ท่าเรือขนส่งสินค้าเก่าทางตะวันออกของเมืองที่เคยพลุกพล่านไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม บัดนี้กลับเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นระยะ และเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านซากอาคารเก่าแก่ ท่ามกลางความมืดสลัวของค่ำคืนที่งานเฉลิมฉลองยังคงดำเนินไปอย่างครึกครื้นในอีกฟากของเมือง แสงไฟจากโคมไฟโบราณส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกหัก เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งในอากาศ เป็นภาพของสถานที่ที่ถูกทอดทิ้ง ถูกลืมเลือน แต่ทว่า บัดนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางของเกมแห่งอำนาจที่กำลังจะปะทุขึ้น พายุ ในชุดสูทสีดำสนิท ยืนอยู่กลางโถงกว้างของโกดังเก่า ดวงตาคมกริบมองสำรวจไปรอบๆ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา ชายหนุ่มผมสีดำขลับ ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างจากนายใหญ่ของเขา ข้างกายพายุ มี ‘มุก’ หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยคมราวกับรูปสลัก ยืนนิ่งสงบ ใบหน้าของเธอฉายแววเคร่งขรึม ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังทางเข้าโกดังอย่างระแวดระวัง “คิดว่าเขาจะมาไหม” มุกเอ่ยถาม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความเงียบ “นี่เป็นกับดักของ ‘ปลายกระบอกปืน’ หรือเปล่า” พายุหันมามองมุก แววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “เขาต้องมา มุก เขาไม่ยอมเสียโอกาสที่จะเผชิญหน้ากับเราโดยตรงหรอก ยิ่งตอนนี้ที่ ‘เลือดสีรัตติกาล’ เสียเปรียบอยู่ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับศักดิ์ศรีของเขาด้วย” “ศักดิ์ศรี หรือความบ้าบิ่นกันแน่” มุกพึมพำ “ฉันไม่ไว้ใจ ‘ปลายกระบอกปืน’ เลย ถึงแม้เราจะถอนกำลังจากฝั่งตะวันตกมาได้สำเร็จ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราปลอดภัย” “เรารู้” พายุตอบ พลางเดินไปหยุดยืนที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปยังท่าเรือที่มืดมิด “แต่บางครั้ง การเผชิญหน้าก็เป็นทางออกที่ดีที่สุด เราจำเป็นต้องหยุดการขยายอำนาจของเขาให้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไป” เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก ร่างสูงผอมเพรียวสองร่างปรากฏขึ้นที่ทางเข้าโกดัง ‘มังกร’ หัวหน้าแก๊ง ‘ปลายกระบอกปืน’ เดินนำหน้าเข้ามา ดวงตาของเขาฉายแววท้าทาย ไม่มีความเกรงกลัวใดๆ ปรากฏให้เห็น ข้างกายของมังกร เป็น ‘พยัคฆ์’ มือขวาผู้เงียบขรึมและน่าเกรงขาม “มาแล้วสินะ” พายุเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเย็นชา แต่เต็มไปด้วยอำนาจ “ฉันนึกว่านายจะกลัวเกินกว่าจะมาซะแล้ว” มังกรหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาแหบแห้ง “กลัว? นายคิดว่าฉันเป็นใคร พายุ ‘เลือดสีรัตติกาล’ ไม่เคยมีคำว่ากลัวในพจนานุกรมของพวกเขา และ ‘ปลายกระบอกปืน’ ก็เช่นกัน” “งั้นก็ดี” พายุเดินเข้ามาประจันหน้ากับมังกร “เราจะได้จบเรื่องนี้กันไปเสียที” “จบเรื่อง? หรือนายกำลังจะจบชีวิตของตัวเอง” มังกรเชิดหน้าขึ้น “แกพยายามจะหยุดการขยายอำนาจของฉัน? ช่างเป็นความคิดที่น่าขัน” “ฉันกำลังจะทำให้แกเข้าใจว่า ที่นี่คืออาณาเขตของเรา” พายุเน้นย้ำคำสุดท้าย “แกไม่มีสิทธิ์มายุ่มย่าม” “อาณาเขต? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” มังกรยิ้มเยาะ “ฉันเห็นมีแต่ความอ่อนแอของแกต่างหากที่ทำให้แกต้องมานั่งรอฉันอยู่ที่นี่” “ความอ่อนแอที่แกกำลังจะเห็นมันจะเป็นจุดจบของแก” พายุพูด พลางเหลือบมองไปทางมุก ซึ่งพยักหน้ารับรู้ “อย่าพูดมากน่า” มังกรโบกมือไปมา “บอกมาสิ ว่าทำไมนายถึงอยากจะเจรจากับฉันในค่ำคืนแบบนี้ ในขณะที่แกกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง” “ฉันไม่ได้มาเจรจา” พายุตอบ “ฉันมาเพื่อบอกให้นายหยุด” “หยุด? ฮ่าๆๆ” มังกรหัวเราะเสียงดัง “นายคงจะบ้าไปแล้ว พายุ! ฉันไม่เคยหยุด และจะไม่มีวันหยุด จนกว่าแก ‘เลือดสีรัตติกาล’ จะสิ้นซากไปจากเมืองนี้” “แกแน่ใจเหรอ?” พายุเอ่ยเสียงเรียบ “แกแน่ใจว่าแกมีกำลังพอที่จะทำอย่างนั้นจริงๆ” “แน่นอน!” มังกรตะโกน “ดูคนของแกสิ พายุ มีแค่ไม่กี่คน เทียบกับคนของฉัน ที่พร้อมจะบดขยี้แกให้แหลกคามือ” ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอก! “อะไรกัน!” มังกรหันขวับไปมองด้วยความตกใจ “นั่นไง” พายุเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “ฉันบอกแล้วไงว่าแกไม่มีกำลังพอ” ร่างของ ‘นักรบ’ หนึ่งในลูกน้องคนสนิทของพายุ โผล่หน้าออกมาจากเงามืด “หัวหน้าครับ! พวกมันบุกเข้ามาจากทางทะเล!” “นั่นมันเป็นกับดัก!” มังกรตะโกน “แกหลอกฉัน!” “ใครหลอกใครกันแน่” พายุยิ้มเยาะ “แกต่างหากที่หลงเข้ามาในกับดักของฉัน” เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ พายุ ‘เลือดสีรัตติกาล’ ได้วางแผนการล่อลวง ‘มังกร’ หัวหน้าแก๊ง ‘ปลายกระบอกปืน’ มายังท่าเรือร้างแห่งนี้ โดยใช้ข่าวลือเรื่องความขัดแย้งที่รุนแรงขึ้นเป็นเครื่องมือล่อ เขาแสร้งทำเป็นกำลังอ่อนแอ เพื่อดึงดูดให้อีกฝ่ายเข้ามาเผชิญหน้า โดยไม่รู้ว่าท่าเรือแห่งนี้ได้ถูกปิดล้อมไว้เรียบร้อยแล้ว “แกมันเจ้าเล่ห์!” มังกรคำราม พลางชักปืนพกออกมาเล็งมาที่พายุ “แล้วแกมันโง่!” พายุสวนกลับ ก่อนที่ ‘พยัคฆ์’ ลูกน้องของมังกรจะทันตั้งตัว ‘นักรบ’ ก็พุ่งเข้าใส่ พยัคฆ์รับมือได้อย่างรวดเร็ว แต่การโจมตีอย่างไม่คาดฝันทำให้เขาเสียจังหวะไปชั่วขณะ การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว พายุและมุกร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับลูกน้องของพวกเขา พวกเขาสู้กับกลุ่มของมังกรอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะมีจำนวนน้อยกว่า แต่พวกเขาก็มีความได้เปรียบจากภูมิประเทศและแผนการที่วางไว้อย่างรอบคอบ “นี่คือจุดจบของแก มังกร!” พายุตะโกนขณะที่เขากำลังต่อสู้กับมังกรตัวต่อตัว “ฝันไปเถอะ!” มังกรตอบกลับ พลางพุ่งเข้าใส่พายุ ทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง หมัด เท้า เข่า ศอก ถูกใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้ระยะประชิด เลือดไหลซึมจากบาดแผลของทั้งคู่ แต่ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กัน ขณะเดียวกัน มุกก็กำลังต่อสู้กับ ‘นางพญา’ มือขวาคนสนิทของมังกร หญิงสาวทั้งสองมีฝีมือไม่แพ้กัน การต่อสู้ของพวกเธอเต็มไปด้วยความดุเดือด รวดเร็ว และแม่นยำ “แกจะหยุดฉันไม่ได้!” นางพญาตะคอก “แกไม่มีทางทำลาย ‘เลือดสีรัตติกาล’ ได้หรอก!” มุกสวนกลับ การต่อสู้ดำเนินไปอย่างยาวนาน เสียงปืนเริ่มเบาบางลง เหลือเพียงเสียงต่อสู้ระยะประชิดที่ดังก้องไปทั่วโกดัง พายุสามารถกดดันมังกรได้มากขึ้นเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนว่ามังกรจะยังคงมีกำลังสำรองอยู่ “แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้รึไง!” มังกรคำราม พลางควักระเบิดมือออกมา “อะไรนะ!” พายุอุทานด้วยความตกใจ แต่ก่อนที่มังกรจะทันได้กดชนวน ‘มุก’ ก็พุ่งเข้าคว้าแขนของมังกรไว้ได้ทันควัน “ไม่!” เธอตะโกน เกิดการต่อสู้แย่งชิงระเบิดอย่างดุเดือด มังกรพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมุก ขณะที่มุกก็พยายามจะปลดชนวนระเบิด “ปล่อยฉันนะ ยัยสารเลว!” มังกรตะโกน “แกต้องตาย!” มุกตอบกลับด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ในที่สุด ด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ มุกก็สามารถสะบัดแขนของมังกรจนระเบิดมือหลุดออกไป แต่ก่อนที่จะมีใครได้ทำอะไรต่อ แสงไฟสว่างวาบขึ้นจากนอกโกดัง! “อะไรอีก!” มังกรตะโกน “เฮลิคอปเตอร์!” นักรบตะโกน เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ บินเข้ามาใกล้โกดังอย่างรวดเร็ว แสงไฟจากสปอตไลท์สาดส่องลงมา ทำให้บริเวณโดยรอบสว่างจ้า “ใครกัน!” มังกรตะโกนถาม “เป็นพวกของ ‘เจ้านคร’!” นักรบรายงาน “เจ้านคร!” มังกรอุทานด้วยความไม่เชื่อสายตา “เป็นไปไม่ได้!” “ดูเหมือนว่าแกจะมีแขกไม่ได้รับเชิญนะ มังกร” พายุพูด พลางมองไปยังเฮลิคอปเตอร์ลำนั้น ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก “นี่แหละคือจุดจบของแกจริงๆ”