เมษามองธามด้วยสายตาที่สับสนระคนหวั่นไหว จูบเมื่อครู่ยังคงตราตรึงอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ มันไม่ใช่จูบที่เย็นชา หรือไร้ความรู้สึกอย่างที่เธอเคยคาดหวัง แต่กลับเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะ ความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวของธามในตอนนี้ ช่างหนักอึ้งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เมษาหลบสายตาคมกริบของเขา พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา "คุณ..." เมษาพยายามเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไป แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือจนแทบจะจับใจความไม่ได้ ธามเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้เธออีกนิด สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน "เป็นอะไรไป เมษา?" น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่เมษาไม่เคยได้ยินมาก่อน "เปล่าค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามยิ้มให้ดูเป็นปกติ "แค่...ตกใจนิดหน่อย" "ตกใจกับอะไร?" เขาถามต่อ พลางยกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเขากระจายไปทั่วใบหน้า ทำให้ผิวของเธอรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "ก็...ก็เรื่องเมื่อกี้ไงคะ" เมษาตอบอย่างติดขัด "อยู่ดีๆ คุณก็...จูบฉัน" ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ฉันบอกแล้วไงว่ามันคือส่วนหนึ่งของการแสดง" "แต่...แต่มันไม่ใช่การแสดงธรรมดานี่คะ" เมษาเถียง เสียงของเธอเริ่มมีความมั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย "มัน...มันรู้สึกจริงจังเกินไป" "แล้วคุณรู้สึกยังไงล่ะ เมษา?" ธามถาม ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างตรงไปตรงมา "คุณรู้สึกว่ามันไม่ใช่การแสดง หรือคุณรู้สึกว่ามันเป็นเพียงการแสดง?" คำถามของเขาทำเอาเมษานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่สามารถหาคำตอบที่ชัดเจนให้กับตัวเองได้จริงๆ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของเธอตอนนี้มันสับสนไปหมด เธอยอมรับว่าจูบนั้นทำให้เธอรู้สึกดี แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงตระหนักดีว่านี่คือแผนการที่ต้องทำให้สำเร็จ "ฉัน...ฉันไม่รู้ค่ะ" เธอสารภาพตามตรง "มัน...มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ" "แปลกๆ แบบไหน?" ธามคะยั้นคะยอ "แปลกๆ ในทางที่ดี หรือแปลกๆ ในทางที่ไม่ดี?" เมษาเม้มปากแน่น เธอไม่แน่ใจว่าควรจะตอบอย่างไรดี หากเธอตอบว่ารู้สึกดี เขาจะคิดว่าเธอเริ่มมีใจให้เขาจริงๆ หรือเปล่า? แต่หากเธอตอบว่าไม่ดี มันก็ไม่ตรงกับความรู้สึกของเธอทั้งหมด "ฉัน...ฉันคิดว่าเราควรจะซ้อมบทบาทของเราต่อไปค่ะ" เมษาเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว "เรายังไม่ได้คุยกันเรื่องรายละเอียดอื่นๆ เลย" ธามมองเธอด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้น "คุณกำลังหลีกเลี่ยงคำถามของฉัน เมษา" "เปล่าค่ะ" เธอรีบปฏิเสธ "ฉันแค่...ไม่อยากเสียเวลา" "เวลาที่เรามีด้วยกันในตอนนี้ มันคือเวลาที่เราใช้เพื่อสร้างความสัมพันธ์ปลอมๆ ของเรา" ธามพูดขึ้น "มันไม่แปลกหรอกถ้าความรู้สึกบางอย่างจะเกิดขึ้นระหว่างเรา" "คุณกำลังพูดถึงอะไรคะ?" เมษาถามอย่างระแวง "คุณรู้ดี" ธามตอบเรียบๆ "คุณเองก็รู้สึกเหมือนกันใช่ไหม?" เมษากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี เธอพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องนี้ แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ ภาพของธามกับรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขาก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ "เรา...เราเป็นเจ้านายกับลูกน้องค่ะ" เมษาพยายามย้ำเตือนตัวเองและเขา "แล้วก็เป็นแค่การแสดง" "ใช่" ธามตอบรับ "แต่บางครั้ง การแสดงที่สมจริงเกินไป ก็อาจจะทำให้เส้นแบ่งระหว่างการแสดงกับความเป็นจริงมันเลือนลางได้" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนเมษาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดอยู่บนใบหน้าของเธอ "และบางครั้ง ความใกล้ชิดที่มากเกินไป ก็อาจจะทำให้เกิดความรู้สึกที่คาดไม่ถึงได้เช่นกัน" เมษาหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถขยับตัวหนีไปไหนได้ ธามยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าของเธออีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาประกบจูบเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ จูบนั้นอ่อนโยนกว่าเดิม และแฝงไว้ด้วยความต้องการที่ชัดเจน เมษาตอบสนองจูบของเขาอย่างห้ามใจไม่ได้ เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกที่ซับซ้อนถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้ว่านี่คือความรู้สึกที่เธอมีต่อธามจริงๆ หรือเป็นเพียงผลกระทบจากการแสดงบทบาทที่สมจริงเกินไป หลังจากจูบนั้นจบลง เมษาก็รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ เธอมองธามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย "เอาล่ะ" ธามพูดขึ้น ทำลายความเงียบ "ทีนี้เราก็เข้าใจกันแล้วนะว่าบทบาทของเรามันใกล้เคียงกับความเป็นจริงแค่ไหน" "เข้าใจอะไรคะ?" เมษาถามเสียงแหบพร่า "เราเข้าใจกันว่า เราต้องแสดงให้มันแนบเนียนที่สุด" ธามตอบ "และบางที...เราอาจจะต้องเรียนรู้ที่จะรู้สึกจริงๆ ด้วย" คำพูดของธามทำให้เมษาใจเต้นแรงอีกครั้ง เธอมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความสับสน ความหวั่นไหว และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถนิยามได้ "ฉัน...ฉันไม่แน่ใจว่าฉันพร้อมสำหรับเรื่องนี้" เมษาเอ่ยเสียงแผ่วเบา "คุณไม่จำเป็นต้องพร้อม" ธามตอบ "แค่ทำไปตามบทบาทของเราก็พอ" เมษาพยักหน้าอย่างงงๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงเข้าไปในวังวนของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวในใจของเธอ ทำให้แผนการที่เธอวางไว้เริ่มสั่นคลอน "ต่อไปนี้ เราจะไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น" ธามประกาศ "และคุณต้องแสดงให้เหมือนกับว่าคุณรักฉันจริงๆ" "แสดงให้เหมือนว่ารัก?" เมษาทวนคำ "แล้วถ้าเกิด...ถ้าเกิดฉันรู้สึกจริงๆ ขึ้นมาล่ะคะ?" ธามมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ถ้าอย่างนั้น...ก็ถือว่าเป็นโบนัสแล้วกัน" เขาจับมือของเธอไว้แน่น "พร้อมที่จะเล่นเกมนี้กับฉัน เมษา?" เมษามองมือของเขาที่ประสานอยู่กับมือของเธอ หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอกำลังถูกดึงเข้าไปในเกมที่อันตราย เกมแห่งความรักที่เริ่มต้นจากการหลอกลวง "พร้อมค่ะ" เมษาตอบเสียงหนักแน่น แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล