“เป็นไปไม่ได้…!” มังกรพึมพำกับตัวเอง ความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวนั้นน่าตกใจเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้ รอยแผลเป็นบนใบหน้าของอัคคี… มันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน… เขาจำได้ว่าเคยเห็นรอยแผลเป็นแบบนี้… ในข่าว… ในอุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน… อุบัติเหตุที่คร่าชีวิต ‘ภูผา’ เพื่อนสนิทอีกคนของเขา… เพื่อนสนิทที่เป็นพี่ชายของอรอนงค์! และในตอนนั้น… ข่าวระบุว่า… ภูผาเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ… ส่วนอรอนงค์… หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย! “อัคคี… นาย…นายคือภูผางั้นเหรอ?” มังกรถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ความจริงที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมานั้นน่ากลัวเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ อัคคี… หรือภูผา… ที่ตอนนี้เหลือเพียงร่างที่ถูกความแค้นกลืนกิน… ไม่ได้ตอบคำถามของมังกร แต่กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา “นาย… คิดว่าฉันตายแล้วงั้นเหรอ?… กวินท์…” มังกรแทบจะยืนไม่อยู่ เขามองอัคคีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความเจ็บปวด ถ้าอัคคีคือภูผาจริง… นั่นหมายความว่าเขาไม่ได้แค่สูญเสียเพื่อนไป… แต่เพื่อนของเขายังมีชีวิตอยู่… และกำลังต้องการแก้แค้นเขา! ความผิดพลาดครั้งใหญ่ในอดีต… อุบัติเหตุในวันนั้น… มันกำลังย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกครั้ง! “แต่… แต่ภูผา… นาย…นายตายแล้ว…” มังกรพึมพำ “ตาย…! ในสายตาของนาย… ใช่!” อัคคีกล่าว “แต่นาย… นายก็เป็นคนไล่เธอไป…! นายเป็นคนทำลายหัวใจเธอ…! แล้วไง…! เธอ… เธอตัดสินใจ…! ตัดสินใจที่จะหายไป…! หายไปจากโลกที่ทำร้ายเธอ…! แล้วฉัน… ฉันก็ต้องมารับผลกรรม…! รับความเจ็บปวด…! รับความเสียใจ…! ทั้งหมด… เป็นเพราะนาย…!!!” น้ำเสียงของอัคคีเต็มไปด้วยความขมขื่นและเกรี้ยวกราด เขาเล่าเรื่องราวในอดีตที่มังกรไม่เคยรู้… เขาบอกว่าหลังจากวันนั้นที่อรอนงค์มาหาเขาด้วยท่าทีที่สับสนและเสียใจ… เธอได้ตัดสินใจที่จะหายตัวไป… หายไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง… และเขา… ภูผา… ผู้เป็นพี่ชาย… ก็เสียใจมาก… เขาพยายามตามหาอรอนงค์… แต่ไม่พบ… และในขณะที่เขากำลังเสียใจ… เขาก็ประสบอุบัติเหตุ… ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส… และต้องปลอมตัวเป็นคนอื่น… เพื่อหลบซ่อนจากโลก… และเพื่อวางแผนแก้แค้น…! “นาย… นายไม่ได้ฆ่าอรอนงค์ใช่ไหม?” มังกรถามด้วยความหวังริบหรี่ “ฆ่าเหรอ?” อัคคีแค่นหัวเราะ “ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ…! แต่ฉัน… จะทำให้นายเสียใจ…! เสียใจเหมือนที่ฉันเคยเสียใจ…! ฉันจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่นายรักไป…!” “พิชญา…! ปล่อยพิชญาไป! เธอไม่เกี่ยว!” มังกรตะโกน “ไม่เกี่ยวเหรอ?” อัคคีเลิกคิ้ว “เธอก็เหมือนอรอนงค์…! เป็นผู้หญิงที่นายรัก…! ฉันจะทำให้นายเจ็บปวด…! เหมือนที่ฉันเคยเจ็บปวด…!” ทันใดนั้น… เสียงโทรศัพท์ของมังกรก็ดังขึ้น! เขาหยิบมันขึ้นมาดู… เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย… เมื่อเขากดรับ… เสียงที่ดังออกมา… กลับเป็นเสียงที่คุ้นเคย… เสียงของอรอนงค์! “กวินท์… นาย… นายทำอะไรลงไป…” เสียงของอรอนงค์ดังขึ้นมาเบาๆ “ทำไม… ทำไมคุณถึงทำแบบนี้…” มังกรแทบจะทรุดตัวลง “อรอนงค์…! เธอ… เธออยู่ที่ไหน! เธอสบายดีไหม!” “ฉัน… ฉันไม่รู้… กวินท์…” อรอนงค์ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง “ฉัน… ฉันเสียใจ… ที่… ฉัน….” เสียงของเธอก็ขาดหายไป… เหลือเพียงเสียงสัญญาณที่ขาดหาย “อรอนงค์! อรอนงค์!” มังกรตะโกนเรียก แต่มันก็ไร้ผล “นั่นไง…! เสียงของคนที่นายรัก…” อัคคีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยัน “แต่… มันจะนานแค่ไหน… ที่นายจะได้ยินเสียงของเธออีก…?” มังกรจ้องมองอัคคีด้วยความแค้นที่พุ่งพล่าน เขาไม่สามารถยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อีก เขาต้องปกป้องพิชญา และเขาต้องตามหาอรอนงค์ให้เจอ! “ถ้าแกทำอะไรพิชญา… ฉันจะตามล่าแกไปจนถึงที่สุด!” มังกรขู่ “งั้น… มาดูกัน…” อัคคีกล่าว “เกมของเรา… ยังอีกยาวไกล… กวินท์…” แล้วอัคคีก็หมุนตัวหันหลังให้มังกร เขาเดินตรงไปที่พิชญาที่ยังคงถูกมัดอยู่ และกระซิบอะไรบางอย่างที่มังกรไม่ได้ยิน… ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความสับสน ความเจ็บปวด และคำถามมากมายในใจของมังกร มังกรรีบเข้าไปแก้มัดพิชญาอย่างรวดเร็ว พิชญามองหน้าเขาด้วยแววตาที่ยังคงหวาดกลัว “คุณมังกร… เขา… เขาบอกว่าจะฆ่าฉัน…” พิชญาพูดเสียงสั่น “ไม่… ไม่มีใครทำร้ายเธอได้!” มังกรปลอบ “ฉันจะปกป้องเธอเอง…” แต่ในใจของมังกร เขากลับรู้สึกถึงความไม่แน่นอน… เขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่อันตรายเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด… และเขาไม่รู้ว่าความจริงทั้งหมดคืออะไร…