แสงสีทองที่ส่องประกายจากเครื่องจักรแห่งแสงทำให้ลลิตารู้สึกราวกับว่าเธอได้ค้นพบขุมทรัพย์ที่แท้จริง การซ่อมแซมมันไม่ใช่แค่การซ่อมแซมเครื่องจักร แต่เป็นการปลุกชีวิตให้กับอารยธรรมที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอมองแผงวงจรที่ซับซ้อนด้วยความทึ่ง "แผงวงจรของเครื่องจักรพวกนี้ซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้มาก" เธอกล่าวพึมพำกับตัวเอง "มันไม่ใช่แค่การเชื่อมต่อสายไฟธรรมดา แต่มันเหมือนกับการถักทอเส้นใยแห่งพลังงานเข้าด้วยกัน" เธอค่อยๆ ใช้เครื่องมือที่พบมาทำความสะอาดคราบฝุ่นที่เกาะอยู่ตามส่วนประกอบต่างๆ และเริ่มตรวจสอบความเสียหายอย่างละเอียด ดวงตาของเธอสแกนไปตามรอยไหม้และรอยแตกบนแผงวงจร บางส่วนของแผงวงจรดูเหมือนจะหลุดออกจากตำแหน่งเดิม และมีสายเคเบิลบางเส้นที่ขาดออกจากกัน "นี่มันเหมือนกับต้องเล่นเกมต่อภาพจิ๊กซอว์ขนาดยักษ์เลยแฮะ" ลลิตาคร่ำครวญ เสียงของเธอสะท้อนก้องอยู่ในห้องอันเงียบสงัด "แต่ฉันต้องทำมันให้ได้" เธอหยิบแว่นขยายอันหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในช่องลับของเครื่องมือออกมา มองเข้าไปที่จุดที่สายเคเบิลขาด "ถ้าฉันสามารถหาวัสดุที่เหมาะสมมาเชื่อมต่อส่วนที่ขาดได้ น่าจะพอประคองมันไปได้ก่อน" เธอคิดในใจ "แต่จะหาวัสดุแบบไหนล่ะ ในโลกที่ทุกอย่างทำจากโลหะและหินโบราณแบบนี้" ความคิดของเธอเริ่มวนเวียนไปมา เธอเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องเก็บรักษาอารากอร์เนียมอีกครั้ง สายตาของเธอหยุดอยู่ที่กล่องใบหนึ่งที่ตั้งอยู่บนแท่นหิน สลักด้วยลวดลายคล้ายกับที่อยู่บนเครื่องจักรแห่งแสง "นี่มันอะไรกันนะ" เธอเปิดกล่องออก ข้างในเต็มไปด้วยวัสดุรูปร่างประหลาด สีสันคล้ายกับอัญมณีหลากชนิด บางชิ้นเป็นแท่ง บางชิ้นเป็นแผ่นเล็กๆ บางชิ้นมีลักษณะเป็นเส้นใย "วัสดุพวกนี้ดูไม่เหมือนอะไรที่ฉันเคยเห็นมาก่อนเลย" เธอหยิบแท่งสีเขียวมรกตขึ้นมาลองสัมผัส มันเย็นเฉียบและมีความยืดหยุ่นเล็กน้อย "ถ้าลองใช้สิ่งนี้แทนสายเคเบิลที่ขาดไป อาจจะเวิร์คก็ได้" ลลิตาตัดสินใจลองเสี่ยง เธอค่อยๆ ตัดแท่งวัสดุสีเขียวให้ได้ความยาวที่เหมาะสม แล้วใช้เครื่องมือเล็กๆ ที่มีปลายแหลมคม ค่อยๆ สอดปลายสายเคเบิลที่ขาดเข้าไปในรูเล็กๆ บนแท่งวัสดุสีเขียว จากนั้นเธอใช้เครื่องมืออีกชิ้นหนึ่งที่ให้ความร้อนต่ำๆ ค่อยๆ ละลายปลายของแท่งวัสดุสีเขียวให้เชื่อมติดกับสายเคเบิลอย่างแนบเนียน "หวังว่ามันจะไม่ระเบิดไปซะก่อนนะ" เธอภาวนาในใจ เธอทำแบบนี้ซ้ำไปเรื่อยๆ กับจุดที่สายเคเบิลขาดอีกหลายจุด การทำงานต้องใช้ความประณีตและความอดทนสูงมาก แต่ละครั้งที่เธอเชื่อมต่อส่วนประกอบได้สำเร็จ เธอก็จะรู้สึกถึงความหวังที่เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ลลิตาก็เชื่อมต่อสายเคเบิลทั้งหมดกลับเข้าที่เดิมแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองเครื่องจักรแห่งแสงที่ตอนนี้มีสายเคเบิลสีเขียวมรกตเชื่อมต่ออยู่เป็นระยะๆ "เอาล่ะ ถึงเวลาทดสอบแล้ว" เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอื้อมมือไปกดปุ่มเล็กๆ ที่อยู่บนแผงควบคุม ทันใดนั้น เสียงฮัมต่ำๆ ก็ดังขึ้นจากภายในเครื่องจักร แสงสีทองที่เคยหรี่ลงไป เริ่มสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้สว่างไสวและคงที่กว่าเดิม แสงนั้นสาดส่องไปทั่วทั้งห้อง ทำให้เงาของลวดลายสลักเสลาบนผนังและเพดานเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม "สำเร็จแล้ว!" ลลิตาตะโกนด้วยความดีใจ "มันทำงานได้จริงๆ!" แต่ความดีใจของเธอก็อยู่ได้ไม่นานนัก ขณะที่แสงสีทองส่องสว่างมากขึ้น เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่น่าสงสัยที่พื้นห้อง บริเวณใต้เครื่องจักรแห่งแสง มีร่องรอยคล้ายกับของเหลวสีดำข้นกำลังค่อยๆ ซึมออกมาจากรอยแยกเล็กๆ บนพื้นหิน "นั่นมันอะไรน่ะ" เธอเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย ของเหลวสีดำนั้นมีกลิ่นฉุนแสบจมูก เมื่อเธอใช้เครื่องมือเขี่ยดู มันก็มีความหนืดมากราวกับน้ำมันเครื่องที่ใช้แล้ว "ดูเหมือนว่าเครื่องจักรแห่งแสงนี่จะไม่ใช่แค่ผลิตพลังงานอย่างเดียว" เธอคิด "มันอาจจะมีระบบอื่นๆ ที่ฉันยังไม่เข้าใจอีกเยอะ" เธอตัดสินใจเก็บตัวอย่างของเหลวสีดำนั้นใส่ขวดแก้วเปล่าที่เธอพบในห้องเก็บรักษา แล้วหันกลับมามองเครื่องจักรแห่งแสงอีกครั้ง "ต้องทำความเข้าใจกลไกทั้งหมดนี้ให้ได้ก่อน" ขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด จู่ๆ ประตูบานใหญ่ที่เธอเข้ามา ก็มีเสียงดังขึ้น "กึก กึก กึก" เสียงนั้นดังมาจากด้านนอก ลลิตาตกใจ เธอรีบวิ่งไปที่ประตูแล้วแอบมองผ่านช่องเล็กๆ ตรงกลางบาน