เสียงเตือนภัยดังกระหึ่มไปทั่วทั้งนคร เป็นสัญญาณแห่งการมาถึงของศัตรูที่น่าสะพรึงกลัว ลลิตาที่เพิ่งจะเริ่มคุ้นเคยกับการควบคุมวายุคาวี หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล แต่เธอก็รู้ว่านี่คือเวลาที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริง "พวกมันมาเร็วมาก!" อารักษ์กลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความตึงเครียด "ข้า... คาดการณ์... ไว้แล้ว... แต่ไม่คิดว่า... จะเร็วขนาดนี้" "ฉันต้องทำยังไงคะ?" ลลิตาถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ออกไป... เผชิญหน้า... กับพวกมัน" อารักษ์กลตอบ "ใช้... วายุคาวี... ต่อกร... กับพวกมัน... ข้า... จะคอย... นำทาง... เจ้า... จากที่นี่" ลลิตาพยักหน้า เธอตั้งสมาธิอีกครั้ง สัมผัสถึงการเชื่อมต่อกับวายุคาวีที่แน่นแฟ้นขึ้น เธอออกคำสั่งให้มันเคลื่อนที่ และบานประตูทางออกก็เปิดออกเผยให้เห็นทิวทัศน์อันน่าตกตะลึง นอกห้องโถงแห่งแก่นพลังงาน ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีฟ้าใส บัดนี้ถูกปกคลุมไปด้วยกลุ่มหมอกสีดำทะมึนที่เคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวเป็นรูปร่างที่น่าเกลียดน่ากลัว กลุ่มเงาขนาดมหึมาลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้า พ่นลำแสงสีดำที่ทำลายล้างทุกสิ่งเบื้องล่างลงมา พื้นดินเบื้องล่างก็ไม่ต่างกัน ซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโบราณถูกทำลายย่อยยับ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากทิศทางต่างๆ ทั่วทั้งนคร กลุ่มเงาขนาดเล็กจำนวนมากคล้ายกับแมลงกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว วิ่งพล่านไปทั่ว ซุ่มโจมตีสิ่งมีชีวิตที่ยังหลงเหลืออยู่ "นี่มัน... สภาพ... เลวร้ายกว่าที่ข้า... คิดไว้เสียอีก" อารักษ์กลพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "เราต้องทำอะไรสักอย่าง!" ลลิตากล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว เธอออกคำสั่งให้วายุคาวีบินขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังกลุ่มเงาที่ใหญ่ที่สุด "ระวัง... ลลิตา" อารักษ์กลเตือน "พวกมัน... มีพลัง... มหาศาล... และสามารถ... กลืนกิน... พลังงาน... ได้ทุกรูปแบบ" วายุคาวีทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง ปีกของมันสยายออก รับแรงลมที่ปะทะเข้ามา ดาบพลังงานที่แขนของมันเปล่งประกายสีฟ้าเจิดจ้า ลลิตารู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวจักรกล เหมือนกับมันกำลังรอคอยการปลดปล่อย "พวกเงา... เข้ามาใกล้แล้ว!" อารักษ์กลบอก ก่อนที่ลลิตาจะได้ตั้งตัว กลุ่มเงาขนาดใหญ่สองตนก็พุ่งเข้ามาหาเธอจากด้านข้าง พวกมันมีรูปร่างคล้ายสัตว์ร้าย แต่ประกอบขึ้นจากความมืดมิด ลำแสงสีดำพุ่งออกมาจากดวงตาของพวกมันอย่างรวดเร็ว "หลบ! ลลิตา!" อารักษ์กลตะโกน ลลิตารีบออกคำสั่งให้วายุคาวีหักเลี้ยวอย่างกะทันหัน ลำแสงสีดำเฉียดผ่านไปเพียงเส้นยาแดง "เกือบไปแล้ว!" เธอพึมพำ "เจ้า... ต้องใช้... ความเร็ว... ของเจ้า... ให้เป็นประโยชน์" อารักษ์กลแนะนำ "ล่อพวกมัน... ให้เข้ามา... ใกล้ๆ... แล้วโจมตี... จุดอ่อน" ลลิตาเชื่อฟังคำแนะนำ เธอขับวายุคาวีให้บินวนรอบๆ กลุ่มเงา พยายามล่อให้พวกมันเข้ามาใกล้กันมากขึ้น ขณะเดียวกัน เธอก็สังเกตหารูปแบบการโจมตีของพวกมัน "จุดอ่อนของพวกมัน... อยู่ที่... ลำแสงสีดำ... ที่พุ่งออกมาจาก... ดวงตา" อารักษ์กลชี้แนะ "หากเจ้า... สามารถ... ขัดขวาง... ลำแสงนั้น... ได้... พลังของพวกมัน... จะอ่อนแอลง" ลลิตารอจังหวะที่เหมาะสม เมื่อกลุ่มเงาสองตนเข้ามาใกล้กันมากพอ เธอก็ةออกคำสั่งให้วายุคาวีพุ่งเข้าใส่ พร้อมกับยกแขนที่ติดตั้งดาบพลังงานขึ้น "ดาบแสง... ปลดปล่อย!" ดาบพลังงานเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม ก่อนจะฟันลงไปที่ดวงตาของกลุ่มเงาตนหนึ่งอย่างแม่นยำ ลำแสงสีดำที่กำลังพุ่งออกมาถูกตัดขาด และกลุ่มเงาตนนั้นก็ส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนจะสลายตัวไปเป็นละอองหมอกสีดำ "ทำได้ดีมาก!" อารักษ์กลกล่าวชม "อีกตนหนึ่ง... กำลังจะโจมตี... จากด้านหลัง!" ลลิตารีบหันวายุคาวีกลับไปอย่างรวดเร็ว กลุ่มเงาอีกตนหนึ่งพุ่งเข้ามาพร้อมกับลำแสงสีดำ แต่คราวนี้ ลลิตาเตรียมพร้อมแล้ว เธอใช้ปีกของวายุคาวีปัดลำแสงออกไป ก่อนจะใช้ดาบพลังงานฟันเข้าใส่ดวงตาของมันอีกครั้ง เมื่อกลุ่มเงาตนที่สองสลายตัวไป ลลิตาก็รู้สึกได้ถึงความโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เธอก็รู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น "ยัง... มีอีกมาก... ลลิตา" เสียงของอารักษ์กลดังขึ้น "พวกเงา... มีจำนวน... มหาศาล... เราต้อง... ปกป้อง... นครแห่งนี้... และหาทาง... หยุดยั้ง... ต้นตอ... ของพลัง... ที่พวกมัน... ครอบครอง... อยู่" ลลิตามองไปยังนครที่อยู่เบื้องล่าง ภาพของความวุ่นวายและการทำลายล้างทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกัน ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องโลกใบนี้ก็ยิ่งทวีคูณ "ฉันจะทำทุกอย่าง... ที่ฉันทำได้" ลลิตากล่าว เสียงของเธอหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "บอกฉันมาเถอะค่ะ... เราต้องทำอะไรต่อไป" อารักษ์กลเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลที่ซับซ้อน "เป้าหมายต่อไป... ของเรา... คือ... ค้นหา... และทำลาย... แหล่งกำเนิด... พลังงาน... ของพวกเงา... ซึ่งข้า... คาดว่า... น่าจะอยู่ที่... ใจกลาง... ของ... 'หุบเหวแห่งเงา'... ที่อยู่... ทางตะวันตก... ของนครแห่งนี้" "หุบเหวแห่งเงา..." ลลิตาทวนคำ "ฟังดู... อันตรายมากเลยนะคะ" "มัน... เป็นเช่นนั้น... แต่... หากเรา... ไม่หยุดยั้ง... พวกมัน... ที่นั่น... นครแห่งนี้... และโลกทั้งใบ... จะตกอยู่ใน... ความมืดมิด... ตลอดไป" ลลิตามองไปยังทิศตะวันตก ความมืดทะมึนที่แผ่ขยายออกไปนั้นดูน่าหวาดหวั่น แต่เธอก็รู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น "ฉันพร้อมแล้วค่ะ" ลลิตาประกาศก้อง "พาฉันไปที่นั่นเถอะ" วายุคาวีทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตก ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงเสียงเตือนภัยที่ค่อยๆ จางหายไป และความหวังที่ริบหรี่ของนครแห่งจักรกลที่กำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด