แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์หรูหรา เผยให้เห็นความสงบสุขที่ซ่อนเร้นภายใต้ความโอ่อ่าของมัน อัศวินในชุดนอนผ้าไหมสีเข้ม นั่งจิบกาแฟดำรสเข้มข้น ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลาย แต่แววตาคมกริบยังคงฉายประกายแห่งอำนาจ "ท่านครับ" ชายร่างใหญ่ในชุดสีเข้ม รายงาน "ข่าวจากหน่วยสอดแนมยืนยันแล้วว่า แก๊ง 'เงามรณะ' เสียผู้นำไปแล้วจริงๆ พยัคฆ์เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ" อัศวินยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ เขาส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ "ยอดเยี่ยม... ทุกอย่างเป็นไปตามแผน" "แล้วผู้รอดชีวิตล่ะครับท่าน" "พิชิตกับรัตนา... พวกมันหนีไปได้" อัศวินกล่าว "แต่ข้าไม่คิดว่าพวกมันจะไปได้ไกลนัก 'เงามรณะ' ที่เคยยิ่งใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงเศษซาก" "เราจะตามล่าพวกมันไหมครับท่าน" "ยังไม่ถึงเวลา" อัศวินส่ายหน้าช้าๆ "ตอนนี้เราต้องรวบรวมทุกอย่างให้เป็นปึกแผ่นเสียก่อน 'บัลลังก์อิฐ' กำลังจะตกมาอยู่ในมือเรา และข้าต้องการความมั่นคงก่อนที่จะประกาศอำนาจอย่างเป็นทางการ" "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับท่าน" "หลังจากนั้น... เราจะตามล่าพวกมันเอง" อัศวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า การต่อต้าน 'แสงอำพัน' มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" เขาหันไปมองจอภาพอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ฉายภาพของแก๊งมาเฟียต่างๆ ที่กำลังแสดงความภักดีต่อ 'แสงอำพัน' ทีละแก๊ง ทีละแก๊ง "โลกใต้ดินกำลังจะเปลี่ยนไป" อัศวินพึมพำ "และข้าคือผู้ที่จะเปลี่ยนแปลงมัน" ขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของเมือง พิชิต รัตนา และเสือ กำลังซุ่มดูการเคลื่อนไหวของแก๊ง 'แสงอำพัน' ที่กำลังเคลื่อนย้ายสิ่งของไปยังฐานบัญชาการแห่งใหม่ "พวกมันขนอาวุธไปเยอะมาก" เสือกระซิบ "ดูเหมือนพวกมันกำลังเตรียมพร้อมสำหรับอะไรบางอย่าง" "แน่นอน" รัตนาตอบ "พวกมันรู้ว่าเรายังอยู่ และพวกมันต้องการข่มขวัญเรา" "เราจะทำยังไงดีครับท่านพิชิต" เสือหันมาถาม พิชิตมองไปยังกำลังพลที่เหลืออยู่ของ 'เงามรณะ' ซึ่งมีเพียงห้าคนเท่านั้น พวกเขากระจัดกระจายกันไปซ่อนตัวตามที่ต่างๆ หลังจากการปะทะที่สูญเสียครั้งใหญ่ "เราต้องรวบรวมกำลังพลที่เหลืออยู่ของเราก่อน" พิชิตกล่าว "เท่าที่รู้ ยังมี 'ก้อง' กับ 'สมชาย' ที่น่าจะยังปลอดภัยอยู่" "ก้อง..." เสือพยักหน้า "ใช่แล้ว ก้องเป็นคนเก่งเรื่องการปลอมตัว เราอาจจะใช้เขาให้เป็นประโยชน์ได้" "แล้วสมชายล่ะ" รัตนาถาม "เขาเป็นคนของท่านพยัคฆ์ที่ซื่อสัตย์ที่สุด" "สมชายอยู่ที่โกดังเก่าทางเหนือ" พิชิตกล่าว "แต่การเดินทางไปที่นั่นอันตรายมาก เส้นทางนั้นถูกควบคุมโดยพวกของ 'แสงอำพัน' เกือบทั้งหมด" "งั้นเราต้องหาทางอื่น" รัตนาเสนอ "เราอาจจะต้องติดต่อแก๊งอื่นๆ ที่ยังภักดีต่อ 'เงามรณะ' แม้ว่าจะมีไม่มากก็ตาม" "แก๊งที่ภักดี..." พิชิตครุ่นคิด "มีแต่แก๊ง 'พยัคฆ์ขาว' ของท่าน 'ชาญ' เท่านั้น ที่น่าจะยังคงความเป็นกลางอยู่" "ท่านชาญ... เขาเป็นคนดี" เสือกล่าว "แต่เขาก็มีปัญหาของตัวเอง เขามักจะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเสมอ" "เราต้องลองเสี่ยงดู" พิชิตกล่าว "เราจะแบ่งกันออกเป็นสองทีม" "ทีมแรก" พิชิตหันไปทางเสือ "เจ้ากับสมชาย จงพยายามรวบรวมกำลังพลที่เหลืออยู่ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามติดต่อ 'พยัคฆ์ขาว' ด้วย