เสียงปืนยังคงดังไม่หยุดหย่อน อัศวินหลบหลังลังไม้เก่าที่วางกองระเกะระกะอยู่ในซอยแคบๆ ควันปืนลอยคละคลุ้งบดบังทัศนวิสัยเล็กน้อย เขาเล็งปืนไปยังกลุ่มของแสงอำพันที่กำลังพยายามบุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ "พวกแกคิดว่าจะหยุดข้าได้งั้นรึ!" อัศวินตะโกนสวนกลับไป เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกร้าวกร้าว "พวกแกไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น!" หัวหน้ากลุ่มของแสงอำพันหัวเราะเยาะ "ข้าไม่สนหรอกว่ามันคืออะไร ข้าสนแค่ว่ามันจะทำให้ข้ามีอำนาจมากขึ้น!" เขาสั่งลูกน้อง "ยิงมันให้ตาย!" ลูกกระสุนพุ่งเข้ามา อัศวินหมอบหลบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโผล่หน้าออกมาและยิงสวนกลับไปสองนัด ทำให้ชายสองคนจากกลุ่มของแสงอำพันล้มลง "มีคนมา!" เสียงของชายคนหนึ่งจากแสงอำพันดังขึ้น อัศวินเหลือบมองไปที่ปากทางเข้าซอย เขาเห็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้ามา พวกเขาไม่ใช่คนของแสงอำพัน และไม่ใช่คนของเขา... พวกเขาคือพิชิต! "ในที่สุดก็มา" อัศวินพึมพำกับตัวเอง เขาเห็นพิชิตยืนนำหน้ากลุ่มอย่างสง่างาม ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อัศวิน "อัศวิน" พิชิตเอ่ยเสียงเรียบ "แกมาทำอะไรที่นี่" "ข้ามาเพื่อหยุดแก" อัศวินตอบ "และชิง 'ดวงตาของอสรพิษ' มาจากแก" พิชิตหัวเราะเบาๆ "แกคิดว่าแกทำได้งั้นรึ" "ข้าจะลองดู" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนจากกลุ่มของแสงอำพันก็ดังขึ้นอีกครั้ง พวกเขาเห็นพิชิตและพรรคพวกเข้ามา พวกเขาคิดว่านี่เป็นโอกาสที่จะจัดการศัตรูให้สิ้นซาก "แกมันโง่จริงๆ อัศวิน!" พิชิตตะโกน "แกปล่อยให้แสงอำพันเข้ามาได้อย่างไร!" "ข้าไม่ได้ปล่อย" อัศวินตอบ "ข้าแค่รอให้พวกแกมาเจอกัน" การปะทะกันระหว่างกลุ่มของพิชิตและกลุ่มของแสงอำพันปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว อัศวินใช้จังหวะนี้ถอยร่นเข้าไปในโกดังเก่าที่อยู่ลึกเข้าไป เขาเห็นรัตนา ยืนอยู่ข้างก้องที่มุมหนึ่งของโกดัง "พิชิต! แกอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย" รัตนาเอ่ยเสียงตื่นเต้น "ข้ามาแล้ว" พิชิตตอบก่อนจะหันไปมองอัศวินที่กำลังเดินเข้ามา "แกตามข้ามาถึงนี่เลยรึ" "ข้าต้องทำ" อัศวินกล่าว "เพื่อไม่ให้ 'ดวงตาของอสรพิษ' ตกไปอยู่ในมือของแก" "แกคิดผิดแล้ว อัศวิน" ก้องพูดขึ้นเป็นครั้งแรก "สิ่งนี้ไม่ใช่ของแก และไม่ใช่ของใครทั้งสิ้น มันเป็นของเงามรณะ" "แต่แกไม่ใช่ผู้นำของเงามรณะ" อัศวินสวนกลับ "พิชิตคือผู้นำที่แท้จริง" "เจ้าคิดผิดแล้ว อัศวิน" รัตนาแทรกขึ้น "พิชิตเป็นเพียงผู้ที่พยายามจะรวบรวมทุกอย่างกลับคืนมา แต่เขาไม่เคยเข้าใจความหมายที่แท้จริงของมัน" "แล้วความหมายที่แท้จริงคืออะไร" อัศวินถาม "ความหมายที่แท้จริงคือ การควบคุม" รัตนากล่าว "การควบคุมอำนาจ และการควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง" ขณะที่ทั้งสามกำลังโต้เถียงกัน เสียงปืนจากด้านนอกก็ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ กลุ่มของแสงอำพันกำลังบุกเข้ามาในโกดัง! "แย่แล้ว! พวกมันเข้ามาแล้ว!" รัตนาตะโกน "ข้าบอกแล้วไงว่าแกมันโง่!" พิชิตต่อว่าอัศวิน "ข้าไม่ได้ปล่อยให้พวกมันเข้ามา" อัศวินตอบ "ข้าแค่รอให้พวกแกมาเจอกัน" "หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!" ก้องตะคอก "เราต้องสู้!" พวกเขาทั้งหมดหันไปมองทางปากทางเข้าโกดัง ที่ซึ่งกลุ่มของแสงอำพันกำลังบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง "เอาล่ะ" อัศวินพูดพลางชักปืนออกมา "ดูเหมือนว่าเราจะต้องร่วมมือกันชั่วคราว" พิชิตมองอัศวินอย่างไม่ไว้ใจ "ข้าไม่ไว้ใจแก" "ข้าก็ไม่ไว้ใจแก" อัศวินตอบ "แต่ถ้าเราไม่ร่วมมือกัน เราจะตายกันหมด" รัตนาพยักหน้า "เขาพูดถูก พิชิต" พิชิตถอนหายใจ "ก็ได้ แต่จำไว้ อัศวิน ถ้าแกคิดนอกคอก ข้าจะฆ่าแกก่อนใคร" "เข้าใจแล้ว" อัศวินกล่าว "แล้ว 'ดวงตาของอสรพิษ' อยู่ที่ไหน" "ข้าเก็บมันไว้ที่นี่" ก้องพูดพลางเปิดลิ้นชักลับที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน เขากลับหยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมาวางไว้บนโต๊ะ อัศวินมองกล่องนั้นอย่างตั้งใจ เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา "เปิดมัน" อัศวินสั่ง ก้องลังเลเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เปิดกล่องออก เผยให้เห็นอัญมณีสีแดงเลือดนกที่เปล่งประกายระยิบระยับ มันคือ 'ดวงตาของอสรพิษ' อย่างไม่ต้องสงสัย "สวยงามจริงๆ" รัตนาพึมพำ "มันมีพลังมาก" ก้องกล่าว "แต่มันก็อันตรายมากเช่นกัน" "ข้าจะเอามันไป" อัศวินพูดพลางยื่นมือออกไป "อย่า!" พิชิตตะโกน "มันเป็นของข้า!" "มันไม่ใช่ของแก!" อัศวินสวนกลับ "มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเงามรณะ และข้าคือผู้ที่จะนำอำนาจนั้นกลับคืนมา!" "แกมันหลงตัวเอง!" พิชิตตะคอก "พอได้แล้ว!" ก้องตะโกน "ถ้าพวกแกยังทะเลาะกันอีก แสงอำพันก็จะเข้ามาถึงที่นี่!" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างใกล้ชิด พวกเขาหันไปมองทางปากทางเข้าโกดังอีกครั้ง กลุ่มของแสงอำพันกำลังบุกเข้ามาในโกดัง! "รีบจัดการมัน!" อัศวินตะโกน การต่อสู้ดุเดือดภายในโกดังเก่าเริ่มต้นขึ้น อัศวิน พิชิต ก้อง และรัตนา ร่วมมือกันต่อสู้กับกลุ่มของแสงอำพัน เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงการปะทะกันของอาวุธดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