แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมายังระเบียงห้องพักบนเพนต์เฮาส์หรู เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนนิ่ง สวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวบางเบา ปล่อยผมยาวสลวยลงมาประบ่า ใบหน้าสวยหวานของ ‘เมขลา’ ฉายแววเศร้าสร้อย เธอทอดสายตามองไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงเบื้องล่าง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวบางอย่างที่หนักอึ้งอยู่ในใจ “ยังไม่นอนอีกเหรอคะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เมขลาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบหันไปมอง เห็น ‘เสี่ยวหลง’ ยืนพิงกรอบประตูอยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ ปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นลำคอระหง ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนกว่ายามที่อยู่ท่ามกลางสมรภูมิ “คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เมขลาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “นานแล้ว” เสี่ยวหลงตอบ เขาเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ “เห็นเธอยืนเหม่ออยู่ ก็เลยอยากเข้ามาดู” เมขลาเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าเสี่ยวหลงกำลังหมายถึงอะไร การพบเจอกันเมื่อวานนี้ กลายเป็นเรื่องที่ทำให้เธอไม่สบายใจ “ฉัน… ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไปพบคุณนะคะ” เมขลาเอ่ยเสียงแผ่ว “รู้แล้ว” เสี่ยวหลงตอบ “แต่เธอไป” “คุณใหญ่เห็นแล้วใช่ไหมคะ” เมขลาถาม ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “ใช่” เสี่ยวหลงพยักหน้า “และเขาก็คงไม่สบายใจแน่ๆ” “ฉัน… ฉันขอโทษ” เมขลาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวายตัวหนึ่ง “ฉันไม่ได้อยากทำให้ใครเดือดร้อน” เสี่ยวหลงเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยากทำ” “คุณมาเพื่อจะบอกว่าฉันเป็นคนทรยศใช่ไหมคะ” เมขลาถาม เสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่” เสี่ยวหลงส่ายหน้า “ฉันมาเพื่อจะคุยกับเธอ” “คุยเรื่องอะไรคะ” “เรื่องของพ่อเธอ” เสี่ยวหลงกล่าว “และเรื่องของ ‘แหวนมังกร’” เมขลาเงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวหลง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย “คุณรู้เรื่องแหวนมังกรได้ยังไงคะ” “ฉันรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับตระกูลพญานาค” เสี่ยวหลงตอบ “รวมถึงสมบัติที่พวกเขาหวงแหนที่สุด” “แล้ว… แล้วคุณจะทำยังไงคะ” เมขลาถามอย่างหวาดหวั่น “คุณจะแย่งชิงแหวนไปจากพวกเขาใช่ไหมคะ” “ถ้ามันเป็นสิ่งที่ต้องทำ” เสี่ยวหลงตอบ “ฉันก็ต้องทำ” “แต่… นั่นมันคือของตระกูลพญานาค” เมขลาเอ่ย “คุณไม่คิดว่ามันไม่ถูกต้องหรือคะ” “ความถูกต้องในโลกของพวกเรา มันเป็นสิ่งที่เปลี่ยนไปได้เสมอ” เสี่ยวหลงกล่าว “สิ่งที่สำคัญที่สุด คืออำนาจ และการรักษาเผ่าพันธุ์ของเรา” “เผ่าพันธุ์ของคุณ… หมายถึงมังกร ใช่ไหมคะ” เมขลาถาม เสี่ยวหลงพยักหน้า “ใช่” “แล้ว… คุณจะใช้แหวนนั้นเพื่ออะไรคะ” “เพื่อทำให้ตระกูลมังกรกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง” เสี่ยวหลงตอบ “เพื่อแก้แค้นให้กับสิ่งที่พวกเราเคยสูญเสียไป” เมขลาเงียบไป เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เสี่ยวหลงกำลังพูดอยู่ ชายหนุ่มตรงหน้าเธอไม่ใช่แค่ทายาทของแก๊งมาเฟียธรรมดา แต่เขามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก “คุณใหญ่… เขาคงจะโกรธมากแน่ๆ” เมขลาเอ่ย “เขาก็มีสิทธิ์ที่จะโกรธ” เสี่ยวหลงยิ้ม “แต่เขาก็ต้องเข้าใจว่า นี่คือการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด” “แต่… คุณใหญ่เป็นคนดีนะคะ” เมขลาแย้ง “ท่านดูแลพวกเราอย่างดี” “ฉันไม่ได้บอกว่าเขาเป็นคนไม่ดี” เสี่ยวหลงกล่าว “แต่เขาคือศัตรูของฉัน” เมขลาหลับตาลง เธอรู้สึกสับสนไปหมด เธอรักและภักดีต่อตระกูลพญานาค แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผูกพันกับเสี่ยวหลงอย่างประหลาด “คุณ… คุณจำได้ไหมคะ” เมขลาเอ่ย “ตอนที่เรายังเด็ก เราเคยเจอกันมาก่อน” เสี่ยวหลงมองเมขลาอย่างพิจารณา “จำได้สิ” “ตอนนั้น… คุณเคยให้ดอกไม้กับฉัน” เมขลาพูดพลางยิ้มบางๆ “คุณบอกว่าฉันเหมือนเจ้าหญิง” “ใช่” เสี่ยวหลงตอบ “เธอเป็นเจ้าหญิงจริงๆ” “แต่ตอนนี้… เรากลับต้องมาอยู่คนละฝั่ง” เมขลาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า “มันเป็นโชคชะตาของเรา” เสี่ยวหลงกล่าว “แต่เรายังสามารถเป็นเพื่อนกันได้นะ” “เพื่อน… อย่างนั้นหรือคะ” เมขลาถาม “แน่นอน” เสี่ยวหลงยืนยัน “เราโตมาด้วยกัน เรามีความทรงจำดีๆ ร่วมกัน” “แต่… ถ้าคุณจะทำร้ายตระกูลของฉันล่ะคะ” เมขลาถาม เสี่ยวหลงเงียบไป เขาไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้ “ฉัน… ฉันไม่อยากให้คุณทำร้ายใคร” เมขลาเอ่ย “ฉันไม่อยากให้คุณต้องเป็นเหมือนพวกเรา” “พวกเรา… หมายถึงใคร” เสี่ยวหลงถาม “หมายถึง… ครอบครัวของฉัน” เมขลาตอบ “หมายถึง… คนที่ฉันรัก” เสี่ยวหลงลูบใบหน้าของเมขลาอย่างแผ่วเบา “ฉันเข้าใจ” “คุณ… จะไม่ทำร้าย ‘เพลิง’ ใช่ไหมคะ” เมขลาถามอย่างมีความหวัง เสี่ยวหลงชะงักไปเล็กน้อย เขามองเข้าไปในดวงตาของเมขลา “ฉันไม่รู้” “ได้โปรดนะคะ” เมขลาอ้อนวอน “อย่าทำร้ายเขาเลย” “ฉันจะพยายาม” เสี่ยวหลงตอบ “แต่ฉันไม่สามารถสัญญาอะไรได้” เมขลาหลับตาลง เธอรู้ว่าสถานการณ์นี้มันยากลำบากเพียงใด “ฉัน… อยากจะขออะไรบางอย่างจากคุณ” เมขลาเอ่ย “ว่ามาสิ” “คุณ… ช่วยบอก ‘คุณใหญ่’ ด้วยนะคะ ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะทรยศท่าน” เมขลาขอร้อง “และ… ช่วยบอกเขาด้วยว่า ‘แหวนมังกร’ ยังอยู่ที่นี่” เสี่ยวหลงมองเมขลาอย่างประหลาดใจ “เธอ… ไม่ได้จะเอาแหวนไป?” “ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายตระกูลของฉัน” เมขลาตอบ “ถึงแม้ว่า… ฉันจะต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใดก็ตาม” “แล้ว… เธอจะทำอย่างไร” เสี่ยวหลงถาม “ฉันจะหาทาง… ปกป้องมันไว้” เมขลาตอบ “ด้วยวิธีของฉันเอง” เสี่ยวหลงเงียบไป เขาเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเมขลา เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้โกหก “ตกลง” เสี่ยวหลงตอบ “ฉันจะบอกคุณใหญ่ให้” “ขอบคุณค่ะ” เมขลาเอ่ย “แต่… เธอต้องสัญญาอะไรกับฉัน” เสี่ยวหลงกล่าว “สัญญาเรื่องอะไรคะ” “สัญญาว่า… เธอจะปลอดภัย” เสี่ยวหลงตอบ “และ… เธอจะอยู่ห่างๆ จากเรื่องนี้” “ฉัน… ไม่แน่ใจว่าทำได้ไหม” เมขลาเอ่ย “เธอต้องทำ” เสี่ยวหลงกล่าวเสียงเข้ม “เพราะชีวิตของเธอ… มีค่ามากกว่าแหวนวงนั้น” เมขลาพยักหน้าอย่างช้าๆ เธอรู้สึกถึงความห่วงใยที่เสี่ยวหลงมีให้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย “ฉันจะพยายามค่ะ” เมขลาตอบ เสี่ยวหลงยิ้มบางๆ เขาเอื้อมมือไปบีบไหล่ของเมขลาเบาๆ “ดีมาก” ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความซับซ้อนและอึดอัด แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมา แต่ทว่า คราวนี้มันกลับดูหม่นหมองกว่าเดิม ราวกับจะบอกเป็นนัยถึงโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น