ประตูส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ เปิดอ้าออก เผยให้เห็นความว่างเปล่าที่ส่องสว่างราวกับแสงดาวระยิบระยับ. เสียงกระซิบที่ดังแว่วมานั้น เย็นเยียบแต่ก็แฝงไว้ด้วยพลังอันมหาศาล. รินดารู้สึกราวกับถูกดึงดูดเข้าไปในมิติที่แตกต่าง. แหวนบนนิ้วของเธอส่องสว่างเจิดจ้า ราวกับเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความลับทั้งหมด. “นั่นคือ… ทางเข้า…” อาจารย์อิราพูดเสียงสั่น. “แต่… ข้างในนั้น… น่ากลัวเหลือเกิน.” “หนูต้องเข้าไปค่ะอาจารย์.” รินดาพูด. เสียงของเธอหนักแน่น. “นี่คือสิ่งที่พ่อต้องการ. และ… หนูต้องปกป้องโลก.” เธอหันไปมองอาจารย์อิรา. “อาจารย์คะ… หนูขอโทษ. หนูต้องไปคนเดียว.” อาจารย์อิราเข้าใจ. เธอพยักหน้า. “ฉันรู้. แต่… จงระวังตัวให้มากนะรินดา. พลังของแกนกลางนั้น… อาจจะมากเกินกว่าที่เธอจะควบคุมได้.” “หนูจะพยายามค่ะ.” รินดาตอบ. เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ. แล้วก้าวเท้าเข้าไปในประตูที่เรืองรอง. ทันทีที่เท้าของเธอสัมผัสกับพื้น. โลกทั้งใบก็หมุนเปลี่ยนไป. เธอไม่ได้อยู่ในอุโมงค์อีกต่อไป. เธอยืนอยู่กลางห้องโถงขนาดมหึมา. ผนังของห้องเต็มไปด้วยวงจรไฟฟ้าที่ส่องสว่าง. และใจกลางของห้อง…. คือ…. “แกนกลางแห่งจักรกลโบราณ.” มันคือลูกบาศก์ขนาดใหญ่ที่ทำจากโลหะสีทองอร่าม. สลักลวดลายซับซ้อน. แสงสว่างสีทองแผ่ออกมาจากแกนกลางนั้น. และ…. รอบๆ แกนกลาง…. มี…. “จักรกลสังหาร!” แต่… พวกมันไม่ใช่จักรกลสังหารที่น่ากลัวอย่างที่เธอเคยเจอ. พวกมัน… ดูโบราณกว่า. สง่างามกว่า. และ… พวกมัน… กำลังโค้งคำนับ. “ยินดีต้อนรับ… ผู้ถูกเลือก…” เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง. ครั้งนี้… มาจากทุกทิศทาง. “ใคร… ใครอยู่ที่นั่น?” รินดาถาม. “เราคือ… ผู้พิทักษ์แห่งแกนกลาง.” เสียงตอบกลับมา. “เราถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ… ปกป้องพลังงานนี้. และ… รอคอย… ผู้ที่จะสามารถควบคุมมันได้.” “แล้ว… พ่อของหนู… ท่านอยู่ที่ไหน?” รินดาถาม. เธอรู้สึกถึงความผิดหวังเล็กน้อย. เธอคิดว่าพ่อของเธอจะอยู่ที่นี่. “ผู้สร้างของท่าน… ได้มอบหมายภารกิจสำคัญให้เขาแล้ว.” เสียงตอบกลับมา. “ภารกิจ… ที่จะยับยั้ง… ภัยคุกคามจากองค์กรเงา.” “ภัยคุกคาม…?” “ใช่. องค์กรเงา… กำลังพยายามจะ… เข้ามาทำลายความสมดุล. พวกเขาต้องการ… ครอบครองพลังงานนี้… เพื่อสร้างความพินาศ.” “แล้ว… หนู… หนูจะสามารถควบคุมพลังงานนี้ได้จริงๆ หรือคะ?” รินดาถาม. เธอรู้สึกไม่มั่นใจ. เธอเป็นแค่นักประดิษฐ์. “ลูกมีสายเลือดแห่งผู้สร้าง. และ… มีจิตวิญญาณแห่งนักประดิษฐ์. เธอมีความสามารถ… ในการทำความเข้าใจ… และควบคุม… จักรกล. พลังของแกนกลาง… จะตอบสนองต่อ… ความตั้งใจของเธอ.” “ความตั้งใจ…?” “ใช่. จงบอกเรา… สิ่งที่เจ้าต้องการ… แล้วพลัง… จะมอบให้เจ้า.” รินดาหลับตาลง. เธอคิดถึงพ่อของเธอ. คิดถึงความปลอดภัยของอาจารย์อิรา. คิดถึงโลกที่เธอรัก. เธอไม่ได้ต้องการอำนาจ. เธอไม่ได้ต้องการความยิ่งใหญ่. “หนูต้องการ… ปกป้องทุกคน.” รินดาพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ. “หนูต้องการ… สร้างสรรค์สิ่งดีๆ. ไม่ใช่ทำลายล้าง.” ทันใดนั้นเอง…. แกนกลางแห่งจักรกลโบราณก็ส่องสว่างจ้า. แสงสีทองแผ่ขยายออกไปทั่วห้อง. “ความตั้งใจของเจ้า… บริสุทธิ์.” เสียงกระซิบกล่าว. “พลัง… จะมอบให้เจ้า.” รินดารู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย. มันไม่ใช่ความเจ็บปวด. แต่มันคือความรู้สึก… เหมือนเธอเป็นส่วนหนึ่งของทุกสิ่ง. เธอรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้า… ที่วิ่งผ่านเส้นเลือด…. “นี่คือ… พลังแห่งการสร้างสรรค์.” เสียงกระซิบกล่าว. “จงใช้นิ้วของเจ้า… ชี้ไปที่… แกนกลาง… แล้ว… คิดถึง… สิ่งที่เจ้าต้องการ… สร้าง.” รินดาทำตาม. เธอชี้ไปที่แกนกลาง. แล้ว…. เธอคิดถึง…. “ของเล่น.” เธอคิดถึงตุ๊กตาหุ่นยนต์ที่เธอเคยประดิษฐ์. ตุ๊กตาหุ่นยนต์ที่มีดวงตากลมโต… และสามารถเดินได้. ทันใดนั้นเอง…. ลำแสงสีทองพุ่งออกจากแกนกลาง. พุ่งตรงไปยังมือของเธอ. แล้ว…. ในมือของเธอ…. ก็ปรากฏ…. ตุ๊กตาหุ่นยนต์ขนาดเล็ก. สวยงาม… และสมบูรณ์แบบ. “โอ้โห!” รินดาอุทาน. เธอไม่เคยเห็นสิ่งประดิษฐ์ที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้มาก่อน. “นี่คือ… พลังแห่งการสร้างสรรค์.” เสียงกระซิบกล่าว. “เจ้าสามารถสร้างสรรค์… ทุกสิ่ง… ที่เจ้าจินตนาการได้.” รินดารู้สึกถึงความตื่นเต้น. โลกแห่งความเป็นไปได้… เปิดออกต่อหน้าเธอ. แต่แล้ว…. ทันใดนั้นเอง…. เสียงเตือนภัย… ดังขึ้นในหัวของเธอ. “อะไร… อะไรนั่น?” รินดาถาม. “ภัยคุกคาม… กำลังเข้ามา.” เสียงกระซิบกล่าว. “องค์กรเงา… พวกเขา… เข้ามาถึงที่นี่แล้ว.” รินดาหันไปมอง. เห็นประตูที่เธอเข้ามา… กำลังถูกผลักออก. และ…. ร่างของ…. “พ่อ!” รินดาตะโกน. “พ่อคะ!” แต่… มันไม่ใช่พ่อของเธอ. มันคือ…. “จักรกลสังหาร!” แต่… ตัวนี้… ดูแตกต่างออกไป. มันใหญ่โต…. และ…. ที่สำคัญที่สุด…. มันกำลัง…. “สวมใส่… ชุดเกราะของพ่อ!” ---