‘นารา’ รู้สึกราวกับร่างของเธอถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ก่อนจะถูกประกอบขึ้นมาใหม่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย แสงสลัวๆ ส่องลอดเข้ามาจากช่องเล็กๆ บนเพดาน เธอพยายามขยับตัว…แต่ก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย “ที่นี่…ที่ไหน…?” เธอพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ เธอเห็นผนังอิฐที่ผุกร่อน และพื้นปูนที่เย็นเฉียบ… มันดูเหมือนจะเป็นห้องใต้ดิน…หรือ…คุก? “คุณ…ใคร…คะ?” นาราหันไปถามร่างเงาที่ยืนอยู่ข้างเตียง ร่างเงาขยับเข้ามาใกล้…เผยให้เห็นใบหน้าของ ‘ธนินท์’…ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลและความเจ็บปวด… “นารา…เธอ…ไม่เป็นไรนะ?” “คุณ…!” นารารู้สึกตกใจ… “เกิดอะไรขึ้น?…ทำไม…ฉันถึงมาอยู่ที่นี่…?” “เธอ…ถูก ‘ท่านผู้พิพากษา’…ลักพาตัวมา…หลังจาก…‘พิธี’…ของ ‘แม่’…ของ ‘ภูผา’…น่ะ” ธนินท์กล่าวเสียงเครียด “ท่านผู้พิพากษา…?” นาราถามด้วยความไม่เข้าใจ “ใช่…เขา…คือ ‘บิดา’…ของฉัน…และ…เป็น ‘พ่อ’…ของ ‘ภูผา’…ด้วย…” ธนินท์อธิบาย “เขา…เป็นคน…ที่อยู่เบื้องหลัง… ‘กลุ่มเงา’…ทั้งหมด…และ…เขา…ต้องการ… ‘พลัง’…จาก ‘พันธะเลือด’…ของเธอ…” “พลัง…?” นารายิ่งสับสน “ใช่… ‘พลัง’…ที่สืบทอด…มา…จาก… ‘บรรพบุรุษ’…ของตระกูล…ของเรา…” ธนินท์กล่าว “และ… ‘ท่านผู้พิพากษา’…ต้องการ…ใช้พลังนั้น…เพื่อ…ครอบครอง… ‘อาณาจักร’…ที่ใหญ่กว่า…” “แล้ว… ‘ภูผา’…ล่ะคะ?” นาราถามด้วยความห่วงใย “เขา…ปลอดภัย…แล้ว…ฉัน…เป็นคน…พาเขา…ออกมา…” ธนินท์ตอบ “แต่…ตอนนี้…เราต้อง…รีบ…หาทาง…หนี…ออกไป…จากที่นี่…” “ทำไม…คะ?” นาราถาม “เพราะ… ‘ท่านผู้พิพากษา’…กำลัง…จะ… ‘ทดลอง’…บางอย่าง…กับเธอ…เขา…ต้องการ… ‘พลัง’…ที่บริสุทธิ์…ที่สุด…ของ… ‘พันธะเลือด’…” ธนินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “ทดลอง…?” นารารู้สึกหวาดกลัว… “เขา…จะทำอะไร…กับฉัน…?” “ฉัน…ไม่รู้…แต่มัน…อันตราย…มาก…นารา…” ธนินท์กล่าว “เธอ…ต้อง…เข้มแข็ง…นะ…” ขณะที่ธนินท์กำลังจะพาคนาราสะบัดพา เธอสังเกตเห็น ‘รอยสัก’…บนแขนของธนินท์… รอยสักที่เธอเคยเห็น…บน ‘บิดา’…ของเธอ… “คุณ…รอยสัก…นั่น…?” นาราถามอย่างไม่แน่ใจ ธนินท์หันมามอง… “รอยสัก…ของ… ‘ผู้พิทักษ์’…แห่ง… ‘ตระกูล’…มัน…ส่งต่อ…มา…จาก…บรรพบุรุษ…” “แต่… ‘บิดา’…ของฉัน…ก็มี…รอยสัก…แบบนี้…” นารากล่าวด้วยความตกใจ ธนินท์มองหน้านารา…ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป… “เป็นไปได้อย่างไร…?” “ฉัน…ก็ไม่รู้…เหมือนกัน…” นาราตอบ… “แต่…ฉัน…จำได้…ว่า… ‘บิดา’…ของฉัน…มักจะ…พูดถึง… ‘พันธะเลือด’…และความลับ…ของ… ‘ตระกูล’…” ทันใดนั้น… เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดิน… “มาแล้ว… ‘เครื่องมือ’…ที่สมบูรณ์แบบ…ของฉัน…” เสียงของ ‘ท่านผู้พิพากษา’…ดังขึ้น “พ่อ…!” ธนินท์ตะโกน… “ปล่อย…นารา…ไป…!” “ปล่อย…ไป…อย่างนั้นเหรอ…?” ท่านผู้พิพากษาหัวเราะ “มัน…ไม่…ใช่…‘ลูกสาว’…ของแก…ที่จะ…มี…สิทธิ์…สั่ง…ฉัน…” “ลูกสาว…?” นาราอุทาน “คุณ…กำลังพูดถึง…ใคร…?” “เธอน่ะสิ… ‘ลูกสาว’…ที่ฉัน…รอคอย…มานาน…” ท่านผู้พิพากษาเดินเข้ามาใกล้… “เธอ…คือ… ‘ผู้สืบทอด’…ที่แท้จริง…ของ… ‘พลัง’…แห่ง… ‘ตระกูล’…!” “เป็นไปไม่ได้…!” ธนินท์ตะโกน “นารา…เป็น… ‘ภรรยา’…ของฉัน…!” “ภรรยา…งั้นเหรอ…?” ท่านผู้พิพากษาหัวเราะ “มัน…เป็นเพียง…‘พันธะ’…จอมปลอม…ที่สร้างขึ้น…เพื่อ…หลอกลวง…เท่านั้น…” “ไม่จริง!” นารากล่าวเสียงดัง “ฉัน…รัก… ‘ภูผา’…!” “ภูผา…?” ท่านผู้พิพากษาหยุดชะงัก… “แก…ยัง…รัก…ไอ้… ‘ลูกนอกคอก’…นั่น…อีกเหรอ…?” “ฉัน…ไม่…ได้…รัก…เขา…” นาราตอบ… “แต่…ฉัน…จะ…ไม่มีวัน…ยอม…ให้…คุณ…ทำร้าย…ใคร…อีก…!” ขณะที่นารากำลังจะกล่าวอะไรบางอย่าง… เธอก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในหัว… ภาพของอดีต…ภาพของ ‘บิดา’…ภาพของ ‘แม่’…ผุดขึ้นมาในความคิด… “นั่นมัน… ‘ความทรงจำ’…ของแก…!” ท่านผู้พิพากษาตะโกน “แก…มัน…อ่อนแอ…เกินไป…!” แต่…เมื่อนารา…มองเข้าไปในดวงตาของท่านผู้พิพากษา… เธอกลับเห็น… ‘เงาสะท้อน’…บางอย่าง…ที่คุ้นเคย… “คุณ…คุณคือ…?” นาราถามด้วยความสงสัย… “ฉัน…คือ… ‘เงาทมิฬ’…แห่ง… ‘ความทรงจำ’…ของแก…” เสียงกระซิบเย็นยะเยือกดังขึ้น… ทันใดนั้น… ร่างของนาราก็เริ่มสว่างวาบ… และ…ก่อนที่เธอจะทันได้ทำอะไร…เธอก็รู้สึก…ราวกับว่า… ‘ร่าง’…ของเธอ…กำลังจะ… ‘ถูกฉีก’…ออกเป็น… ‘สองส่วน’… “นารา…!” ธนินท์ตะโกน… เขาพยายามจะเข้าไปช่วย…แต่ก็ถูก…‘ท่านผู้พิพากษา’…ผลักออกไป… “แก…มัน…ไม่มีสิทธิ์…มายุ่ง…กับ…‘ลูกสาว’…ของฉัน!” ท่านผู้พิพากษาตะโกน และ…ในวินาทีสุดท้าย… นาราก็เห็น… ‘เงา’…ของใครบางคน…กำลัง…‘ปรากฏ’…ขึ้น…ท่ามกลาง…ความมืดมิด… “ใคร…คือ… ‘เงา’…ที่แท้จริง…?”