ลลิตา ก้าวลึกเข้าไปในใจกลางของแก่นพลังงาน ความรู้สึกเหมือนล่องลอยในอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุดยังคงอยู่ แสงสีฟ้าอ่อนๆ ที่เคยอบอุ่นและสงบ บัดนี้กลับสั่นไหวเป็นจังหวะ เหมือนกำลังเต้นรำตามจังหวะของชีพจรที่มองไม่เห็น พลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเธอ เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย ราวกับว่าอะตอมทุกอะตอมในร่างกายของเธอกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น “นี่มัน… พลังงานที่บริสุทธิ์ขนาดนี้เลยเหรอ” เธอพึมพำ เสียงสะท้อนกลับมาเบาๆ ในความเงียบอันยิ่งใหญ่ อารักษ์กลที่ตามมาติดๆ ดูเหมือนจะรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนี้เช่นกัน แสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากดวงตาของมันสว่างวาบขึ้น “พลังงานกำลังจะถึงจุดสูงสุด ลลิตา” เสียงทุ้มลึกดังขึ้นในหัวของเธอ “นี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด” ลลิตากลั้นหายใจ พยายามประมวลผลข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนึกของเธอ มันไม่ใช่แค่ภาพหรือเสียง แต่เป็นความรู้สึก ความรู้ และความเข้าใจที่ปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน เธอเห็นภาพของอารยธรรมโบราณแห่งนี้ เห็นผู้คนในยุคเรืองรองสร้างสรรค์สิ่งมหัศจรรย์เหล่านี้ขึ้นมา เห็นความผูกพันระหว่างพวกเขากับพลังงานจากผลึก เห็นความรุ่งโรจน์และความล่มสลายของพวกเขา “พวกเขา… พวกเขาสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยพลังงานนี้ทั้งหมดเลยเหรอ” “ใช่” อารักษ์กลตอบรับ “ผลึกอุดคือหัวใจของโลกแห่งจักรกล เป็นแหล่งพลังงานที่หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่ง และเป็นกุญแจสำคัญในการดำรงอยู่ของพวกเรา” ทันใดนั้น แสงสีฟ้าก็สว่างวาบขึ้นจนแสบตา ลลิตารู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลที่พยายามจะฉุดกระชากเธอออกจากแก่นพลังงาน แต่เธอไม่ยอม เธอใช้พลังทั้งหมดที่มี ยึดมั่นกับหลักการทางวิศวกรรมที่เธอมี ยึดมั่นกับสัญชาตญาณของนักประดิษฐ์ที่ต้องการทำความเข้าใจและควบคุมพลังงานนี้ “อารักษ์กล! เกิดอะไรขึ้น!” เธอตะโกนถาม “สนามพลังกำลังอ่อนแอลง! พลังงานสำรองกำลังจะหมด! บางสิ่งกำลังพยายามจะเจาะเข้ามา!” อารักษ์กลตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ลลิตารู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่เริ่มคืบคลานเข้ามาท่ามกลางความร้อนระอุของแก่นพลังงาน แสงสีฟ้าที่เคยสว่างไสว บัดนี้เริ่มมีรอยรั่วเป็นหย่อมๆ ปรากฏเป็นความมืดที่น่าหวาดหวั่น “บางสิ่ง… หมายถึงอะไร” “ศัตรู… เงาที่ครอบงำโลกของเรา… พวกมันกำลังพยายามจะทำลายแก่นพลังงานนี้” อารักษ์กลอธิบาย “หากแก่นพลังงานถูกทำลาย โลกแห่งจักรกลจะสูญสลายไปพร้อมกับมัน” ความตึงเครียดเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ลลิตาตระหนักได้ทันทีว่าการเดินทางมาถึงแก่นพลังงานนี้ไม่ใช่แค่ภารกิจส่วนตัวของเธออีกต่อไป แต่มันคือการเดิมพันกับชะตากรรมของโลกทั้งใบ “เราต้องป้องกันมัน! เราต้องทำอะไรสักอย่าง!” “ข้าพยายามแล้ว! แต่พลังของข้าไม่เพียงพอที่จะต้านทานการโจมตีที่รุนแรงถึงเพียงนี้” อารักษ์กลกล่าวอย่างสิ้นหวัง