ลลิตาหอบหายใจอย่างแรง ขณะที่สายใยเหนียวหนับจากสไปเดอร์แร็คพุ่งเข้ามาหาเธออย่างต่อเนื่อง เธอต้องอาศัยความคล่องแคล่วที่ได้จากการปีนป่ายและหลบหลีกมาตลอดชีวิตในการหลบหลีกมัน การ์เดียนยืนมองอยู่เงียบๆ ราวกับกำลังรอคอยผลลัพธ์ของการทดสอบ "ต้องคิดสิ... ต้องคิด" ลลิตากระตุ้นตัวเอง "จะทำยังไงถึงจะหยุดแมงมุมยักษ์นี่ได้ โดยไม่ให้มันเจ็บ?" สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกิ่งไม้แห้งขนาดใหญ่ที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ใกล้ๆ "ไอเดีย! อาจจะได้ผล!" เธอวิ่งไปที่ต้นไม้ กะจังหวะที่สไปเดอร์แร็คปล่อยใยออกมาอีกครั้ง เธอกระโดดขึ้นไปบนกิ่งไม้ พลางใช้มีดพกที่ถืออยู่ฟันเข้าที่ข้อต่อของกิ่งไม้อย่างรวดเร็ว! "เคร้ง!" กิ่งไม้ขนาดใหญ่ถูกตัดขาด และด้วยน้ำหนักของมันเอง มันก็ร่วงลงมาด้านล่าง! "พรึ่บ!" กิ่งไม้ทับลงบนตัวสไปเดอร์แร็ค ทำให้มันดิ้นทุรนทุรายติดอยู่ใต้กิ่งไม้โดยไม่สามารถขยับตัวได้ "โฮก!" มันร้องเสียงหลงด้วยความตกใจและคับแค้น "สำเร็จ!" ลลิตาอุทานด้วยความดีใจ เธอค่อยๆ ลงจากต้นไม้มาหาการ์เดียน "ผมทำได้แล้วครับ" การ์เดียนพยักหน้าช้าๆ "เจ้าแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการใช้สิ่งแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ และการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์" มันเดินไปดูสไปเดอร์แร็คที่ติดอยู่ใต้กิ่งไม้ "เจ้านี้... จะไม่ก่อกวนใครไปอีกสักพัก" "ผมไม่อยากทำร้ายมันนะครับ" ลลิตากล่าว "แค่อยากให้มันหยุดโจมตี" "ข้าเข้าใจ" การ์เดียนตอบ "หน้าที่ของข้าคือการปกป้อง แต่ก็ไม่ใช่การทำลายล้างโดยไม่จำเป็น" มันหันกลับมาเผชิญหน้ากับลลิตา "เจ้าได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว" ทันใดนั้น พื้นดินเบื้องหน้าการ์เดียนก็เริ่มสั่นสะเทือน มันคือประตูที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดิน! ล้อเฟืองขนาดใหญ่ค่อยๆ หมุน และแผ่นหินก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางลงสู่ถ้ำที่มืดมิด "นี่คือทางเข้าถ้ำอารากอร์เนียม" การ์เดียนกล่าว "ภายในนั้น เจ้าจะพบกับแร่ที่เจ้าต้องการ แต่จงระวัง... กับดักแห่งปริศนาจักรกลยังคงรอคอยผู้บุกรุก" "กับดักแห่งปริศนาจักรกล?" ลลิตาถามด้วยความสงสัย "ใช่" การ์เดียนตอบ "พวกมันไม่ใช่กับดักที่ทำร้ายร่างกาย แต่เป็นปริศนาที่ต้องใช้สติปัญญาในการไข เพื่อเปิดทางไปสู่แร่" มันยื่นมือข้างหนึ่งออกมา "ข้าจะมอบเครื่องมือชิ้นนี้ให้เจ้า" ลลิตามองดูสิ่งที่การ์เดียนยื่นให้ มันคือลูกบาศก์โลหะขนาดเล็ก มีสัญลักษณ์แปลกๆ สลักอยู่รอบด้าน "นี่คือ 'คีย์เวิร์ด' ของบรรพบุรุษ" การ์เดียนอธิบาย "มันจะช่วยให้เจ้าสื่อสารกับกับดักเหล่านั้นได้" ลลิตารับคีย์เวิร์ดมาอย่างระมัดระวัง มันเย็นเฉียบเมื่อสัมผัส "ขอบคุณครับ" เธอพูด "ผมจะพยายามไขปริศนาให้ได้" "ขอให้โชคดี" การ์เดียนกล่าว "และจงจำไว้... ความรู้ที่แท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่การประกอบเครื่องจักร แต่คือการเข้าใจถึงจุดประสงค์และจิตวิญญาณของมัน" ลลิตาพยักหน้า ก่อนจะก้าวลงบันไดหินที่ทอดลึกลงไปในความมืด อากาศภายในถ้ำเย็นกว่าด้านบนมาก กลิ่นอายของแร่ธาตุและความชื้นลอยอบอวลไปทั่ว