พิมพ์นาราเปิดฝาช่องลมออกอย่างเงียบเชียบ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะช่วยก้องภพ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องเก็บของลับที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน แสงไฟสลัวๆ ส่องให้เห็นภาพที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ ก้องภพถูกมัดติดกับเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างแน่นหนา ใบหน้าของเขาซีดเซียวและมีรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้าย แต่ดวงตาของเขายังคงฉายแววแห่งการต่อสู้ วิวัฒน์ ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก เขากำลังใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ที่ขมับของก้องภพอย่างช้าๆ ราวกับกำลังเล่นกับเหยื่อที่หมดหนทาง "ไม่น่าเชื่อเลยนะ ก้องภพ ว่านายจะตกหลุมพรางง่ายๆ แบบนี้" วิวัฒน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจในแผนการที่สำเร็จ "คิดว่าแค่มีพยานหลักฐานเล็กๆ น้อยๆ แล้วจะล้มฉันได้งั้นเหรอ? โง่จริงๆ" พิมพ์นาราเม้มปากแน่น เธอพยายามควบคุมเสียงหายใจไม่ให้ดังจนเกินไป เธอต้องหาวิธีปลดปล่อยก้องภพให้เร็วที่สุด แต่จะทำอย่างไร ในเมื่อวิวัฒน์ดูเหมือนจะระแวงทุกอย่างรอบตัว "แล้วคิดว่าใครเป็นคนแจ้งเบาะแสให้ฉันรู้เรื่องแผนการของนายล่ะ วิวัฒน์" ก้องภพสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะอยู่ในสภาพที่เสียเปรียบ "นายเองไม่ใช่เหรอที่บอกเรื่องการโอนเงินที่ผิดปกติให้กับคนสนิทของฉัน? เพราะฉันรู้ว่านายกำลังจะเล่นตุกติก" วิวัฒน์หัวเราะเสียงดัง "ฮ่าๆๆ ช่างเป็นคำพูดที่น่าประทับใจจริงๆ แต่สุดท้ายนายก็ยังเข้ามาติดกับอยู่ดี ยอมรับเถอะ ก้องภพ นายแพ้แล้ว" เขาเดินวนรอบตัวก้องภพอย่างสบายอารมณ์ "แต่ก่อนที่ฉันจะจัดการกับนายให้เด็ดขาด ฉันอยากจะขอบคุณเธอมากนะ พิมพ์นารา" พิมพ์นาราชะงัก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมวิวัฒน์ถึงพูดแบบนั้น "ใช่แล้ว ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่" วิวัฒน์หันมายิ้มให้ช่องลมที่พิมพ์นารายังแง้มอยู่ "ฉันวางแผนไว้แล้วทุกอย่าง ใครจะไปคิดว่าเลขาคนใหม่ที่ดูใสซื่อคนนี้ จะเป็นคนที่นายไว้วางใจที่สุดในตอนนี้ และเป็นช่องทางที่นายจะใช้ส่งข้อมูลให้ตำรวจได้ง่ายที่สุด" "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง" ก้องภพถามด้วยความตกใจ "อย่าพยายามหาเรื่องเลยน่า" วิวัฒน์โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ฉันเฝ้าดูเธอมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาในบริษัท ฉันเห็นเธอแอบส่งข้อมูลให้ก้องภพ เห็นเธอแอบเข้าถึงไฟล์ต้องห้าม ฉันถึงได้วางแผนซ้อนแผนให้เธอเข้ามาช่วยฉันกำจัดก้องภพไปอีกแรงไงล่ะ" คำพูดของวิวัฒน์ทำให้พิมพ์นาราใจหล่นวูบ เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ แผนการทั้งหมดที่เธอและก้องภพร่วมมือกันทำมา กำลังจะกลายเป็นน้ำผึ้งหยดเดียวที่ทำให้ก้องภพตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต "คุณกำลังโกหก" ก้องภพตะโกน "พิมพ์นาราไม่มีทางทำแบบนั้น!" "นั่นสิ ฉันก็ไม่เคยคิดว่าเธอจะทำนะ" วิวัฒน์แสร้งทำเสียงเศร้า "แต่หลักฐานมันชัดเจนเหลือเกิน ก้องภพ เธอส่งข้อมูลให้ฉันทุกอย่างเลยนะ เธอเป็นคนบอกให้ฉันรู้ว่านายกำลังจะจับผิดอะไร ยิ่งนายพยายามหาหลักฐานมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งส่งข้อมูลให้ฉันมากเท่านั้น ฉันเลยจัดการดักทางนายได้หมดทุกครั้งไงล่ะ" พิมพ์นาราแทบจะทรุดตัวลง เธอไม่เคยส่งข้อมูลให้วิวัฒน์เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่วิวัฒน์พูดมันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ แต่เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอแอบทำอะไรอยู่? หรือว่าเขาจะเข้าใจผิด? "เธอไม่ได้บอกอะไรฉันเลย" ก้องภพยืนกราน "พิมพ์นาราเขาช่วยฉันมาตลอด" "เหรอ?" วิวัฒน์ยิ้มเยาะ "ถ้างั้นเธอก็คงไม่รู้สินะ ว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าคืนนี้ก้องภพจะเข้ามาในห้องนิรภัยแห่งนี้?" พิมพ์นาราหน้าซีดเผือด เธอรู้คำตอบแล้ว แผนของเธอคือการเข้ามาในห้องนิรภัยเพื่อหาหลักฐานชิ้นสุดท้าย แต่แผนนี้มีเพียงเธอกับก้องภพที่รู้ "เป็นเพราะเธอไง พิมพ์นารา" วิวัฒน์พูดเสียงดัง "เธอเป็นคนบอกฉันเองเมื่อคืนนี้ ว่าก้องภพจะเข้ามาที่นี่คืนนี้ เพื่อจะเอาหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เธอแอบเก็บไว้" "ไม่จริง! ฉันไม่ได้บอก!" เสียงของพิมพ์นาราหลุดออกมาจากช่องลมโดยไม่รู้ตัว เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของวิวัฒน์ที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ "อ้าว เสียงใครน่ะ?" วิวัฒน์แสร้งทำเป็นสงสัย "น่าจะเป็นผีน้อยที่แอบดูการสนทนาของเราอยู่สินะ" พิมพ์นาราถอยหลังกรูด เธอต้องหนีไปบอกคนอื่น แต่ทางเดียวที่เธอมาคือช่องลมที่เธอเปิดออก ซึ่งตอนนี้วิวัฒน์กำลังเดินเข้ามาใกล้ "อย่าคิดว่าจะหนีฉันไปได้นะ ที่รัก" วิวัฒน์พูดพลางเอื้อมมือมาคว้าแขนของพิมพ์นาราเอาไว้ "เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอแอบใช้ช่องระบายอากาศเข้ามา? ฉันถึงได้มาดักรอเธอที่นี่ไงล่ะ" พิมพ์นาราพยายามสะบัดแขน แต่แรงของวิวัฒน์นั้นแข็งแกร่งเกินไป เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้ามา "ปล่อยฉันนะ!" พิมพ์นาราพยายามดิ้นรน "ปล่อยเหรอ? ไม่มีทาง" วิวัฒน์หัวเราะ "เธอเป็นกุญแจสำคัญของแผนฉันเลยนะ การที่เธอเข้ามาที่นี่ ทำให้ฉันได้ทั้งก้องภพและหลักฐานของเธออยู่ในกำมือพร้อมๆ กัน" เขากระชากแขนของพิมพ์นาราให้เข้ามาใกล้ "บอกมาสิ พิมพ์นารา หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่เธอแอบเก็บไว้มันอยู่ที่ไหน?" "ฉัน... ฉันไม่บอกคุณ!" พิมพ์นาราตะโกนกลับ "แน่ใจเหรอ?" วิวัฒน์ชักปืนออกมาจากเอว "ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็จะทำให้ก้องภพต้องรับโทษทั้งหมดคนเดียว แล้วเธอก็จะติดคุกไปด้วยข้อหาให้การช่วยเหลือผู้กระทำผิด" ก้องภพพยายามจะลุกขึ้น แต่สายรัดที่พันธนาการเขาไว้แน่นหนาเกินไป "อย่าทำอะไรเธอนะ วิวัฒน์!" "แล้วใครจะทำอะไรฉันได้ล่ะ?" วิวัฒน์ยิ้มเยาะ "ตำรวจยังไม่มาเลยนี่นา เพราะฉันเป็นคนโทรไปแจ้งเบาะแสปลอมให้พวกเขาเชื่อว่ามีคนกำลังจะบุกเข้ามาขโมยของในบริษัท" พิมพ์นาราตัวสั่นเทา เธอรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เธอต้องทำอะไรสักอย่าง "คุณต้องการหลักฐานชิ้นสุดท้ายใช่ไหม?" พิมพ์นาราพยายามตั้งสติ "ฉันจะบอกคุณ แต่มันอยู่ที่... มันอยู่ที่..." เธอเหลือบมองไปที่ก้องภพ ดวงตาของเขาสื่อความหมายบางอย่างให้เธอ พิมพ์นารากลืนน้ำลาย แล้วพูดต่อ "มันอยู่ที่... ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของฉันเอง" วิวัฒน์เลิกคิ้ว "โต๊ะทำงานของเธอ? แน่ใจเหรอ?" "แน่ใจ" พิมพ์นาราตอบเสียงสั่น "แต่คุณต้องปล่อยก้องภพไปก่อน" วิวัฒน์หัวเราะ "โง่จริง! ฉันจะปล่อยเขาไปทำไม? เอาล่ะ ฉันจะไปดูที่โต๊ะทำงานของเธอเอง แต่ถ้าฉันไม่เจออะไรที่นั่น ฉันจะกลับมาเล่นงานเธอให้สาสม" วิวัฒน์ค่อยๆ ปล่อยมือจากพิมพ์นารา และเดินออกไปจากห้องเก็บของลับนั้น ทิ้งให้พิมพ์นารากับก้องภพอยู่ตามลำพัง "พิมพ์นารา..." ก้องภพเอ่ยชื่อเธอด้วยความโล่งอก "คุณก้องภพคะ" พิมพ์นาราเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว "คุณเป็นอะไรมากไหมคะ" "ฉันไม่เป็นไร" ก้องภพมองเธอด้วยความเป็นห่วง "แต่เธอ... เธอไปบอกอะไรเขาเรื่องหลักฐาน?" "ฉันไม่ได้บอกอะไรเขาค่ะ" พิมพ์นาราตอบ "ฉันแค่โกหกไปเรื่อยๆ เพื่อถ่วงเวลาให้คุณก้องภพ" "แต่เขาดูเหมือนจะเชื่อนะ" "ก็เขาหลงกลไงคะ" พิมพ์นาราพยายามยิ้ม "แล้วคุณก้องภพคะ ทำไมเขาถึงรู้ว่าฉัน... ว่าฉันแอบส่งข้อมูลให้คุณ?" ก้องภพถอนหายใจ "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าเขาได้ข้อมูลไปจากทางไหน แต่ที่แน่ๆ เขาเข้าใจผิดไปเองว่าเราหักหลังกัน" "แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงคะ?" พิมพ์นาราถามอย่างร้อนรน "รอ" ก้องภพตอบสั้นๆ "รอให้เขาเดินไปที่โต๊ะทำงานของเธอ แล้วค่อยหาจังหวะ" พิมพ์นารามองก้องภพด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอดีใจที่เขาปลอดภัย แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้กับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ ความอันตรายยังคงคุกคามอยู่รอบตัวพวกเขา