เสียงปืนยังคงดังระงมไม่หยุดหย่อน ท่ามกลางความมืดของป่าสนที่โอบล้อมทางหลวง รถบรรทุกสองคันที่บรรทุก คัมภีร์อิฐ จอดแน่นิ่งอยู่กลางถนน เป็นเป้าหมายที่ชัดเจนของกลุ่มคนร้ายที่มาจากทั้งแก๊งแสงอำพันและแก๊งอัสนีบาต พิชิตและมาวินนำทีมที่เหลืออยู่ ต่อสู้ป้องกันรถทั้งสองคันอย่างดุเดือด เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดินและใบไม้แห้ง "พวกมันมากันเยอะเกินไปแล้ว!" มาวินตะโกนพลางปัดปืนที่เล็งมายังเขาออกไปอย่างฉิวเฉียว "เราต้านไม่ไหวแน่!" "ยัง!" พิชิตสวนกลับอย่างหนักแน่น เขาใช้รถยนต์ของเขาเป็นกำบัง ยิงตอบโต้กลับไปอย่างไม่ลดละ "ซาร่าห์ รายงานสถานการณ์ทีมสนับสนุน!" "พวกเขากำลังใกล้เข้ามาแล้วค่ะ!" เสียงของซาร่าห์ดังผ่านวิทยุสื่อสารที่เริ่มมีเสียงซ่า "แต่พวกมันก็กำลังพยายามสกัดเส้นทางของพวกเขาอยู่เหมือนกัน!" "มันไม่ทันการณ์แล้ว!" มาวินกัดฟัน "ดูนั่นสิ! พวกมันกำลังจะเข้าถึงรถบรรทุกแล้ว!" กลุ่มคนร้ายที่มาจากแก๊งอัสนีบาต ซึ่งมีกำลังพลมากกว่าและดูดุดันกว่า ได้เริ่มเคลื่อนที่เข้าประชิดรถบรรทุกทั้งสองคันอย่างรวดเร็ว พวกเขาใช้โล่กำบัง และยิงกระหน่ำใส่ฝ่ายของพิชิตอย่างไม่ยั้ง "เราต้องรีบเอา คัมภีร์อิฐ ออกมา!" พิชิตตัดสินใจ "มาวิน! รวมคนของเราที่ยังสู้ไหว! เราจะแบกมันออกไป!" "แบกมันออกไป?" มาวินแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "พิชิต! มันหนักหลายตันนะ! ใครจะแบกได้!" "เราไม่มีทางเลือกอื่น! ถ้าพวกมันยึด คัมภีร์อิฐ ไปได้ สงครามนี้จบลงทันที!" พิชิตตะคอกกลับ "ใช้เครื่องมือที่มี! ถ้าจำเป็นก็ทำลายบางส่วนของรถบรรทุกเพื่อเอา คัมภีร์อิฐ ออกมาให้เร็วที่สุด!" มาวินมองหน้าพิชิตอย่างอึ้งงัน แต่เมื่อเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของพิชิต เขาก็พยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว "เข้าใจแล้ว!" มาวินหันไปสั่งลูกน้องที่เหลืออยู่ไม่กี่คน "พวกแก! มาทางนี้! เราจะพยายามเอา คัมภีร์อิฐ ออกมาจากรถบรรทุก! ใครที่ไหว มาช่วยกัน!" ชายฉกรรจ์ไม่กี่คนที่มีกำลังวังชาเหลืออยู่ รีบวิ่งกรูกันเข้าไปที่รถบรรทุกคันแรก พวกเขาใช้ชะแลงและเครื่องมือต่างๆ ที่หาได้ พยายามงัดแงะและทุบทำลายส่วนต่างๆ ของรถบรรทุกเพื่อเปิดทางเข้าถึง คัมภีร์อิฐ ที่ถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาภายใน ในขณะเดียวกัน พิชิตก็ยังคงยิงคุ้มกันอยู่ เขาเห็นศัตรูกำลังประชิดเข้ามาเรื่อยๆ เขาต้องถอยร่นไปเรื่อยๆ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันเข้าถึงจุดที่มาวินและทีมกำลังทำงานอยู่ "แกจะหยุดพวกเราไม่ได้หรอก พิชิต!" เสียงตะโกนของหัวหน้าแก๊งอัสนีบาตดังขึ้น เขาเป็นชายร่างใหญ่ มีใบหน้าถมทับด้วยรอยแผลเป็น "บัลลังก์อิฐจะต้องเป็นของข้า!" "ไม่มีวัน!" พิชิตสวนกลับด้วยเสียงที่แหบพร่า "นี่คือสมบัติของเงามรณะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์แตะต้อง!