แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน กัญญาพัชรค่อยๆ ลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนแขนของธามอยู่ ร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนปวกเปียกและอบอุ่นจนแทบไม่อยากจะขยับไปไหน ธามยังคงหลับตาพริ้ม ใบหน้าของเขาดูสงบและอ่อนโยนกว่าตอนตื่นนอนมากนัก เธอค่อยๆ ขยับตัวอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เขาตื่น พลางสำรวจใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธอ ธามเป็นผู้ชายที่เย็นชาและหยิ่งยโสในตอนแรก แต่บัดนี้เขาได้เปิดเผยด้านที่อ่อนโยนและอบอุ่นออกมา ซึ่งเธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้เห็น "ตื่นแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มที่ยังเจือความงัวเงียดังขึ้น ธามลืมตาขึ้นมาสบตาเธอ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของเขา "ค่ะ" กัญญาพัชรตอบ "เมื่อกี้กำลังคิดอยู่เลยว่าคุณธามหลับลึกจัง" "ก็เมื่อคืนเราคุยกันจนดึกดื่นนี่ครับ" ธามพูดพลางดึงเธอเข้ามาใกล้ "ไม่รู้สึกปวดเมื่อยตรงไหนแน่นะ" "ไม่เลยค่ะ" เธอยิ้ม "สบายดีมากๆ" "ดีแล้ว" ธามจูบลงบนขมับของเธอ "วันนี้เรามีนัดสำคัญนะ จำได้ไหม" กัญญาพัชรทำหน้าครุ่นคิด "นัดสำคัญ... อ้อ! งานเลี้ยงฉลองที่บริษัทของคุณธาม" "ใช่แล้ว" ธามพยักหน้า "ทุกคนในวงการจะมาร่วมงานนี้ เพื่อแสดงความยินดีที่เราผ่านพ้นวิกฤตไปได้" "ดิฉันตื่นเต้นจังค่ะ" กัญญาพัชรพูด "หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นนะคะ" "แน่นอน" ธามมั่นใจ "เพราะมีคุณอยู่เคียงข้างผม" หลังจากเตรียมตัวเสร็จ ทั้งสองคนก็ลงมาทานอาหารเช้าด้วยกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุข พนักงานที่มาดูแลความเรียบร้อยภายในบ้าน ต่างก็มองมาที่ทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี เมื่อถึงเวลาเข้างานเลี้ยง ธามในชุดสูทสีเข้มดูสง่างามราวกับเจ้าชาย ส่วนกัญญาพัชรในชุดราตรีสีฟ้าอ่อนที่ตัดเย็บอย่างประณีตก็สวยสะกดทุกสายตา "คุณสวยมากเลยครับ" ธามเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "คุณธามก็หล่อมากเหมือนกันค่ะ" กัญญาพัชรตอบกลับ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ งานเลี้ยงจัดขึ้นอย่างหรูหราในโรงแรมห้าดาว ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมงานมากมาย ทุกคนต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับธาม และหลายคนก็เข้ามาทักทายกัญญาพัชรด้วยความเป็นมิตร "ยินดีด้วยนะครับคุณธาม" นักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่งกล่าว "ผมได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ถือว่าเป็นการพลิกวิกฤตเป็นโอกาสที่ยอดเยี่ยมจริงๆ" "ขอบคุณครับท่านประธาน" ธามตอบรับ "ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณทีมงานที่แข็งแกร่งของผม" "และภรรยาที่คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังด้วยใช่ไหมครับ" นักธุรกิจมองมาที่กัญญาพัชรด้วยรอยยิ้ม กัญญาพัชรยิ้มตอบ "ดิฉันก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองค่ะ" "คุณกัญญาพัชรนี่เก่งจริงๆ นะครับ" อีกคนหนึ่งเสริม "ผมเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณมาบ้างแล้ว" เสียงชื่นชมดังไปทั่ว ธามมองกัญญาพัชรด้วยความภาคภูมิใจ เธอสามารถปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ต่างๆ ได้อย่างรวดเร็ว และไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ขณะที่กำลังพูดคุยกับแขกคนหนึ่ง สายตาของธามก็เหลือบไปเห็นใบหน้าหนึ่งที่คุ้นเคย เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง ยืนยันได้ว่าคนที่เขากำลังมองเห็นนั้นคือ นพดล อดีตหุ้นส่วนที่เคยร่วมงานกับเขาและมีปัญหากันมาก่อน "นพดล" ธามเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา กัญญาพัชรหันไปมองตามสายตาของธาม "ใครคะ" "นพดล" ธามย้ำ "เขาเป็นคนที่มีส่วนทำให้เราเกิดปัญหาในตอนแรก" "เขามาทำไมคะ" กัญญาพัชรถามด้วยความสงสัย "ผมก็ไม่แน่ใจ" ธามตอบ "แต่ผมต้องระวังตัว" นพดลเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ใบหน้าของเขาฉายแววไม่เป็นมิตร "ไม่คิดว่าจะได้เจอกันในงานแบบนี้นะ ธาม" "ผมก็ไม่คิดเหมือนกัน" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "คุณมาทำอะไรที่นี่" "ผมก็มาแสดงความยินดีกับคุณไง" นพดลแสร้งทำเป็นยิ้ม "เห็นว่ากิจการของคุณกำลังไปได้สวย" "แล้วคุณล่ะ" ธามถาม "ชีวิตช่วงนี้เป็นไงบ้าง" "ก็เรื่อยๆ" นพดลตอบ "แต่ก็ไม่ดีเท่าคุณหรอกนะ" บรรยากาศเริ่มตึงเครียด กัญญาพัชรรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล เธอขยับไปยืนข้างธาม ส่งสัญญาณให้เขารู้ว่าเธอพร้อมจะอยู่เคียงข้าง "คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาตรงๆ เถอะนพดล" ธามกล่าว "อย่ามาทำเป็นเสียมารยาท" "โอ้โห ทำไมพูดจาแบบนี้ล่ะ" นพดลยิ้มเยาะ "ยังโกรธเรื่องเก่าอยู่เหรอ" "ผมไม่เคยลืมคนที่ทำร้ายคนใกล้ตัวผม" ธามตอบเสียงเย็น "อ้อ" นพดลแสร้งทำเป็นนึกขึ้นได้ "นั่นสินะ คุณมีเธอคนนี้อยู่ข้างๆ แล้วนี่" เขาเหลือบมองกัญญาพัชร "แต่คุณรู้ไหมว่าจริงๆ แล้ว ที่คุณเจอเรื่องร้ายๆ มาทั้งหมด มันไม่ใช่เพราะผมคนเดียวหรอกนะ" คำพูดนั้นทำเอากัญญาพัชรใจเต้นแรง เธอหันไปมองธามอย่างรวดเร็ว "คุณหมายความว่ายังไง" ธามถาม "ผมก็แค่คนกลาง" นพดลยิ้มอย่างมีเลศนัย "ยังมีอีกคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด" "ใคร" ธามถามอย่างเดือดดาล "คุณต้องไปสืบเอาเอง" นพดลพูด "แต่ผมจะบอกอะไรให้ ถ้าคุณไม่รีบไขความจริงให้กระจ่าง คุณอาจจะเสียเธอไปก็ได้นะ" พูดจบ นพดลก็เดินจากไป ทิ้งให้ธามและกัญญาพัชรยืนมองหน้ากันด้วยความสับสนและกังวล "คุณธามคะ" กัญญาพัชรเอ่ย "เขาหมายความว่ายังไง" "ผมก็ไม่แน่ใจ" ธามตอบ "แต่สิ่งที่เขาพูดมันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจ" "ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ" กัญญาพัชรกล่าว "เหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลา" ธามกอดไหล่ของเธอไว้แน่น "ไม่ต้องห่วงนะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" "ค่ะ" เธอตอบรับ แต่ในใจของเธอยังคงมีความกังวลแฝงอยู่ รอยอดีตที่เหมือนจะเลือนหายไป กลับเริ่มตามหลอกหลอนพวกเขาอีกครั้ง