แสงไฟสีส้มสาดส่องมาจากโคมไฟตั้งพื้นในห้องทำงานของคุณใหญ่ สะท้อนกับเงาของเฟอร์นิเจอร์ไม้สักเก่าแก่ สร้างบรรยากาศที่ทั้งหรูหราและอบอุ่น แต่ในขณะเดียวกัน ก็แฝงไปด้วยความตึงเครียดที่คุณใหญ่กำลังเผชิญอยู่ “ท่านประธานครับ” เสือเดินเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้ายังคงฉายแววเป็นกังวล “เสี่ยวหลงพาลูกน้องของเขาออกมาแล้วครับ พวกเขากำลังกระจายกำลังปิดล้อมพื้นที่รอบๆ คฤหาสน์เราอยู่” คุณใหญ่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเขา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “มันจะเอาจริง” “ครับท่านประธาน” เสือตอบ “พวกเราพยายามเจรจาแล้ว แต่เสี่ยวหลงไม่ยอมรับฟัง เขาบอกว่าถ้าคุณใหญ่ไม่ส่งตัวพยัคฆ์ให้ เขาจะบุกเข้ามา” “ไม่มีทาง” คุณใหญ่พูดเสียงหนักแน่น “ข้าไม่มีวันยอมให้ลูกของข้าต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของเสี่ยวหลงเด็ดขาด” “แล้วเราจะทำอย่างไรดีครับ” เสือถาม “ถ้าเราต่อสู้ พวกเราอาจจะเสียเปรียบเรื่องกำลังคน เพราะเสี่ยวหลงเตรียมการมาดีมาก” “เรารู้ว่าเสี่ยวหลงต้องการอะไร” คุณใหญ่กล่าว “เขาต้องการแก้แค้นให้ลูกน้องของเขา และต้องการศักดิ์ศรีของแก๊งมังกรกลับคืนมา” “แต่พยัคฆ์ไม่ยอมรับปากครับท่านประธาน” เสือรายงาน “เขาบอกว่าเขาไม่เคยทำผิด และจะไม่ยอมขอโทษใคร” คุณใหญ่หลับตาลง นึกถึงคำพูดของลูกชาย พยัคฆ์เป็นคนหัวแข็งและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี แต่ก็เป็นข้อดีที่ทำให้เขาเป็นที่เคารพของลูกน้อง “ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องเตรียมตัวรับมือ” คุณใหญ่กล่าว “บอกทุกคนให้เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ เราจะสู้จนถึงที่สุด” “แต่ถ้าเราสู้” เสือยังคงแสดงความกังวล “พวกเราอาจจะสูญเสียมากกว่านี้” “ข้าเข้าใจ” คุณใหญ่ตอบ “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าเรายอมเสี่ยวหลงในวันนี้ วันหน้าเขาก็จะเข้ามาเอาทุกอย่างไปจากเรา” คุณใหญ่ลุกขึ้นยืน เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ “ข้าไม่เคยอยากให้พยัคฆ์ต้องมาแบกรับภาระนี้ แต่ในเมื่อเขาเลือกทางนี้แล้ว ข้าก็ต้องสนับสนุนเขา” “ท่านประธานครับ” เสือพูดขึ้น “ผมมีเรื่องจะเรียนให้ทราบอีกเรื่องหนึ่ง” “ว่ามา” คุณใหญ่ตอบโดยไม่ละสายตาจากวิวภายนอก “ผมได้ข่าวมาว่า เสี่ยวหลงกำลังจะส่ง ‘เสือสมิง’ มาเป็นกองหนุนครับ” เสือพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด “เสือสมิงคือมือขวาของเสี่ยวหลง เป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี” ข่าวนี้ทำให้คุณใหญ่หันกลับมามองเสือด้วยสายตาที่ฉายแววตกใจ “เสือสมิงเหรอ! ถ้าเขามา พวกเราจะยิ่งลำบาก” “ใช่ครับท่านประธาน” เสือยืนยัน “เขาเป็นนักฆ่าที่อันตรายมาก” “เราต้องหาทางหยุดยั้งเสือสมิงก่อนที่เขาจะมาถึง” คุณใหญ่กล่าว “เสือ เจ้าไปรวบรวมข้อมูลของเสือสมิงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ และเตรียมทีมของเราให้พร้อม” “รับทราบครับท่านประธาน” เสือโค้งคำนับ แล้วรีบออกจากห้องไป หลังจากเสือออกไป คุณใหญ่ก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง เขาหยิบรูปถ่ายของพยัคฆ์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมามอง ภาพของลูกชายที่กำลังยิ้มอย่างสดใส ทำให้หัวใจของคุณใหญ่ปวดร้าว “พยัคฆ์เอ๋ย” คุณใหญ่พึมพำ “พ่อทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเจ้า แต่ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าใจเลย” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาที่หน้าประตูห้องทำงาน “ใครน่ะ!” คุณใหญ่ตะโกนถาม ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ปรากฏร่างของพยัคฆ์ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าปกติ “พ่อ” พยัคฆ์เรียก “ผมมีเรื่องจะคุยกับพ่อ” “ว่ามา” คุณใหญ่ตอบ “มีเรื่องอะไร” “ผมตัดสินใจแล้ว” พยัคฆ์กล่าว “ผมจะไปคุยกับเสี่ยวหลงด้วยตัวเอง” คำพูดของพยัคฆ์ทำให้คุณใหญ่ตกใจ “อะไรนะ! เจ้าจะไปคุยกับเสี่ยวหลงเองอย่างนั้นเหรอ! เจ้าไม่รู้หรือไงว่ามันอันตรายแค่ไหน!” “ผมรู้ครับ” พยัคฆ์ตอบ “แต่ผมไม่อยากให้พ่อต้องลำบากไปกว่านี้ ผมจะไปขอโทษเขาด้วยตัวเอง” “ไม่!” คุณใหญ่ตะคอกเสียงดัง “พ่อไม่มีวันยอมให้เจ้าทำแบบนั้นเด็ดขาด!” “แต่ผมไม่อยากให้เราต้องมาสู้รบกันครับพ่อ” พยัคฆ์อธิบาย “ผมไม่อยากเห็นเลือดต้องเสียไปมากกว่านี้” “เจ้าเพิ่งจะฆ่าลูกน้องของเสี่ยวหลงไปนะพยัคฆ์!” คุณใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แล้วตอนนี้จะไปขอโทษเขาเนี่ยนะ! มันไม่มีทางเป็นไปได้!” “ผมจะอธิบายให้เขาฟัง” พยัคฆ์ยืนยัน “ผมจะทำให้เขาเข้าใจ” “เจ้าคิดว่าเสี่ยวหลงเป็นคนแบบไหน!” คุณใหญ่ถาม “เขาไม่ใช่คนที่จะมานั่งฟังคำอธิบายของเจ้า! เขาจะฆ่าเจ้า!” “ผมยอมรับความเสี่ยงนั้นได้ครับ” พยัคฆ์กล่าว “ถ้ามันจะทำให้ทุกอย่างสงบลง” “ไม่!” คุณใหญ่ลุกขึ้นยืน คว้าแขนของพยัคฆ์ไว้แน่น “พ่อจะไม่ยอมให้เจ้าไปเด็ดขาด!” “ปล่อยผมนะพ่อ!” พยัคฆ์พยายามสะบัดแขนออก “ผมต้องไป!” “พ่อบอกว่าไม่!” คุณใหญ่ตะคอก “เจ้าคือความหวังเดียวของตระกูลพญานาค! พ่อจะปล่อยให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายแบบนั้นไม่ได้!” “แต่พ่อก็พูดเองว่าไม่อยากให้ผมเป็นเหมือนพ่อ!” พยัคฆ์ตะคอกกลับ “ผมไม่อยากให้ชีวิตของผมต้องมาจมปลักอยู่กับความแค้นและความขัดแย้งแบบนี้! ผมอยากให้มันจบ!” “มันจะจบได้ยังไงถ้าเจ้าไปเผชิญหน้ากับเสี่ยวหลง!” คุณใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “เจ้ากำลังจะทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปอีก!” “ผมจะลองดูครับพ่อ” พยัคฆ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ถ้าผมทำสำเร็จ ทุกอย่างก็จะจบลง” คุณใหญ่ปล่อยแขนของพยัคฆ์ออกอย่างช้าๆ เขามองเข้าไปในดวงตาของลูกชาย เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวที่แฝงอยู่ เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่พยัคฆ์กำลังจะทำนั้นเป็นความคิดที่ถูกต้องหรือไม่ แต่เขาก็รู้ว่าเขาไม่สามารถห้ามลูกชายของเขาได้อีกต่อไป “ถ้าเจ้าตัดสินใจแล้ว” คุณใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “พ่อก็คงห้ามเจ้าไม่ได้” “ขอบคุณครับพ่อ” พยัคฆ์โค้งคำนับ “ผมจะรีบไปรีบกลับ” พยัคฆ์หันหลังเดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้คุณใหญ่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองตามแผ่นหลังของลูกชายไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและกังวลใจ เขารู้ดีว่าการตัดสินใจของพยัคฆ์ครั้งนี้ อาจจะนำพามาซึ่งหายนะที่คาดไม่ถึง