แสงไฟนีออนสีแดงฉานสะท้อนบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้น ราวกับหยาดเลือดที่หลั่งรินไม่ขาดสาย เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาบ่งบอกถึงความโกลาหลที่กำลังคืบคลานเข้ามาในเขตอุตสาหกรรมร้างแห่งนี้ ที่ซึ่งกฎหมายแทบจะไม่มีความหมาย และอำนาจถูกตัดสินด้วยกระสุน ปืน และมีด ‘เลือดสีรัตติกาล’ แก๊งที่ปกครองพื้นที่แห่งนี้มานานกว่าสิบปี กำลังถูกท้าทายอย่างอุกอาจ "มันมาอีกแล้วเหรอวะ?" เสียงห้าวทุ้มดังมาจากเงามืดของโกดังเก่า ร่างสูงใหญ่ของ "พายุ" หัวหน้าแก๊งเลือดสีรัตติกาลปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าคมเข้มภายใต้แสงสลัวฉายแววกรุ่นโกรธ ดวงตาคู่คมที่เคยฉายประกายเย็นชา บัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้น "ใช่ครับหัวหน้า พวกมันมาเป็นชุดใหญ่เลย คาดว่าน่าจะเป็นพวก 'ปลายกระบอกปืน' ที่ขยายอิทธิพลเข้ามา" "ฟ้า" หนึ่งในลูกน้องคนสนิทของพายุตอบพลางเช็ดเลือดที่ไหลจากบาดแผลที่แขน "ปลายกระบอกปืน..." พายุพึมพำชื่อแก๊งคู่ปรับที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แก๊งที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี พวกมันไม่เคยปรานีใคร และไม่เคยยอมใคร การบุกเข้ามาในเขตของเลือดสีรัตติกาลเช่นนี้ เป็นการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ "แกสั่งให้คนของเราเตรียมตัวหรือยัง?" พายุถาม "เตรียมพร้อมแล้วครับหัวหน้า ทุกคนอยู่ในตำแหน่งที่เตรียมพร้อมรับมือแล้ว" ฟ้าตอบ "ดี" พายุพยักหน้า "ครั้งนี้เราต้องเอาคืนพวกมันให้สาสม อย่าให้พวกมันได้ใจไปมากกว่านี้" เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะๆ แสงไฟจากไฟฉายสาดส่องไปมาในความมืด เสียงตะโกนสั่งการ เสียงร้องโหยหวน และเสียงวัตถุตกกระทบพื้นดังระงมไปทั่วบริเวณ การปะทะเริ่มขึ้นแล้ว พายุเดินนำหน้าฟ้าและลูกน้องอีกสองสามคน มุ่งหน้าไปยังจุดที่เกิดการปะทะหนักที่สุด เขาวิ่งไปตามทางเดินแคบๆ ที่ทอดผ่านกองสินค้าเก่าๆ และเครื่องจักรที่ผุพัง กลิ่นอายของควันปืนและเลือดลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ "พวกมึงมันหน้าโง่!" เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดดังขึ้น เมื่อพายุเห็นลูกน้องของเขากำลังถูกรุมทำร้ายโดยกลุ่มคนสวมเสื้อสีดำที่ติดตราสัญลักษณ์รูปกระสุนปืน "ไอ้พวกสารเลว!" พายุตะโกนลั่น พร้อมกับชักปืนพกคู่ใจออกมา เขายิงใส่กลุ่มคนเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล กระสุนพุ่งเจาะร่างของศัตรูไปหลายคน ทำให้การโจมตีชะงักไปชั่วขณะ "พายุ! แกมาแล้วสินะ" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลังกลุ่มคนชุดดำ ร่างสูงผอมของ "เงา" หัวหน้าแก๊งปลายกระบอกปืน ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ แต่แววตาของเขากลับวาวโรจน์ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ "เงา! แกกล้าดียังไงมายุ่งกับเขตของข้า!" พายุตวาดกลับ สายตาของทั้งสองจ้องประสานกันอย่างไม่ลดละ "ข้าไม่เคยคิดจะยุ่ง ถ้าแกไม่คิดมาก่อนว่าเขตนี้เป็นของแกคนเดียว" เงาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "เมืองนี้มันใหญ่เกินไปสำหรับแกคนเดียว