ถ้าเป็นไปได้" "รับทราบครับท่าน!" เสือตอบรับอย่างแข็งขัน "ส่วนทีมที่สอง" พิชิตหันไปทางรัตนา "เราสองคนจะไปหาก้องที่ปลอมตัวอยู่" "แล้วเราจะหาเขาเจอได้อย่างไร" รัตนาถาม "ถ้าเขาปลอมตัวไปเรื่อยๆ" "ข้ามีวิธี" พิชิตกล่าว "ท่านพยัคฆ์เคยบอกไว้ว่า ก้องมีสัญลักษณ์ลับที่เขามักจะใช้เป็นเครื่องหมายบอกที่อยู่" "สัญลักษณ์อะไรเหรอคะ" "ดอกกุหลาบสีดำ" พิชิตตอบ "เป็นสัญลักษณ์ที่เขาใช้มาตั้งแต่สมัยเรายังเป็นเด็ก" "น่าสนใจ" รัตนาพยักหน้า "งั้นเราไปกันเลยไหม" "เดี๋ยวก่อน" พิชิตคว้าปืนพกของเขา "ก่อนที่เราจะไปไหน เราต้องแน่ใจว่าที่นี่ปลอดภัย" ทั้งสามคนสอดส่องไปรอบๆ บริเวณอย่างระมัดระวัง พวกเขาต้องแน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตาม "ดูเหมือนจะปลอดภัยแล้ว" รัตนาเอ่ย "ไปกันเถอะ" พิชิตกล่าว "เพื่อ 'เงามรณะ'" พิชิตและรัตนาออกเดินทางไปยังย่านการค้าเก่าแก่ใจกลางเมือง ที่ซึ่งก้องน่าจะซ่อนตัวอยู่ พวกเขาเดินปะปนไปกับฝูงชนที่วุ่นวาย สายตาของพิชิตกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง "เราต้องหาดอกกุหลาบสีดำ" พิชิตกระซิบ "จะหาเจอได้ยังไงคะ" รัตนาถาม "เดี๋ยวก็รู้" พิชิตตอบ ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงเรื่องของสะสมหายาก "เรากำลังมองหาสิ่งของบางอย่าง" พิชิตกล่าวกับเจ้าของร้าน ชายชราท่าทางใจดี "อะไรหรือครับ" "ดอกกุหลาบสีดำ" พิชิตบอก "ไม่ว่าจะเป็นรูปภาพ สร้อย หรืออะไรก็ได้" เจ้าของร้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกว้าง "อ๋อ... มีอยู่ชิ้นหนึ่งครับ เป็นจี้สร้อยคอรูปดอกกุหลาบสีดำ ทำจากเงินแท้ มันมีประวัติยาวนานทีเดียว" เจ้าของร้านเดินไปหยิบกล่องเล็กๆ สีแดงออกมา เปิดออกเผยให้เห็นจี้สร้อยคอรูปดอกกุหลาบสีดำที่สวยงาม "สวยมากครับ" รัตนาชม "มันเป็นของที่ระลึกจากอดีต" เจ้าของร้านกล่าว "มีคนเคยมาถามหาหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีใครถูกใจ" พิชิตมองจี้นั้นอย่างพิจารณา "ข้าขอซื้อชิ้นนี้" "ได้เลยครับ" เมื่อได้จี้มาแล้ว พิชิตและรัตนาออกจากร้าน พวกเขานั่งลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะใกล้เคียง "แล้วเราจะใช้มันยังไง" รัตนาถาม "เราจะรอ" พิชิตตอบ "ถ้าก้องเห็นจี้นี้ เขาก็จะรู้ว่าเราคือใคร" ทั้งสองนั่งรออยู่เงียบๆ เป็นเวลานาน จนกระทั่งมีชายคนหนึ่งในชุดคนส่งของ เดินผ่านพวกเขาไป เขาเหลือบมามองจี้ในมือของพิชิต และหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "รอสักครู่ครับ" ชายคนนั้นกล่าว เขาเดินหายเข้าไปในตรอกข้างๆ สักพักก็กลับออกมา พร้อมกับชายอีกคนหนึ่ง ชายคนนั้นสวมเสื้อฮู้ดปิดบังใบหน้า แต่พิชิตสังเกตเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคย "ดอกกุหลาบสีดำ... เจ้าคือใคร" ชายคนนั้นถามเสียงแหบพร่า "ข้าคือพิชิต" พิชิตตอบ "ของท่านพยัคฆ์" ชายคนนั้นดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าของก้อง ชายหนุ่มท่าทางคล่องแคล่วที่รู้จักกันมานาน "พิชิต!" ก้องร้องเสียงดังด้วยความดีใจ "ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาที่นี่" "เราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า" พิชิตกล่าว "แน่นอน" ก้องตอบ "บอกมาเลย" "ท่านพยัคฆ์เสียชีวิตแล้ว" พิชิตบอก "แก๊ง 'แสงอำพัน' เป็นคนทำ" ก้องอึ้งไป สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "เป็นไปไม่ได้..." "มันเป็นไปแล้ว" รัตนาเสริม "และตอนนี้เรากำลังรวบรวมกำลังพลที่เหลืออยู่" "ข้าจะช่วยพวกเจ้า" ก้องกล่าวอย่างหนักแน่น "ไม่ว่ายังไงก็ตาม"