำให้เขาเสียผลประโยชน์… ก็เลย… พยายามจะตัดความสัมพันธ์กับนวล…” <br><br> คำพูดของต้นทำให้ภาพของกันต์ในรูปถ่ายที่อรุณเจอเมื่อครู่ ปรากฏขึ้นในหัว ความมืดมิดในดวงตาของเขา… <br><br> “แล้ว… เกิดอะไรขึ้นต่อ?” อรุณถามด้วยความใจจดใจจ่อ <br><br> “ไม่มีใครรู้แน่ชัด… แต่หลังจากนั้น… นวลก็หายตัวไป… และทุกคนก็เชื่อว่าเธอ… จมน้ำตายในบ่อน้ำ…” ต้นเล่าต่อ <br><br> “แต่… นวลบอกฉันว่า… เธอถูกทรยศ… และถูกพรากชีวิตไป…” อรุณพูด <br><br> “เป็นไปได้…” ต้นพยักหน้า “บางที… กันต์ อาจจะ… มีส่วนรู้เห็น…” <br><br> อรุณรู้สึกเหมือนกำลังปะติดปะต่อภาพปริศนาที่เริ่มชัดเจนขึ้น ความแค้นของนวล… ศัตรูที่กลับมาในร่างใหม่… และ ‘กันต์’ ผู้ที่มีความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับนวล <br><br> “คุณ… รู้เรื่องราวพวกนี้ได้อย่างไร?” อรุณถาม <br><br> “ครอบครัวฉัน… เป็นคนในหมู่บ้านมานาน… พ่อของฉัน… ก็เคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาเหมือนกัน…” ต้นตอบ <br><br> ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง อรุณก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของต้น… เป็นรอยแผลเป็นเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะ… คล้ายกับรอยแผลเป็นที่เธอเคยเห็นบนรูปถ่ายของ ‘กันต์’… <br><br> หัวใจของอรุณเต้นแรงอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองต้นอย่างพิจารณา… <br><br> “ต้น…” เธอเริ่มพูด แต่เสียงของเธอก็ขาดหายไป… <br><br> เพราะในขณะนั้นเอง ต้นก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ… และแววตาของเขา… มันเปลี่ยนไป… <br><br> แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความห่วงใย… บัดนี้กลับกลายเป็น… ความเย็นชา… และความเจ้าเล่ห์… <br><br> มันคือแววตาที่อรุณเคยเห็น… ในรูปถ่ายของ ‘กันต์’… <br><br> “อรุณ…” ต้นพูดขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป… มันมีความอาฆาตแค้นแฝงอยู่… <br><br> “เธอ… เก่งกว่าที่ฉันคิด…” <br><br> อรุณยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ… เธอถูกหลอก… ตลอดเวลา… <br><br> แต่ต้น… หรือ ‘กันต์’… กำลังจะทำอะไรต่อไป?...