เลือดสีรัตติกาล" "แกกำลังจะบอกว่าแกจะยึดที่ของข้าอย่างนั้นเหรอ?" พายุถาม "ก็ประมาณนั้น" เงาตอบพลางยักไหล่ "แกมันก็แค่หมาแก่ที่ใกล้ตายแล้ว ปล่อยให้ข้าเข้ามาแทนที่มันจะดีกว่า" "ฝันไปเถอะ!" พายุตะโกนลั่น ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนยิงใส่เงา แต่เงาก็หลบได้อย่างรวดเร็วราวกับรู้ล่วงหน้า การต่อสู้ดุเดือดขึ้นอีกครั้ง ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง เสียงปืนดังไม่หยุด เสียงตะโกนด่าทอ เสียงคร่ำครวญดังประปราย พายุสู้ไปพร้อมกับพาลูกน้องฝ่าวงล้อมของศัตรู เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาดูถูกอำนาจของเลือดสีรัตติกาล "ฟ้า! พาพวกที่บาดเจ็บออกไปก่อน" พายุตะโกนสั่ง "แต่หัวหน้า!" ฟ้าคัดค้าน "ไม่ต้องห่วงข้า! รีบไป!" พายุคะยั้นคะยอ ฟ้าจำใจต้องพาผู้บาดเจ็บส่วนหนึ่งถอยร่นออกไป ปล่อยให้พายุและลูกน้องที่ยังสู้ไหวเผชิญหน้ากับเงาและลูกน้องของมันต่อไป "แกจะอยู่คนเดียวได้นานแค่ไหนกัน พายุ?" เงาตะโกนถามขณะที่เขากระโดดหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามา "แกมันแก่เกินไปแล้ว" "แกยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจ" พายุตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน "ความภักดีและความแค้น มันมีค่ามากกว่าชีวิตของแกหลายเท่า" พายุยิงปืนอย่างแม่นยำ กระสุนแต่ละนัดเจาะเข้าเป้าหมายอย่างที่ตั้งใจ เขาสู้ด้วยทักษะที่สั่งสมมานานหลายปี บวกกับความโกรธแค้นที่ท่วมท้น ทำให้เขากลายเป็นนักสู้ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม แต่พวกปลายกระบอกปืนก็ไม่ใช่เล่นๆ พวกมันมีจำนวนมากกว่า และดูเหมือนจะได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี พวกมันค่อยๆ บีบเข้ามาเรื่อยๆ ทำให้พายุและลูกน้องต้องถอยร่นไปติดกำแพงโกดัง "แกกำลังจะแพ้แล้ว พายุ" เงาเดินเข้ามาใกล้ พลางยกปืนขึ้นเล็งมาที่พายุ "ถึงเวลาที่แกต้องลงจากบัลลังก์แล้ว" "ก่อนที่ฉันจะตาย ฉันจะลากแกไปลงนรกด้วย!" พายุคำราม ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เงาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด มีดสั้นถูกชักออกมา ฟาดฟันกันไปมาในความมืด พายุเสียเปรียบเรื่องความคล่องแคล่ว แต่ความแข็งแกร่งและประสบการณ์ของเขาก็ทำให้เงาต้องลำบาก การต่อสู้จบลงเมื่อเสียงปืนของหน่วยตำรวจดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง พวกปลายกระบอกปืนที่เหลืออยู่เห็นท่าไม่ดีก็รีบถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พายุยืนหอบเหนื่อยอยู่ท่ามกลางซากศพและเลือดที่นองพื้น "ไอ้เงา! แกจะหนีไปไหนพ้น!" พายุตะโกนไล่หลัง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา พายุทรุดตัวลงนั่งบนพื้นคอนกรีต เขาเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงมีสติ รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนใบหน้า "สงครามครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละ" เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีดำสนิทที่มองไม่เห็นดวงดาวสักดวง ราวกับมันจะสะท้อนความมืดมิดในใจของเขา ความแค้นที่ฝังลึกระหว่างสองแก๊งนี้ จะไม่จบลงง่ายๆ แน่นอน