"ฉันไม่ได้ใจร้าย วาริสา" ธามเอ่ยเสียงทุ้ม แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงออกต่อใครมาก่อน "แต่สิ่งที่เธอทำมันไม่ใช่การแก้แค้น มันคือการทำลายล้างต่างหาก" วาริสาร้องไห้สะอึกสะอื้น "แล้วใครล่ะที่ทำลายชีวิตฉันก่อน! พ่อแกไง! ท่านทำลายครอบครัวฉัน พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน! แล้วแกก็มารับช่วงต่อ เลวไม่ต่างจากพ่อเลย!" "พ่อผมผิดพลาด พ่อผมเสียใจ ผมรู้ดี" ธามเดินเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย พยายามลดระยะห่างระหว่างทั้งสองคน "แต่การกระทำของพ่อเมื่อหลายปีก่อน มันไม่ใช่เหตุผลที่จะมาทำลายชีวิตคนอื่นไปเรื่อยๆ แบบนี้ การเอาคืนด้วยการทำลายบริษัท ทำลายชื่อเสียงของผม มันจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นจริงๆ เหรอ?" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก!" วาริสาตะคอกเสียงดัง "แกไม่เคยเข้าใจอะไรเลย! แกไม่เคยเสียอะไรไปเลย! แกไม่เคยต้องทนทุกข์ทรมานเหมือนฉัน! แกไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกสูญเสียมันเป็นยังไง! ความรู้สึกที่ทุกอย่างพังทลายลงต่อหน้าต่อตา!" "ผมรู้ว่าคุณกำลังเจ็บปวด" ธามพูดเสียงนุ่มลง "แต่ผมก็เจ็บปวดเหมือนกันนะ วาริสา คุณรู้ไหมว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมต้องแบกรับอะไรไว้บ้าง? ผมต้องพยายามพิสูจน์ตัวเอง ผมต้องทำงานหนักเพื่อรักษาอาณาจักรที่พ่อผมสร้างไว้ ผมต้องเจอแรงกดดันมากมาย และยิ่งกว่านั้น ผมต้องมาเจอคุณในสภาพแบบนี้" "แล้วใครเป็นคนสร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมา!" วาริสาร้องถามเสียงแหลม "ก็เพราะพ่อแกไง! ถ้าท่านไม่ทำเรื่องเลวร้ายไว้กับครอบครัวฉัน มันก็ไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น!" "ความผิดของพ่อผม ผมยอมรับ" ธามถอนหายใจยาว "แต่ผมไม่ใช่พ่อผมนะ วาริสา ผมคือธาม ผมมีหัวใจ ผมมีความรู้สึก ผมไม่เคยต้องการให้เรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้" "โกหก!" วาริสาตะโกน "แกก็เหมือนพวกนักธุรกิจที่เห็นแก่ตัวทุกคนแหละ! สนแต่ผลประโยชน์ ไม่เคยสนหัวใจใคร!" "ผมไม่เคยเห็นแก่ตัว" ธามพูดอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณนะ วาริสา" คำว่า "รัก" หลุดออกจากปากธามอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้วาริสาชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา "แก…แกพูดอะไรของแก!" "ผมรักคุณ" ธามย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความรู้สึกที่เอ่อล้น "ผมรักคุณมาตลอด ผมรักคุณตั้งแต่ตอนที่คุณเข้ามาในชีวิตผมในฐานะเลขา แต่ผมก็พยายามจะหักห้ามใจ เพราะผมรู้ว่าคุณกำลังมีแผนบางอย่างกับผม ผมรู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันเริ่มต้นจากสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ มันมากกว่าแผนการ มันมากกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง" วาริสาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ทำได้เพียงเสียงอู้อี้ เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนว่าธามจะรู้สึกกับเธอแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเธอได้ยินคำว่า "รัก" จากปากเขา ความรู้สึกผิดบาปที่เธอแบกรับมาตลอดหลายปี มันก็ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง "แก…แกโกหก!" วาริสาพยายามปฏิเสธ "แกแค่จะหลอกฉัน! แกแค่จะเอาคืนฉัน!" "ผมไม่ได้หลอกคุณ" ธามส่ายหน้าช้าๆ "ผมพูดจากใจจริง ผมผิดหวังในตัวคุณนะ วาริสา ที่คุณเลือกใช้วิธีแบบนี้ มันไม่ใช่คุณเลย คุณไม่ใช่คนแบบนี้" "ฉัน…ฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว!" วาริสาร้องไห้หนักกว่าเดิม "ฉันต้องเห็นครอบครัวฉันล่มสลาย ฉันต้องทนเห็นพ่อแม่เสียใจ ฉันต้องอยู่กับความแค้นที่มันกัดกินหัวใจทุกวัน! ฉันทำทุกอย่างเพื่อจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของครอบครัวคืนมา! ฉันคิดว่าถ้าฉันทำให้แกเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเจ็บปวด มันก็จะยุติธรรม!" "มันไม่ยุติธรรมเลย วาริสา" ธามเดินเข้าไปประคองไหล่เธอเบาๆ "มันไม่เคยมีอะไรที่ยุติธรรมกับการทำลายชีวิตคนอื่น คุณกำลังทำร้ายคนอื่นซ้ำๆ และสุดท้ายคุณก็กำลังทำร้ายตัวเอง" "แล้วฉันควรทำยังไง!" วาริสาร้องถามเสียงสะอื้น "ฉันควรจะปล่อยวางได้ยังไง! ในเมื่อทุกครั้งที่ฉันมองหน้าแก ฉันก็นึกถึงหน้าพ่อแก! ฉันก็นึกถึงวันที่ครอบครัวฉันต้องเสียทุกอย่างไป!" "ผมรู้ว่ามันยาก" ธามกุมมือเธอไว้แน่น "แต่วันนี้มันจบแล้วนะ วาริสา แผนการของคุณมันจบลงแล้ว ผมได้เปิดเผยทุกอย่างแล้ว สิ่งที่คุณทำมันจะถูกตัดสินตามกฎหมาย และผมก็จะไม่ปล่อยให้มันผ่านไปง่ายๆ แต่นั่นไม่ใช่เพราะความแค้นนะ แต่มันคือความรับผิดชอบ" วาริสารู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของธาม มันเป็นความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม "แล้ว…แล้วแกจะทำยังไงกับฉัน?" "ผมจะทำตามกระบวนการยุติธรรม" ธามตอบเสียงเรียบ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ต่อให้ทุกอย่างจะเป็นยังไง ผมก็ยังรักคุณนะ วาริสา และผมอยากให้คุณได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ ได้ปลดเปลื้องปมแค้นในใจ" "เริ่มต้นใหม่…ปลดเปลื้องปมแค้น…" วาริสาทวนคำนั้นเบาๆ เธอไม่เคยคิดถึงคำเหล่านี้มาก่อนเลยในชีวิต เธอมีแต่ความโกรธ ความแค้น และความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้นเพียงอย่างเดียว "ใช่" ธามพยักหน้า "ผมเชื่อว่าคุณทำได้ คุณเป็นคนเข้มแข็ง คุณมีดีมากกว่าที่จะจมปลักอยู่กับอดีต" วาริสารู้สึกถึงบางอย่างที่ค่อยๆ คลายปมในใจ เธอเงยหน้ามองธามอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเธอไม่ได้มีเพียงความโกรธและความเจ็บปวด แต่มีประกายของความสับสนและความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้น "ฉัน…ฉันไม่รู้จะพูดยังไง…" "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" ธามบีบมือเธอเบาๆ "แค่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง ยอมรับความจริง และให้โอกาสตัวเองได้เริ่มต้นใหม่" บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์วาริสาเริ่มผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด จากความตึงเครียดที่เต็มไปด้วยการประจันหน้า กลับกลายเป็นการยอมรับความรู้สึกที่ซับซ้อนของทั้งสองคน ธามได้ปลดเปลื้องสิ่งที่เขาแบกรับไว้มาตลอด ส่วนวาริสาเอง ก็กำลังเผชิญหน้ากับทางเลือกใหม่ในชีวิต "ฉัน…ฉันขอโทษ" วาริสาเอ่ยเสียงเบาหวิว "ฉันขอโทษที่ทำเรื่องแย่ๆ กับแก ฉันขอโทษที่ทำให้แกต้องเจ็บปวด" ธามยิ้มบางๆ "ผมให้อภัยคุณนะ วาริสา" คำว่า "ให้อภัย" จากปากของธาม ทำให้วาริสารู้สึกเหมือนมีก้อนหินขนาดใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจมานานค่อยๆ คลายออก เธอค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอดของธาม แต่ก็ยังคงจับมือเขาไว้แน่น "แล้ว…ต่อไปนี้จะเป็นยังไง?" วาริสาถามอย่างไม่มั่นใจ "ต่อไปนี้ เราจะเผชิญหน้ากับมันด้วยกัน" ธามตอบ "ไม่ว่าผลของการกระทำของคุณจะเป็นยังไง ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" วาริสารู้สึกถึงน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความเสียใจ และความขอบคุณ เธอซบหน้าลงกับอกของธาม สูดกลิ่นกายของเขาเข้ามาเต็มปอด ปล่อยให้คราบน้ำตาที่ไหลรินชะล้างความแค้นที่กัดกินหัวใจเธอมานาน "ขอบคุณนะ ธาม" เธอพึมพำเสียงแผ่ว "ไม่เป็นไรนะ" ธามกอดเธอไว้แน่น "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"