การได้พบปะกับครอบครัวของธามในครั้งนั้น กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเมษากับธามซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก จากที่เคยเป็นเพียงเจ้านายกับลูกน้องที่ต้องร่วมมือกันในแผนการลับๆ ตอนนี้ความรู้สึกที่แท้จริงเริ่มเข้ามามีบทบาทอย่างชัดเจน เมษามักจะพบว่าตัวเองเผลอมองธามบ่อยขึ้นในแต่ละวัน รอยยิ้มบางๆ ที่เขาเคยแสดงออกมาให้เธอเห็นในวันนั้น มันยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอเสมอ เธอเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเขามากขึ้น เช่น วิธีที่เขาขมวดคิ้วเมื่อกำลังครุ่นคิด หรือเสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดออกมาเมื่อเขาอารมณ์ดี ในขณะเดียวกัน ธามเองก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเช่นกัน เขาเริ่มหาข้ออ้างที่จะใกล้ชิดกับเมษามากขึ้น ชวนเธอทานข้าวกลางวัน หรือแม้กระทั่งชวนเธอไปเดินเล่นหลังเลิกงาน "วันนี้คุณธามดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะคะ" เมษาเอ่ยทักขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารกลางวันที่ร้านโปรดของธาม ธามยิ้ม "ก็เพราะมีคุณอยู่ด้วยนี่แหละ" คำพูดของเขาทำเอาเมษาหน้าแดง "อย่าพูดแบบนี้สิคะ เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด" "ให้เขาเข้าใจผิดไปเลย" ธามตอบ "ยิ่งพวกเขาเข้าใจผิดมากเท่าไหร่ แผนการของเราก็จะยิ่งแนบเนียนมากขึ้นเท่านั้น" "แต่...ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ" เมษาเอ่ยเสียงเบา "เหมือนเรากำลังหลอกลวงทุกคน" "เรากำลังเล่นเกมที่เราต้องชนะ เมษา" ธามบอก "บางครั้งการหลอกลวงก็เป็นสิ่งจำเป็น" "แต่ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะเล่นเกมนี้ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน" เมษาสารภาพ "ความรู้สึกของฉันมันเริ่ม...ปนเปไปหมดแล้ว" ธามวางส้อมลง แล้วเอื้อมมือมาจับมือของเมษาที่วางอยู่บนโต๊ะ "คุณกำลังรู้สึกอะไรอยู่ เมษา?" เมษาหลบสายตาของเขา "ฉัน...ฉันไม่รู้ค่ะ" "คุณกำลังรู้สึกกับฉันใช่ไหม?" ธามถามต่อ เสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "ความรู้สึกเดียวกับที่ฉันมีต่อคุณน่ะ" คำพูดของธามทำเอาเมษานิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าธามจะรู้สึกอะไรกับเธอเลย เขาเป็น CEO พันล้าน ผู้เย็นชาและมีโลกส่วนตัวสูง การที่เขาจะมีความรู้สึกให้กับเลขาสาวธรรมดาๆ อย่างเธอ มันเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ "คุณ...คุณพูดเรื่องอะไรคะ" เมษาถามเสียงสั่น "ผมพูดความจริง" ธามตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างแน่วแน่ "ผมรู้ว่านี่มันบ้ามากๆ ที่จะรู้สึกแบบนี้กับคุณ แต่ผมห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ" เมษาพยายามรวบรวมสติ "แต่มันเป็นไปไม่ได้นะคะ คุณธาม เรา...เราแค่แสดงบทบาท" "แล้วถ้าการแสดงนั้น มันทำให้เราตกหลุมรักกันล่ะ?" ธามถาม "คุณจะทำอย่างไร?" หัวใจของเมษาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าสถานการณ์จะมาถึงจุดนี้ เธอตั้งใจจะใช้ประโยชน์จากธามเพื่อเป้าหมายบางอย่าง แต่ตอนนี้ เธอกลับเป็นฝ่ายที่กำลังจะตกหลุมพรางของความรู้สึกของตัวเอง "ฉัน...ฉันไม่รู้" เมษาตอบอย่างสับสน "ฉัน...ฉันต้องการเวลาคิด" "ได้เลย" ธามยอมถอย "ผมให้เวลาคุณคิด" แต่ถึงแม้ธามจะบอกให้เธอคิด เมษาก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย เธอกำลังรู้สึกกับธามจริงๆ และนั่นทำให้ทุกอย่างซับซ้อนกว่าเดิมมาก วันต่อมา ขณะที่เมษาทำงานอยู่ที่โต๊ะของเธอ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากธาม "เย็นนี้เลิกงานแล้ว มาเจอฉันที่คอนโดนะ มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" เมษารู้สึกใจเต้นแรง เธอรู้ดีว่าเรื่องสำคัญที่ธามจะคุยด้วยนั้น คงไม่ใช่เรื่องงานแน่นอน เมื่อเลิกงาน เมษาเดินทางไปยังคอนโดหรูของธาม เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบๆ พบว่าธามกำลังยืนรอเธออยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองยามค่ำคืน "มาแล้วเหรอ" ธามหันมามองเธอ "นั่งก่อนสิ" เมษานั่งลงบนโซฟาอย่างประหม่า "คุณธามคะ เรื่องเมื่อวาน..." "ผมรู้" ธามขัดจังหวะ "และผมอยากจะบอกคุณว่า... ผมไม่เสียใจเลยที่ผมบอกความรู้สึกของผมออกไป" เมษามองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป "แต่...คุณก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้" "ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้ล่ะ เมษา?" ธามถาม "เพราะเราแตกต่างกัน? เพราะเราเริ่มต้นด้วยการหลอกลวง? หรือเพราะคุณกลัว?" "เพราะ...เพราะมันจะทำให้แผนของเราพัง" เมษาตอบ "แผนของเรากำลังจะพังอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" ธามพูด "ในเมื่อเราเริ่มรู้สึกจริงๆ ต่อกัน" เมษาเงียบไป เธอไม่รู้จะโต้แย้งอะไรได้อีก "ผมรู้ว่าคุณมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องทำแบบนี้" ธามพูดต่อ "แต่ถ้าคุณยอมให้โอกาสผม... บางที เราอาจจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งสองคนได้" "หาทางออก?" เมษาทวนคำ "คุณหมายถึงอะไร?" "ผมหมายถึง... บางทีเราอาจจะไม่ต้องแสดงอีกต่อไป" ธามบอก "บางที... เราอาจจะลองคบกันจริงๆ ดูก็ได้" คำพูดของธามทำเอาเมษารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอมองเขาด้วยความไม่เชื่อสายตา "คุณ...คุณพูดจริงเหรอคะ?" เมษาถาม "จริง" ธามตอบ "ผมรู้ว่ามันอาจจะดูเร็วจนเกินไป แต่ผมรู้สึกกับคุณจริงๆ เมษา" เมษาหลับตาลง เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเร็วเกินไป และซับซ้อนเกินไป แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่เธอมีต่อธามก็ทำให้เธอไม่อาจปฏิเสธได้ "ฉัน...ฉันต้องการเวลาอีกหน่อยค่ะ" เมษาพูด "ฉันยังสับสนอยู่มาก" "ได้เลย" ธามตอบ "ผมจะรอ" เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้วจับมือของเธอไว้ "แต่อย่าให้ความสับสนนั้น ทำให้คุณปฏิเสธความรู้สึกที่แท้จริงของเรานะ เมษา" เมษามองใบหน้าของธาม เธอมองเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ เธอรู้เพียงว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงเพื่อเขา