รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนริมฝีปากของท่านประธานใหญ่แห่งตระกูลพญานาค ขณะที่เขากล่าวชมเชยเพลิง ท่าทางสบายๆ ของเขาขัดแย้งกับบรรยากาศตึงเครียดที่คุ้นเคยในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลพญานาค แสงไฟสลัวยามค่ำคืนสาดส่อง เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของบุคคลสำคัญที่กำลังยืนล้อมวงอย่างเงียบงัน การปะทะที่บ่อนคาสิโนเมื่อคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการรุกคืบที่ยิ่งใหญ่กว่า "เพลิง... แกทำได้ดี" น้ำเสียงของท่านประธานใหญ่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความพอใจที่ยากจะปกปิด "การเสียสละของลูกน้องแกในคืนนั้น ไม่ได้สูญเปล่าเลย" เพลิงยืนตรง นัยน์ตาจับจ้องไปยังบิดาของตนเอง แม้จะได้รับคำชม แต่ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงอาการดีใจอย่างชัดเจน เขารับรู้ถึงความหมายเบื้องหลังคำพูดของบิดา ยิ่งใหญ่กว่าชัยชนะที่ได้มาในคืนนั้น คือแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่ใครจะคาดคิด "ผมเพียงแค่ทำหน้าที่ของผมครับท่าน" เพลิงตอบเสียงเรียบ พยายามซ่อนความรู้สึกที่ซับซ้อนเอาไว้ภายใน เขารู้ดีว่าเบื้องหลังการโจมตีบ่อนคาสิโนของแก๊งมังกรนั้น มีบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้มากกว่าแค่การแย่งชิงพื้นที่ "หน้าที่? ฮ่าๆๆ" ชายร่างท้วมที่ยืนอยู่ข้างท่านประธานใหญ่หัวเราะเสียงดัง "เพลิงเอ๋ย แกยังเด็กนัก คำว่าหน้าที่ของแก มันยังน้อยไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่แกได้มอบให้กับตระกูลของเราในค่ำคืนที่ผ่านมา" ชายผู้นั้นคืออาของเพลิง เป็นที่ปรึกษาคนสนิทของท่านประธานใหญ่ มีบทบาทสำคัญในการวางแผนกลยุทธ์ต่างๆ ของตระกูล "อา... ท่านพูดเกินไปแล้วครับ" เพลิงพยายามลดความสำคัญของสิ่งที่ตนเองทำลง "แก๊งมังกรมีอิทธิพลในพื้นที่นั้นมานาน การเปิดทางให้พวกมันสูญเสียอำนาจไปบ้าง ย่อมเป็นเรื่องดีต่อเรา" "ดีกว่านั้นมาก" ท่านประธานใหญ่แย้งขึ้น "การที่พวกมันสูญเสียกำลังพลจำนวนมาก ทำให้พวกมันอ่อนแอลง เปิดโอกาสให้เราเข้าแทรกแซงในจุดที่อ่อนแอที่สุดของพวกมันได้ง่ายขึ้น" ดวงตาของเขาทอประกายบางอย่างที่ยากจะตีความ "และที่สำคัญที่สุด... แกทำให้ 'บางคน' เกิดความประมาท" เพลิงเงยหน้าขึ้น มองบิดาของตนอย่างพิจารณา "บางคน?" "ใช่... 'บางคน'" ท่านประธานใหญ่เน้นคำนั้น "บุคคลสำคัญของแก๊งมังกรที่เชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของตนเอง จนมองข้ามภัยที่ซุ่มซ่อนอยู่" "ท่านกำลังหมายถึง 'ท่านประธานใหญ่ของแก๊งมังกร' หรือไม่ครับ" เพลิงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ใครเล่าจะรู้" ท่านประธานใหญ่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ลึกลับ "สิ่งที่สำคัญกว่าคือ 'เพลิง'... แกกำลังจะก้าวขึ้นสู่บทบาทที่สำคัญยิ่งกว่าเดิม" คำพูดนั้นทำให้เพลิงชะงักไป เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา ยิ่งเขาพยายามจะเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ "ผม... ผมยังไม่เข้าใจครับ" เพลิงยอมรับ "แกกำลังจะเข้าใจ" อาของเพลิงกล่าวเสริม "การโจมตีบ่อนของแก๊งมังกร ไม่ใช่แค่การแย่งชิงพื้นที่ แต่มันคือการล่อให้พวกมันเผยจุดอ่อนออกมา และการที่แกสามารถนำพาคนของเราออกมาได้อย่างปลอดภัย โดยที่ศัตรูเสียกำลังพลไปมาก... นั่นคือสัญญาณว่าเราพร้อมแล้ว" "พร้อมสำหรับอะไรครับ" เพลิงถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "พร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่" ท่านประธานใหญ่กล่าว "สงครามที่แท้จริง กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และแก... คือหัวหอกสำคัญ" เพลิงมองไปยังใบหน้าของผู้คนรอบข้าง บรรยากาศที่เคยอบอุ่นในคฤหาสน์ กลับกลายเป็นเย็นยะเยือกในทันที เขาตระหนักดีว่าการตัดสินใจของเขาในคืนที่ผ่านมา ได้นำพาเขาไปสู่จุดที่ไม่สามารถหวนกลับได้อีกต่อไป "ผม... ผมพร้อมครับ" เพลิงเอ่ยออกมา แม้จะรู้สึกไม่มั่นคง แต่เขาก็เลือกที่จะก้าวต่อไป "ดีมาก" ท่านประธานใหญ่พยักหน้า "พรุ่งนี้... เราจะมีการประชุมลับ เพื่อวางแผนการต่อไป รายละเอียดจะแจ้งให้ทราบอีกครั้ง" เพลิงโค้งคำนับ ก่อนจะเดินออกจากห้องโถงใหญ่ เขาต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง เพื่อประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด เรื่องราวของความขัดแย้งระหว่างตระกูลพญานาคและตระกูลมังกร กำลังจะทวีความรุนแรงขึ้นอีกหลายเท่าตัว และดูเหมือนว่าเขาเองก็กำลังจะถูกผลักดันให้เข้าไปอยู่ใจกลางของพายุลูกนั้น ขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นบันได มือของอาของเขาคว้าแขนเขาไว้ "เพลิง... ระวังตัวด้วย" เสียงของอาทวอบแวม "สิ่งที่แกกำลังจะเผชิญ... มันอันตรายกว่าที่แกคิด" เพลิงหันกลับไปมองอาของเขา ใบหน้าของอาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น "ผมจะระวังครับ" "แกเป็นความหวังของตระกูลเรานะ" อาของเพลิงกล่าว "อย่าให้ใครหน้าไหนมาบั่นทอนความตั้งใจของแกได้" เพลิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขารู้ว่าคำพูดของอามีความหมายลึกซึ้งกว่าที่เห็น เขาเดินขึ้นบันไดไป ปล่อยให้อาของเขายืนมองตามหลัง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล คืนนั้น เพลิงนอนไม่หลับ เขาครุ่นคิดถึงแผนการอันซับซ้อนของบิดาและอา การโจมตีบ่อนคาสิโนเป็นเพียงฉากหน้าของแผนการใหญ่หลวงกว่านั้น เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกวางหมากอยู่บนกระดานหมากรุกที่ใหญ่กว่าที่เขาเคยจินตนาการ การเป็นทายาทของตระกูลพญานาค ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย