หลังจากที่ลูซิโอได้เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับสายเลือดของลิลลี่ และมอบสร้อยคอแห่งโลหิตทมิฬให้แก่เธอ บรรยากาศภายในห้องโถงโบราณก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความไม่แน่ใจและความหวาดกลัวในใจของลิลลี่ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นและความกล้าหาญ เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัว ซึ่งมันกำลังตอบสนองต่อสร้อยคอที่เธอสวมใส่ "เราต้องกลับขึ้นไปข้างบนแล้ว" ลูซิโอเอ่ยขึ้น เขาหันไปมองนาฬิกาข้อมือ "เดี๋ยวจะมืดไปกว่านี้" "ค่ะ" ลิลลี่ตอบ เธอค่อยๆ สัมผัสสร้อยคอบนลำคอด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ "ฉันรู้สึก...แข็งแกร่งขึ้นมากเลยค่ะ" "นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น" ลูซิโอเสริม "เมื่อเธอเริ่มฝึกฝน พลังของเธอจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ" เขาเดินนำเธอออกจากห้องเก็บสมบัติ โดยที่ลิลลี่คอยปิดช่องลับให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอย่างแนบเนียน เมื่อพวกเขากลับขึ้นมายังชั้นบนของคฤหาสน์ บรรยากาศก็ดูสงบกว่าเดิม แต่ความตึงเครียดบางอย่างก็ยังคงแฝงอยู่ ลูซิโอเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันมาหาลิลลี่ "เธอรออยู่ที่นี่สักครู่ ฉันจะไปจัดการธุระบางอย่าง" "ธุระอะไรคะ?" ลิลลี่ถาม "เรื่องที่เกี่ยวกับแผนการของพวกเรา" ลูซิโอตอบ "มีบางอย่างที่ฉันต้องตรวจสอบให้แน่ใจ" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย "เธออย่าเพิ่งไปไหนนะ" ลิลลี่พยักหน้า เธอเข้าใจดีว่าลูซิโอกำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายมากมาย และเธอเองก็ต้องเรียนรู้ที่จะอดทนรอคอย ขณะที่ลูซิโอเดินจากไป ลิลลี่ก็กวาดตามองไปรอบๆ บริเวณโถงกลางของคฤหาสน์ ความหรูหราโอ่อ่าของสถานที่แห่งนี้ยังคงทำให้เธอทึ่ง แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างไม่ได้ กลิ่นอายของอำนาจและความลับแฝงตัวอยู่ทุกอณู ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านข้าง ลิลลี่หันไปมอง ก็เห็นบุคคลที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบในเวลานี้ "ท่านลุง" เธอเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ ผู้ที่เดินเข้ามาคือ ลอร์ดแอนโทนี่ ลุงของลูซิโอ ซึ่งปกติแล้วจะอาศัยอยู่นอกเมืองเสียส่วนใหญ่ ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าปกติ ดวงตาคมกริบของเขาสบกับดวงตาของลิลลี่ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังสำรวจ "ลิลลี่" ลอร์ดแอนโทนี่เอ่ยขึ้น เสียงของเขาฟังดูราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา "มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?" "ฉัน...ฉันมากับลูซิโอค่ะ" ลิลลี่ตอบอย่างนอบน้อม ลอร์ดแอนโทนี่พยักหน้ารับช้าๆ "ฉันได้ยินมาว่าเจ้ากำลังจะได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทมิฬ" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่จริงใจนัก "นับเป็นข่าวดี" "ขอบคุณค่ะ" ลิลลี่ตอบ พยายามควบคุมความประหม่าของตนเอง "ท่านลุงมีธุระอะไรที่คฤหาสน์แห่งนี้หรือคะ?" "ก็แค่มาเยี่ยมหลานชาย" ลอร์ดแอนโทนี่ตอบ "และตรวจดูความเรียบร้อยของกิจการ" เขาเดินเข้ามาใกล้ลิลลี่มากขึ้น "ฉันได้ยินมาว่าเจ้าค้นพบความลับบางอย่างเกี่ยวกับสายเลือดของเจ้า" คำพูดของลอร์ดแอนโทนี่ทำให้ลิลลี่รู้สึกใจหายวาบ เธอไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินเรื่องอะไรมากันแน่ "ฉัน...ฉันไม่เข้าใจค่ะ" "อย่ามาทำเป็นไม่เข้าใจเลย ลิลลี่" ลอร์ดแอนโทนี่พูดเสียงเย็น "ฉันรู้ดีว่าเจ้าได้ 'หัวใจแห่งทมิฬ' มาครอบครอง และฉันก็รู้ว่าเจ้าได้ 'โลหิตทมิฬ' มาด้วย" น้ำเสียงของเขาเริ่มมีแววแห่งความไม่พอใจ "ของพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเจ้าจะมาครอบครองได้" ลิลลี่ตกใจกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของลอร์ดแอนโทนี่ "ท่านลุงหมายความว่ายังไงคะ?" "หมายความว่า เจ้ากำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตที่เจ้าไม่ควรเข้ามา" ลอร์ดแอนโทนี่กล่าว "สายเลือดทมิฬมีกฎเกณฑ์ของมัน และการที่เจ้า ซึ่งเป็นคนนอก มาครอบครองสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเรา มันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง" "แต่ฉัน...ฉันคือทายาทของตระกูลรัตนา" ลิลลี่แย้งเสียงสั่น "และลูซิโอ...เขาก็ยอมรับฉัน" "ลูซิโออาจจะถูกหลอกง่าย" ลอร์ดแอนโทนี่หัวเราะในลำคอ "แต่ฉันไม่โง่เหมือนเขา" เขาหยุดเดิน แล้วหันมาสบตาลิลลี่ตรงๆ "เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกันแน่? เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่บังเอิญมีสายเลือดบางอย่างที่ถูกมองข้ามไป?" "ฉัน..." ลิลลี่พูดไม่ออก "จำเอาไว้ ลิลลี่" ลอร์ดแอนโทนี่กล่าวเสียงเข้ม "อำนาจของตระกูลทมิฬ ควรจะอยู่ในมือของคนที่คู่ควรเท่านั้น ไม่ใช่คนนอกอย่างเจ้า" เขาก้าวเข้ามาใกล้ลิลลี่อีกครั้ง จนแทบจะประชิดตัว "และถ้าเจ้ายังคิดจะมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเราอีก...เจ้าจะต้องเสียใจ" ก่อนที่ลิลลี่จะได้ตอบโต้อะไร เสียงฝีเท้าของลูซิโอก็กลับมา "ท่านลุง" ลูซิโอเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าลอร์ดแอนโทนี่กำลังเผชิญหน้ากับลิลลี่ "มาทำอะไรที่นี่ครับ?" ลอร์ดแอนโทนี่หันไปมองลูซิโอ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ก็แค่มาเยี่ยมหลานชายคนโปรดของฉัน" เขาตอบ "และเตือนให้หลานชายของฉันระวังตัวให้มากขึ้น" "ระวังตัว?" ลูซิโอเลิกคิ้ว "เกี่ยวกับเรื่องอะไรครับ?" "เรื่องคนที่เจ้าพาเข้ามาในบ้าน" ลอร์ดแอนโทนี่กล่าวพลางมองไปที่ลิลลี่ "บางที...อาจจะมีคนที่หวังจะฉวยโอกาสจากเราก็ได้" คำพูดของลอร์ดแอนโทนี่เต็มไปด้วยนัยยะบางอย่างที่ทำให้ลูซิโอขมวดคิ้ว "ท่านลุงหมายความว่ายังไงครับ?" "ก็ไม่มีอะไรมาก" ลอร์ดแอนโทนี่โบกมือ "แค่เตือนไว้เฉยๆ" เขาหันไปมองลิลลี่อีกครั้ง "ดูแลตัวเองให้ดีนะ ลิลลี่" พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะซ่อนเร้นอันตรายบางอย่าง เมื่อลอร์ดแอนโทนี่เดินจากไป ลูซิโอก็หันมาหาลิลลี่ "เขาพูดอะไรกับเธอ?" "ก็...ไม่เห็นมีอะไรมากค่ะ" ลิลลี่ตอบ พยายามรวบรวมสติ "ท่านลุงแค่เตือนให้ฉันระวังตัว" ลูซิโอมองหน้าลิลลี่อย่างพิจารณา เขารู้ดีว่าลุงของเขาไม่เคยพูดอะไรโดยไม่มีเหตุผล "แน่ใจนะ?" "แน่ใจค่ะ" ลิลลี่พยักหน้า แม้ว่าในใจของเธอจะเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่สบายใจก็ตาม "ไปกันเถอะค่ะ" ขณะที่ทั้งสองคนเดินออกจากโถงกลาง ลิลลี่ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองทางที่ลอร์ดแอนโทนี่จากไป ภาพใบหน้ายิ้มแย้มแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาของเขายังคงติดตาเธออยู่ ลิลลี่รู้สึกได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบตัวเธอ และเธอรู้ดีว่า การเดินทางของเธอกับลูซิโอกำลังจะเผชิญกับอุปสรรคที่ยากลำบากยิ่งกว่าเดิม.