ลลิตาพยายามตั้งสติ เธอเป็นนักวิศวกร สิ่งที่เธอถนัดที่สุดคือการแก้ปัญหา การหาทางออกภายใต้ข้อจำกัดต่างๆ เธอเหลือบมองแผงควบคุมโบราณที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งบัดนี้กำลังแสดงสัญญาณเตือนสีแดงสว่างวาบ “แผงควบคุมนี่… มันยังทำงานอยู่หรือเปล่า?” “มันคือแผงควบคุมหลักของแก่นพลังงาน” อารักษ์กลตอบ “แต่การจะใช้งานมันต้องใช้พลังงานมหาศาล และความรู้ที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าที่ข้ามี” “ให้ข้าลอง!” ลลิตากล่าวอย่างมุ่งมั่น เธอพุ่งเข้าไปหาแผงควบคุม ท่ามกลางแสงที่สั่นไหวและเสียงเตือนที่ดังระงม มือของเธอกระตุกสวิตช์ต่างๆ และหมุนปุ่มควบคุมตามสัญชาตญาณ ผสมผสานกับความรู้ที่ได้ศึกษามา “นี่มันเหมือนกับ… ระบบโอเวอร์โหลด! เราต้องลดการจ่ายพลังงานลงชั่วคราว และรวมศูนย์พลังงานที่เหลืออยู่เพื่อเสริมความแข็งแกร่งของสนามพลัง” “แต่การทำเช่นนั้น… มันจะทำให้พลังงานที่ใช้หล่อเลี้ยงเมืองส่วนใหญ่ลดลงอย่างมาก!” อารักษ์กลทักท้วง “ประชาชนจะตกอยู่ในอันตราย!” “เราไม่มีทางเลือกอื่น!” ลลิตาตะโกนกลับ “ถ้าเราไม่ทำตอนนี้ โลกทั้งใบก็จะหายไปอยู่ดี!” เธอทำงานอย่างรวดเร็ว นิ้วมือของเธอเคลื่อนไหวไปตามแผงควบคุมอย่างคล่องแคล่ว เหมือนกับการเล่นเปียโนที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เคยมีมา เสียงเตือนเริ่มเบาลง แต่แรงสั่นสะเทือนกลับรุนแรงขึ้น “อารักษ์กล! ข้าต้องการข้อมูลเกี่ยวกับโครงสร้างของสนามพลัง! ข้าต้องการรู้ว่าจุดอ่อนอยู่ที่ไหน!” “ข้ากำลังประมวลผล…” อารักษ์กลตอบ เสียงของมันเริ่มติดขัด “การโจมตีรุนแรงขึ้น… สนามพลังกำลังปริ!” ลลิตาเห็นภาพที่ซ้อนทับปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ เป็นโครงสร้างพลังงานที่ซับซ้อน เป็นจุดเชื่อมต่อ เป็นแนวรับและแนวรุก “เจอแล้ว! ตรงนั้น! จุดรวมพลังงานที่อ่อนแอที่สุด!” เธอชี้นิ้วไปยังจุดที่มองไม่เห็นในอากาศ “ถ้าเราสามารถส่งพลังงานบริสุทธิ์เข้าไปเสริมตรงจุดนั้นได้… เราอาจจะต้านทานมันได้!” “แต่เราจะส่งพลังงานไปตรงนั้นได้อย่างไร? มันอยู่ห่างไกลเกินไป!” อารักษ์กลถาม “ข้าจะทำเอง!” ลลิตาตัดสินใจ เธอก้าวถอยหลังเล็กน้อย รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี “อารักษ์กล! จงเชื่อมต่อระบบของเจ้าเข้ากับข้า! ส่งพลังงานที่เจ้าเหลืออยู่ทั้งหมดมาให้ข้า!” “เจ้าแน่ใจหรือ ลลิตา? พลังงานนั้น… มันอาจจะมากเกินไปสำหรับเจ้า!” อารักษ์กลถามด้วยความเป็นห่วง “ข้าแน่ใจ!” ลลิตาตอบ เสียงของเธอหนักแน่น “ข้าคือวิศวกร ข้าจะหาวิธีรับมือมันเอง!” แสงสีฟ้าจากแก่นพลังงานเริ่มไหลเข้ามาหาเธอ ร่างกายของเธอเริ่มเปล่งประกายสีฟ้าอ่อนๆ ขณะที่พลังงานมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา มันไม่ใช่แค่ความร้อน แต่เป็นความรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ความคิดเดียวของเธอคือการปกป้องโลกใบนี้ “พร้อมนะ!” เธอตะโกน “ส่งพลังงานมา!” อารักษ์กลพยักหน้า แสงสีทองจากดวงตาของมันสว่างวาบขึ้น และพลังงานบริสุทธิ์ก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของลลิตาอย่างมหาศาล