เธอเปิดไฟฉายจากอุปกรณ์เล็กๆ ที่เธอพกติดตัวมา แสงไฟส่องสว่างไปทั่วผนังถ้ำที่ขรุขระ เผยให้เห็นผลึกแร่สีเงินระยิบระยับอยู่ตามผนัง เธอเดินไปตามทางเดินที่คดเคี้ยว จนกระทั่งมาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ที่นั่นมีแท่นหินตั้งอยู่ตรงกลาง และบนแท่นนั้นมีกลไกที่ซับซ้อน ประกอบด้วยเฟืองขนาดเล็กหลายชั้น และคันโยกที่ดูเหมือนรอให้ถูกหมุน "นี่คือกับดักแรกสินะ" ลลิตาพูดกับตัวเอง เธอยกคีย์เวิร์ดขึ้นมาแนบกับแท่นกลไกนั้นทันที! "ติ๊ง!" เสียงสัญญาณดังขึ้นจากคีย์เวิร์ด สัญลักษณ์บนลูกบาศก์เริ่มส่องแสง และสัญลักษณ์บนแท่นกลไกก็สว่างขึ้นตาม มันคือปริศนาที่ต้องไข! บนแท่นกลไก ปรากฏภาพของดวงดาวต่างๆ และเส้นเชื่อมต่อระหว่างดวงดาวเหล่านั้น "เชื่อมโยงดวงดาวให้ถูกต้อง ตามลำดับการเกิดสุริยุปราคา" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นจากคีย์เวิร์ด ลลิตาพยายามนึกถึงความรู้ด้านดาราศาสตร์ที่เธอเคยเรียนมา "สุริยุปราคา... เกิดจากการที่ดวงจันทร์โคจรมาบดบังดวงอาทิตย์" เธอสังเกตเห็นว่าดวงดาวบนแท่นนั้นมีขนาดและสีแตกต่างกัน "น่าจะเป็นการจัดเรียงตามวงโคจร" เธอเริ่มหมุนเฟืองเล็กๆ บนแท่นกลไก พยายามจัดเรียงลำดับดวงดาวตามที่เธอเข้าใจ แต่ก็ทำผิดพลาดไปหลายครั้ง ทุกครั้งที่เธอทำผิดพลาด เสียงสังเคราะห์ก็จะดังขึ้น "ไม่ถูกต้อง... ลำดับผิด" "ใจเย็นๆ ลลิตา" เธอสูดหายใจลึก "คิดแบบวิศวกร... วิเคราะห์ข้อมูล" เธอสังเกตเห็นว่าดวงดาวบางดวงมีวงแหวนล้อมรอบ และบางดวงก็มีขนาดใหญ่กว่าดวงอื่น "อาจจะเกี่ยวกับการโคจรของดวงจันทร์บริวาร หรือขนาดของดาวเคราะห์" หลังจากลองผิดลองถูกอยู่พักใหญ่ เธอก็ةเริ่มมองเห็นรูปแบบบางอย่าง เธอจัดเรียงดวงดาวตามลำดับการเคลื่อนที่ของมัน และลองเชื่อมต่อเส้นแสงตามวงโคจรที่เธอคาดการณ์ "ติ๊ง!" คราวนี้เสียงสัญญาณดังขึ้นด้วยโทนที่แตกต่างออกไป ภาพบนแท่นกลไกเปลี่ยนไป แสดงถึงลำดับดวงดาวที่ถูกต้อง! "ถูกต้อง!" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น "ผู้ไขปริศนา... เจ้าสมควรได้รับรางวัล" พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอีกครั้ง แผ่นหินที่อยู่ถัดจากแท่นกลไกค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องเล็กๆ ภายในนั้น! และภายในช่องนั้น... คือก้อนแร่สีเงินวาววับที่เปล่งประกายเจิดจ้า! "อารากอร์เนียม!" ลลิตาอุทานด้วยความดีใจ เธอรีบหยิบก้อนแร่ขึ้นมา มันมีน้ำหนักพอสมควร และรู้สึกเย็นเมื่อสัมผัส "สำเร็จแล้ว!" เธอเก็บก้อนแร่อารากอร์เนียมไว้ในกระเป๋าเป้ด้วยความภาคภูมิใจ "ปริศนาแรก... ไม่ยากอย่างที่คิด" เธอมองไปยังทางเดินถัดไป ซึ่งมีแสงไฟสีเขียวเรืองรองออกมาเล็กน้อย "ไม่รู้ว่าปริศนาต่อไปจะซับซ้อนแค่ไหน" เธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอยังอีกยาวไกล และการนำแร่ชิ้นนี้กลับไปซ่อมเครื่องจักรกลโบราณก็เป็นเพียงก้าวแรก แต่การได้สัมผัสกับเทคโนโลยีโบราณอันน่าทึ่ง และการได้เผชิญหน้ากับความท้าทายที่ต้องใช้ทั้งความรู้และสติปัญญา ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและมีความหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอคือเด็กสาวนักประดิษฐ์จากโลกปัจจุบัน ที่กำลังจะค้นพบความลับของอารยธรรมที่สาบสูญในดินแดนแห่งจักรกลแห่งนี้