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดมากขึ้น ฝ่ายของพิชิตเริ่มเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด จำนวนคนน้อยลงเรื่อยๆ และอาวุธก็เริ่มหมดลง "พิชิต! เราทำได้แล้ว!" เสียงของมาวินดังขึ้นจากรถบรรทุกคันแรก "แต่เราต้องการคนช่วยแบก! ตอนนี้มันออกมาได้แค่บางส่วน!" พิชิตมองไปยังรถบรรทุกที่ถูกเปิดออก เขาเห็นส่วนหนึ่งของ คัมภีร์อิฐ ที่ถูกห่อหุ้มอย่างแน่นหนา มันมีขนาดใหญ่และดูหนักอึ้งจริงๆ "ทุกคน! ถอยมารวมที่นี่!" พิชิตตะโกนสั่ง "เราจะแบก คัมภีร์อิฐ ออกไป! ใครที่แบกไม่ไหว ก็คอยยิงคุ้มกัน!" ลูกน้องที่เหลืออยู่รีบถอยกลับมา ระหว่างที่มาวินและทีมงานกำลังพยายามดึงส่วนของ คัมภีร์อิฐ ออกมาจากรถบรรทุกอย่างทุลักทุเล "นี่มันหนักเกินไป!" หนึ่งในลูกน้องสบถ "เราจะแบกไปได้ยังไง!" "ต้องแบกไป!" พิชิตยืนกราน "ถ้าเราทิ้งมันไว้ที่นี่ ทุกอย่างจบ!" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนดังขึ้นมาจากด้านหลัง เสียงรถของทีมสนับสนุนดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "มาแล้ว! ทีมสนับสนุนมาแล้ว!" ซาร่าห์ร้องออกมาด้วยความดีใจ รถกระบะและรถตู้หลายคันพุ่งเข้ามาจอดเทียบอย่างรวดเร็ว ทีมงานของเงามรณะที่เพิ่งมาถึง รีบลงจากรถ และวิ่งเข้าไปสมทบกับพิชิตและมาวิน "เร็วเข้า! ช่วยกันแบก คัมภีร์อิฐ ออกมา!" พิชิตสั่งการ "เราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!" ด้วยกำลังเสริมที่เข้ามา ทำให้การเคลื่อนย้าย คัมภีร์อิฐ เร็วขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันแบก คัมภีร์อิฐ ที่ถูกแกะออกมาจากรถบรรทุกอย่างทุลักทุเล พวกเขาออกแรงยกอย่างสุดกำลัง เหงื่อไหลไคลย้อย ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุดหย่อน "พวกแกจะหนีไปไหนไม่ได้!" หัวหน้าแก๊งอัสนีบาตตะโกน พยายามจะนำพรรคพวกบุกเข้ามา แต่ก็ถูกยิงสกัดโดยทีมสนับสนุนที่เพิ่งมาถึง "พวกแกหนีไปก่อน! ฉันกับมาวินจะคอยคุ้มกัน!" พิชิตตะโกนสั่งทีมที่กำลังแบก คัมภีร์อิฐ "ไม่! เราจะไปด้วยกัน!" มาวินยืนกราน เขาคว้าปืนขึ้นมายืนข้างพิชิต "เราต้องแบ่งกำลังกัน!" พิชิตบอก "ส่วนหนึ่งแบก คัมภีร์อิฐ ไป อีกส่วนหนึ่งคอยคุ้มกัน! ส่วนที่เหลือ... ไปสมทบกับทีมสนับสนุนที่อยู่ด้านหลัง!" การแบ่งกำลังเป็นไปอย่างรวดเร็ว ทีมที่แบก คัมภีร์อิฐ เริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ไปตามเส้นทางที่ทีมสนับสนุนเตรียมไว้ให้ ส่วนพิชิต มาวิน และลูกน้องที่เหลืออีกจำนวนหนึ่ง ยืนหยัดต่อสู้เพื่อถ่วงเวลา "มาวิน! เราจะสู้จนกว่าพวกเขาจะไปถึงที่ปลอดภัย!" พิชิตกล่าว "ข้าไม่เคยคิดเลยว่าสงครามครั้งนี้ มันจะดุเดือดขนาดนี้" มาวินตอบ พลางเหนี่ยวไกปืนอย่างต่อเนื่อง "แต่ข้าก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้าในสถานการณ์แบบนี้" "เราคือเงามรณะ!" พิชิตตอบ "เราจะปกป้องบัลลังก์อิฐไว้ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!" การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปในป่าสนอันมืดมิด เสียงปืน เสียงระเบิด ผสมผสานกับเสียงตะโกนของผู้คนที่กำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อปกป้องสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุด