"เราไม่สามารถอยู่ที่นี่นานกว่านี้ได้" วายุพึมพำเสียงเครียด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ อาคารเก่าทรุดโทรมที่เคยเป็นที่ซ่อนอันปลอดภัย แต่บัดนี้กลับรู้สึกราวกับกรงขัง สายฝนยังคงเทกระหน่ำไม่หยุดหย่อน เสียงฟ้าผ่าดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง ราวกับจะเย้ยหยันความหวังอันริบหรี่ของพวกเขา "แล้วจะเอาไงต่อ หัวหน้า?" หัวหน้าลมถาม ดวงตาฉายแววไม่สบายใจ เขาเป็นคนของวายุมานานหลายปี เห็นวายุผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้ดูเหมือนวายุจะแบกรับภาระหนักเกินไป พายุซึ่งยืนอยู่ข้างๆ แอบมองวายุอย่างเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าการที่วายุต้องตัดสินใจเกี่ยวกับชะตากรรมของแก๊งเพลิงนั้นมันหนักหนาสาหัสเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อศัตรูอย่างแก๊งโลหิตกำลังบุกเข้ามาอย่างไม่ลดละ "พี่วายุคะ ถ้าเรายังมัวแต่รออยู่ที่นี่ ป่านนี้อุโมงค์ลับของเราคงถูกบุกเข้าไปแล้ว" วายุถอนหายใจยาว เขาปาดน้ำฝนที่ไหลลงมาจากหน้าผาก "ข้ารู้ พายุ ข้ารู้ดี" เขาหันมามองหน้าลูกน้องทั้งสอง "สถานการณ์มันเลวร้ายกว่าที่คาดไว้มาก แผนการของเรามันอาจจะใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป" "หมายความว่าไงคะ?" พายุถามทันที ใบหน้าซีดเผือดลง "แก๊งโลหิตรู้เรื่องอุโมงค์แล้ว" วายุตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความขมขื่น "แผนซ้อนที่เราวางไว้ อาจจะไม่ได้ผลอย่างที่คิด" หัวหน้าลมขมวดคิ้ว "แต่เราก็มีแผนสำรองนี่ครับ หัวหน้า" "แผนสำรองนั่นก็ต้องอาศัยเวลาที่เราไม่มีแล้ว" วายุตอบ "ที่สำคัญกว่านั้นคือ ข้าไม่อยากให้มีใครต้องตายไปมากกว่านี้อีกแล้ว" "แต่เราจะยอมให้แก๊งโลหิตยึดทุกอย่างไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้นะครับ" หัวหน้าลมค้านเสียงแข็ง "อธิปไตยสีเลือดของเรา จะปล่อยให้มันแปดเปื้อนไปกับน้ำมือพวกมันไม่ได้เด็ดขาด" "ข้าไม่ได้จะยอมง่ายๆ หัวหน้าลม" วายุยืนขึ้นเต็มความสูง มองออกไปนอกอาคารที่สายฝนยังคงสาดซัด "แต่เราต้องฉลาดขึ้น การต่อสู้ที่บ้าบิ่นจะนำมาซึ่งความพินาศเท่านั้น" "แล้วเราจะทำอย่างไรคะ?" พายุถามอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือ วายุหันกลับมามองพายุ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทั้งสองคนไม่เคยเห็นมาก่อน "เราจะถอย" "ถอย?" หัวหน้าลมอุทานอย่างไม่เชื่อหู "ใช่ เราจะถอย" วายุเน้นย้ำ "แต่ไม่ใช่การหนี" "หมายความว่ายังไงคะ พี่วายุ?" พายุถามอย่างไม่เข้าใจ "เราจะถอยไปตั้งหลักที่อื่น" วายุอธิบาย "เราจะทิ้งอุโมงค์ลับนี้ไว้ก่อน และไปรวมกำลังกับส่วนอื่นของแก๊งที่ยังปลอดภัย" "แต่...อุโมงค์ของเรา..." พายุยังคงลังเล "อุโมงค์นั้นมันอาจจะกลายเป็นกับดักก็ได้" วายุกล่าว "ถ้าแก๊งโลหิตรู้เรื่องมันแล้ว เราไม่รู้ว่าพวกมันจะเตรียมอะไรไว้บ้าง การที่เรายึดติดกับมันตอนนี้ มีแต่จะทำให้เราเสียเปรียบ" "แล้ว...แล้วเรื่องของเราล่ะคะ?" พายุถามเสียงแผ่วเบา วายุเหลือบมองพายุ แววตาอ่อนโยนลง "เรื่องของเรา... ข้าจะจัดการเอง" "ไม่! พี่วายุจะไปคนเดียวไม่ได้!" พายุรีบแย้ง "ข้าไม่ได้จะไปคนเดียว" วายุยิ้มมุมปาก "ข้าจะพาเจ้าไปด้วย" "แต่...พายุ..." หัวหน้าลมมองพายุอย่างเป็นห่วง "ข้าจะอยู่กับพี่วายุ" พายุตอบเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" วายุพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ดีมาก" เขาหันไปมองหัวหน้าลม "ส่วนหัวหน้าลม... ข้าต้องการให้ท่านนำกำลังส่วนหนึ่งออกไปทางทิศตะวันตก ล่อพวกมันไปทางนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" หัวหน้าลมหน้าตาเคร่งเครียด "แต่ถ้าผมทำแบบนั้น... พวกมันก็จะรู้เส้นทางของเรา" "นั่นแหละคือแผน" วายุตอบ "เราจะล่อพวกมันไปในทิศทางที่ข้าต้องการให้มันไป" "แล้วถ้าพวกมันไม่หลงกลล่ะครับ?" หัวหน้าลมถาม "ถ้าไม่หลงกล... ท่านก็ทำหน้าที่ของท่านต่อไป" วายุกล่าว "สู้จนถึงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อซื้อเวลาให้ข้ากับพายุนำคนของเราที่เหลือออกไป" หัวหน้าลมมองวายุอย่างลึกซึ้ง เขารู้ว่าวายุกำลังจะทำอะไรบางอย่างที่เสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง "ผมเข้าใจแล้วครับ หัวหน้า" เขาค้อมหัวให้วายุ "ผมจะทำหน้าที่ของผมให้ดีที่สุด" "ขอบคุณ หัวหน้าลม" วายุกล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางทันทีที่พายุสงบลงเล็กน้อย" ทั้งสามคนยืนนิ่งอยู่ใต้ชายคาอาคารเก่า ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำราม และสายฝนที่ยังคงโปรยปราย วายุหลับตาลงอีกครั้ง ภาพของแก๊งเพลิงที่กำลังจะล่มสลายปรากฏขึ้นในหัว เขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นการตัดสินใจที่เดิมพันด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มี "พี่วายุคะ" พายุเอ่ยขึ้นเบาๆ "เราจะไปที่ไหนกันคะ?" วายุลืมตาขึ้น มองไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้ม "ที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ที่ที่แก๊งโลหิตไม่มีวันตามหาเจอ" "แล้วถ้า...ถ้าเราไปไม่ถึงล่ะคะ?" พายุถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ วายุจับมือพายุไว้แน่น "เราจะไปถึง" เขาตอบหนักแน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอันตราย" หัวหน้าลมมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเห็นความรัก ความผูกพัน และความมุ่งมั่นในสายตาของพวกเขา แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด เขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่ออำนาจ แต่มันคือการต่อสู้เพื่อปกป้องสิ่งที่พวกเขารัก "สายฝนเริ่มเบาลงแล้วครับ หัวหน้า" หัวหน้าลมรายงาน วายุพยักหน้า "ได้เวลาแล้ว" เขากล่าว "หัวหน้าลม ท่านนำคนของเราที่เหลือออกไปก่อน ข้ากับพายุจะตามไป" "รับทราบครับ" หัวหน้าลมตอบรับ เขาค้อมหัวให้วายุอีกครั้ง ก่อนจะหันไปเรียกกำลังส่วนหนึ่งของตนเอง และเคลื่อนที่ออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงพรำอยู่ วายุหันมามองพายุ "พร้อมนะ?" พายุพยักหน้า "พร้อมค่ะ" ทั้งสองคนก้าวออกจากที่ซ่อน สู่ความมืดมิดของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยพายุ พวกเขากำลังจะเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ การเดินทางที่อาจจะนำพาไปสู่อิสรภาพ หรืออาจจะนำไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึง "เราจะไปทางไหนคะ?" พายุถาม เมื่อทั้งสองคนเดินมาถึงบริเวณป่าทึบ "ตามข้ามา" วายุตอบ เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่งของป่า "ทางนี้... มีเส้นทางลับที่เราใช้กันมานาน" ทั้งสองคนเดินลุยเข้าไปในป่า เสียงกิ่งไม้หักดังกรอบแกรบอยู่ใต้ฝ่าเท้า สายฝนที่เคยเทกระหน่ำ บัดนี้เริ่มกลายเป็นละอองฝอย ทำให้ทัศนวิสัยแย่ลงไปอีก แต่ถึงกระนั้น วายุและพายุก็ยังคงก้าวต่อไปด้วยความมุ่งมั่น "พี่วายุคะ" พายุเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ทำไมเราไม่เข้าไปในอุโมงค์ตั้งแต่แรก?" วายุหันไปมองพายุ "เพราะข้ารู้ดีว่า พวกมันดักรอเราอยู่" "ดักรอ?" พายุตกใจ "ใคร?" "แก๊งโลหิต" วายุตอบ "ข้าได้ข่าวมาว่าพวกมันยึดอุโมงค์ของเราได้แล้ว และกำลังวางแผนที่จะใช้มันเป็นกับดัก" "แต่...ใครเป็นคนบอกข่าวคะ?" พายุถามด้วยความสงสัย วายุลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "คนของเรา... ที่แฝงตัวอยู่ในแก๊งโลหิต" "ใครคะ?" พายุคะยั้นคะยอ วายุสูดลมหายใจลึก "เจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้ตอนนี้" เขาตอบ "ขอแค่เจ้าเชื่อใจข้าก็พอ" พายุพยักหน้า เธอเชื่อใจวายุเสมอมา และครั้งนี้ก็เช่นกัน แม้ว่าเธอจะรู้สึกกังวลใจอยู่ลึกๆ ก็ตาม "เรามาถึงแล้ว" วายุหยุดเดิน เขายืนอยู่หน้าต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งมีร่องรอยของทางเข้าที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "นี่คือทางเข้าอีกทางหนึ่ง... สู่พื้นที่ปลอดภัยของเรา" "พื้นที่ปลอดภัย?" พายุถาม "ใช่" วายุตอบ "เป็นฐานลับที่เราสร้างขึ้นมานานแล้ว และมีน้อยคนนักที่จะรู้เรื่องนี้" วายุผลักประตูที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ เผยให้เห็นทางเดินเล็กๆ ที่ทอดลงไปสู่ความมืด "เข้าไปข้างในกันเถอะ" ทั้งสองคนก้าวเข้าไปในทางเดินนั้น ประตูถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงความมืดและความเงียบที่ปกคลุมพวกเขา "ที่นี่... คือที่ที่เราจะเริ่มต้นใหม่" วายุกล่าวเสียงเบา "เริ่มต้นใหม่... เพื่ออะไรคะ?" พายุถาม "เพื่อทวงคืนสิ่งที่พวกมันพรากไป" วายุตอบ ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความมุ่งมั่น "และเพื่อสร้างอธิปไตยสีเลือดของเราขึ้นมาใหม่... ให้แข็งแกร่งกว่าเดิม" พายุยืนมองวายุ เธอเห็นความเจ็บปวด ความแค้น และความหวังอยู่ในแววตาของเขา เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ง่ายเลย แต่เธอก็พร้อมที่จะเดินเคียงข้างเขาไปจนสุดทาง