หัวใจของธามไทแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นพิมพ์พราวนอนหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเขา รอยเลือดจางๆ ที่ไหลซึมออกมาจากแขนเสื้อของเธอ ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่เพิ่มทวีคูณ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ หรือทำไปเพราะอะไร “พิมพ์พราว! ตื่นสิ!” ธามไทเขย่าร่างของเธอเบาๆ แต่เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ ทำให้เขารีบเงยหน้าขึ้นมอง และก็พบกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาประคองพิมพ์พราวไปขึ้นเตียงพยาบาล “เธอโดนยิงมาครับคุณธามไท” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งบอกเสียงเครียด “กระสุนยังฝังอยู่ที่แขน” ธามไทรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าสถานการณ์จะบานปลายไปถึงขั้นนี้ เขาเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพิมพ์พราวอย่างสุดซึ้ง “ผม… ผมจะทำยังไงดีครับ?” ธามไทถามเสียงสั่น “ไม่ต้องห่วงครับ คุณธามไท” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งปลอบ “เราจะดูแลเธอให้ดีที่สุด” หลังจากนั้นไม่นาน โรงพยาบาลก็เต็มไปด้วยความโกลาหล ธามไทนั่งรออย่างกระวนกระวายอยู่นอกห้องผ่าตัด เขายังคงคิดถึงข้อความแปลกๆ ที่ได้รับ และรู้สึกได้ถึงอันตรายที่ยังคงคุกคามอยู่ “ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?” เขาพึมพำกับตัวเอง ในที่สุด แพทย์ก็ออกมาจากห้องผ่าตัด “คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ แต่ต้องพักฟื้นอีกสักระยะ” ธามไทรีบเข้าไปดูอาการของพิมพ์พราว เธอหลับใหลอย่างอ่อนแรง แต่ใบหน้าของเธอดูสงบลง “ผม… ขอบคุณครับ” เขากล่าวกับแพทย์ ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากห้อง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ตกอยู่ใต้เตียงพยาบาล เป็นสร้อยคอทองคำเส้นเล็กๆ ที่มีจี้รูปหัวใจสลักอยู่ ธามไทหยิบมันขึ้นมา สร้อยเส้นนี้ดูคุ้นตา… “นี่มัน… ของคุณพิมพ์พราวหรือเปล่าครับ?” เขาถามพยาบาลสาวที่อยู่ใกล้ๆ พยาบาลสาวพยักหน้า “ใช่ค่ะ เป็นสร้อยที่คุณผู้ชายสั่งทำเป็นพิเศษให้คุณพิมพ์พราวเมื่อหลายเดือนก่อน” ธามไทหน้าซีดเผือด เขานึกถึงความทรงจำที่เคยมีร่วมกับพิมพ์พราว… ครั้งที่เขาพาเธอไปเลือกซื้อสร้อยเส้นนี้… และเขายังจำได้ดีว่าในวันนั้น… มีคนคนหนึ่งที่แอบมองพวกเขาอยู่… “ใครกัน?” เขาถามตัวเอง ทันใดนั้น ข้อความจากแหล่งข่าวที่ไม่ประสงค์ออกนามก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาอีกครั้ง “คิดว่าจบแล้วเหรอ? เกมนี้ยังไม่จบง่ายๆ หรอก… เพราะยังมีคนที่คอยจับตาดูแกอยู่เสมอ… และคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง… เขาไม่ใช่คนที่แกคิด…” ธามไทรู้สึกราวกับหัวใจจะหลุดออกมาจากอก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมข้อความนี้ถึงปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง และใครกันที่กำลังพูดถึง “คนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง… เขาไม่ใช่คนที่แกคิด…” คำพูดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของธามไท เขาเริ่มนึกถึงบุคคลหลายๆ คนที่อาจจะเป็นไปได้… แต่ไม่มีใครที่เขาสงสัยได้เท่ากับ… “คุณ… คุณลุงสมชาย…” เขาพึมพำชื่อของทนายความที่เคยช่วยเหลือเขา เขาจำได้ว่าคุณสมชายเป็นคนที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าคุณสมชายมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับกรวิชญ์ “เป็นไปได้เหรอ?” ธามไทถามตัวเอง “เขาจะหักหลังผมเหรอ?” ขณะที่ธามไทกำลังครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้อันน่าตกใจนั้น เขาก็ได้รับสายโทรศัพท์จากคุณสมชาย “ธามไท… มีข่าวร้าย… หลักฐานที่แกเตรียมไว้… มันถูกขโมยไปหมดแล้ว! ทั้งหมด!” เสียงของคุณสมชายสั่นเครือ ธามไทรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ “อะไรนะครับ! เป็นไปได้ยังไง!” ธามไทถามเสียงหลง “ผม… ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” คุณสมชายตอบ “ผมพยายามจะติดต่อแกแล้ว แต่ก็ติดต่อไม่ได้” ธามไทรู้สึกราวกับถูกเล่นตลกจากโชคชะตา เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใครได้อีกต่อไป “คุณลุง… คุณลุงแน่ใจเหรอครับว่า… หลักฐานมันถูกขโมยไปหมด?” ธามไทถามเสียงแผ่ว “แน่ใจสิ… ผมตรวจสอบแล้ว… ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย” คุณสมชายตอบ ธามไทเงียบไป เขาเริ่มสงสัยในตัวของคุณสมชายมากขึ้นเรื่อยๆ “เอาล่ะ ธามไท… ตอนนี้แกต้องรีบหนีไปก่อน… ฉันจะพยายามหาทางช่วยแก… แกอย่าเพิ่งติดต่อใครนะ” คุณสมชายบอก หลังจากวางสายจากคุณสมชาย ธามไทก็รู้สึกสับสนไปหมด เขาเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างเงียบๆ เขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน หรือควรจะทำอย่างไรต่อไป ขณะที่เขากำลังเดินอยู่บนถนน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม… และเขาก็เห็นใครบางคนนั่งอยู่ในรถคันนั้น… “คุณ…” ธามไทอุทานด้วยความตกใจ…